Eugeniusz Weese


Eugeniusz Weese w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Eugeniusz Weese (ur. 16 sierpnia 1899 w Częstochowie, zm. w kwietniu 1986 w Hammersmith w Londynie) – polski prawnik i urzędnik konsularny.

Syn Karola i Ameli zd. Dreger. Wyznania ewangelicko-augsburskiego. Służył w Legionach Polskich (1914-1915), POW (1915-1918) i WP (1918-1919). Ukończył Szkołę Podchorążych POW w Częstochowie i Szkołę Podoficerską w 11 p.uł. Pracownik polskiej służby zagranicznej, m.in. zatrudniony w Ministerstwie Spraw Zagranicznych (1922-1933). W tym okresie studiował prawo (1931-1933), uzyskując tytuł mgr prawa. Kontynuował pracę w służbie zagranicznej, będąc urzędnikiem konsulatu generalnego w Charkowie (1933-1934), kier. konsulatu w Leningradzie i jednocześnie prowadzącym tamże placówkę wywiadowczą WII (1934-1939), radcą polskiego MSZ we Francji i w Wielkiej Brytanii (-1947).

W trakcie pracy w Leningradzie koordynował sprawę wysłania szczątków Stanisława Augusta Poniatowskiego do Polski w 1938.

Linki zewnętrzne/źródła | edytuj kod

  • Rocznik Służby Zagranicznej RP, MSZ Warszawa, lata 1934-1938
  • Maciej Dariusz Kossowski: Dwa tajne raporty wywiadu polskiego z placówki WII w sprawie wysłania szczątków Stanisława Augusta Poniatowskiego do Polski w 1938 r., Kronika Zamkowa 1-2 (57-58), 209-224, 2009 [w:] [1]
Na podstawie artykułu: "Eugeniusz Weese" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy