Euzebiusz Smolarek


Euzebiusz Smolarek w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Euzebiusz Ebi Smolarek (ur. 9 stycznia 1981 w Łodzi) – polski piłkarz, który występował na pozycji pomocnika lub napastnika, reprezentant Polski. Syn Włodzimierza Smolarka.

Wychowanek Feyenoordu, z którym w sezonie 2001/02 sięgnął po Puchar UEFA. Następnie zawodnik takich klubów jak: Borussia Dortmund, Racing Santander, Bolton Wanderers, Kavala, Polonia Warszawa, Al-Khor, ADO Den Haag czy Jagiellonia.

W barwach reprezentacji Polski, w latach 2002-2010, rozegrał 47 meczów, w których strzelił 19 goli. Wystąpił z nią na Mistrzostwach Świata 2006 oraz na Mistrzostwach Europy 2008.

W latach 2005, 2006 i 2007 zwycięzca plebiscytu tygodnikaPiłka Nożna” w kategorii Piłkarz Roku (jako pierwszy polski piłkarz w historii, uczynił to trzy razy z rzędu)[1]. Laureat Wiktora 2007 w kategorii Najpopularniejszy sportowiec.

Od 4 kwietnia 2019 roku pełni funkcje Prezesa Zarządu Polskiego Związku Piłkarzy[2].

Spis treści

Kariera klubowa | edytuj kod

Życiorys Euzebiusza Smolarka został w głównej mierze ukształtowany przez sportową karierę jego ojca, Włodzimierza, który w lipcu 1986 – po zakończeniu turnieju finałowego Mistrzostw Świata – przeszedł z Widzewa Łódź do Eintrachtu Frankfurt. Do Niemiec wyemigrował z żoną oraz obydwoma synami – starszym Mariuszem oraz pięcioletnim Euzebiuszem. We Frankfurcie rozpoczęła się przygoda z piłką nożną młodego Euzebiusza, bowiem podjął on treningi w dziecięcym zespole klubu ojca.

Feyenoord | edytuj kod

Jego pasja nabrała rozpędu w czerwcu 1988, gdy Smolarek senior przeprowadził się do Holandii, by reprezentować barwy Feyenoordu. Do jego szkółki piłkarskiej rodzice zapisali również Ebiego, który z racji odziedziczonego talentu czynił regularne postępy. Dlatego też został on dość wcześnie wypożyczony do filialnego zespołu Feyenoordu – Spirit uit Ouderkerk aan den IJssel. Również tam szybko zwrócił na siebie uwagę trenerów i w sezonie 2000/2001 znalazł się w kadrze I drużyny seniorskiej Feyenoordu Rotterdam, zdobywając z nim wicemistrzostwo kraju. Ceniony za wyszkolenie techniczne i waleczność, jako szesnastolatek dostał propozycję gry w holenderskiej młodzieżówce, ale ostatecznie zdecydował się reprezentować barwy Polski.

Po niezwykle udanym premierowym sezonie w profesjonalnym futbolu – w którym dodatkowo zadebiutował w europejskich pucharach (zarówno w Lidze Mistrzów, jak i Pucharze UEFA) – nieźle rozpoczął również kolejny, stale umacniając swą pozycję w zespole. Jednak w marcu 2002 nieszczęśliwie doznał skomplikowanej kontuzji kolana, która wyeliminowała go z gry przez 15 miesięcy. Z tego powodu nie dane mu było wystąpić w zwycięskim (3:2) dla Feyenoordu finale Pucharu UEFA sezonu 2001/2002 na De Kuip przeciwko Borussii Dortmund, jednak swój wkład w ów sukces niewątpliwie posiadał. Dodatkowo, w kwietniu 2002 został zdyskwalifikowany na 6 miesięcy przez UEFA za rzekome zażywanie marihuany (winy mu jednak nigdy nie udowodniono). Absencja spowodowana karnym zawieszeniem pokryła się z niemożnością gry z racji urazu, jednak po powrocie na boisko nie udało mu się odzyskać formy. Z tego powodu cały sezon 2002/2003 może uznać za najbardziej nieudany w swej karierze.

Kolejne kluby | edytuj kod

W kolejnym sezonie wiodło mu się o wiele lepiej, Ebi okazał się bowiem jednym z najlepszych strzelców w swojej drużynie. Odejście Berta van Marwijka ze stanowiska szkoleniowca Feyenoordu oznaczało jednak dla Smolarka początek kryzysu. Dlatego 18 stycznia 2005 został bezgotówkowo wypożyczony na pół roku (do końca sezonu 2004/2005) do Borussii Dortmund (ściągnął go tam van Marwijk). 24 sierpnia 2007 został za 4,8 mln euro wytransferowany z Borussii do Racingu Santander. Zadebiutował w nim już 26 sierpnia 2007 bezbramkowo zremisowanym meczem z FC Barcelona (wszedł na boisko w 55 min. zmieniając Ivana Bolado, a już w 67 min. ujrzał czerwoną kartkę). 7 października 2007 zdobył swego pierwszego gola w barwach tego klubu, w spotkaniu przeciwko Real Valladolid (na 1:0) i był to pierwszy gol Polaka w lidze hiszpańskiej od czasu trafienia Wojciecha Kowalczyka – 22 czerwca 1997.

W wyniku zmian personalnych w hiszpańskim klubie w lecie 2008 roku Ebi, musiał szukać nowego klubu. Początkowo krążyły plotki o jego transferze do Wisły Kraków, także klubów z Francji, Rosji, Grecji, Portugalii czy Anglii, a w tym takie zespoły jak SL Benfica czy Olympiakos SFP. Podjął on jednak rozmowy z francuskim klubem Toulouse FC, której warunki nie zostały zaakceptowane przez polskiego zawodnika. 30 sierpnia 2008 roku Ebi został wypożyczony na 12 miesięcy do angielskiego klubu Bolton Wanderers. Początkowo do Racingu w zamian za Smolarka miał trafić Portugalczyk Ricardo Vaz Tê, jednak pozostał on w angielskim klubie. Sezon 2008/2009 był bez wątpienia jednym z najgorszych sezonów Ebiego w całej karierze. W Boltonie grał bardzo mało, tylko raz wystąpił w podstawowej jedenastce, większość meczów rozpoczynał z ławki rezerwowych, a nawet na niej często brakowało dla niego miejsca. 10 sierpnia 2009 roku klub doszedł do porozumienia z piłkarzem w sprawie rozwiązania kontraktu[3].

Po odejściu Polaka z Racingu pojawiły się oferty m.in. z niemieckiego Hamburgera SV. 14 grudnia związał się dwuipółletnią umową z greckim AO Kavala[4]. W Kavali zadebiutował 5 stycznia 2010 roku w zremisowanym meczu z Levadiakosem. Pierwsze bramki dla „Niebieskich Argonautów” strzelił 14 lutego w meczu z Panathinaikosem Ateny. W dniu 25 lipca 2010 roku rozwiązał kontrakt z grecką AO Kavalą.

Polonia Warszawa | edytuj kod

Euzebiusz Smolarek i Andrius Skerla

27 lipca 2010 Smolarek po przejściu badań medycznych podpisał dwuletni kontrakt z Polonią Warszawa[5]. 6 sierpnia 2010 roku Smolarek zadebiutował w wygranym przez Polonię meczu z górnikiem Zabrze (2:0), zmieniając w 75 minucie meczu Daniela Gołębiewskiego. 13 sierpnia 2010 roku w spotkaniu derbowym z Legią Warszawa Smolarek strzelił swojego pierwszego gola w polskiej Ekstraklasie. Potem zdobywał jeszcze bramki w spotkaniach z Zagłębiem Lubin i Ruchem Chorzów. Po obiecującym początku Ebiego dopadł kryzys formy. Trzy gole zdobyte w rundzie jesiennej Ekstraklasy nie satysfakcjonowały prezesa Polonii Warszawa Józefa Wojciechowskiego. Okres przygotowawczy do rundy wiosennej piłkarz przepracował solidnie. Zdobywał bramki w meczach sparingowych, jednak po słabym początku rundy rewanżowej nowy trener zespołu Piotr Stokowiec zdecydował o przeniesieniu piłkarza do juniorskiej drużyny klubu, występującej w rozgrywkach Młodej Ekstraklasy. Jednakże po krótkim pobycie na ławce trenerskiej Piotra Stokowca nowym trenerem Polonii został Jacek Zieliński, który z powrotem przywrócił Euzebiusza Smolarka do seniorskiej drużyny. Po sezonie 2010/2011 nie porozumiał się z prezesem Józefem Wojciechowskim co do zarobków, dlatego został zesłany do tzw. „Klubu Kokosa”. Pod koniec lipca 2011 rozwiązał kontrakt z warszawskim klubem.

Al-Khor | edytuj kod

Smolarek w barwach Al-Khor

Tydzień po opuszczeniu Polonii[6], Smolarek podpisał dwuletni kontrakt z katarskim Al-Khor[7]. W 10 meczach rundy jesiennej zdobył trzy bramki. Na początku stycznia kontrakt Smolarka został rozwiązany za porozumieniem stron[8]. Piłkarz rozpoczął poszukiwania nowego klubu. Wyjechał do Turcji na zgrupowanie Uralu Swierdłowska Oblast, jednak strony nie doszły do porozumienia w sprawie długości ewentualnej umowy[9].

ADO Den Haag | edytuj kod

31 stycznia 2012 w ostatnim dniu zimowego okna transferowego piłkarz podpisał kontrakt z holenderskim ADO Den Haag. Był to tym samym powrót Smolarka do ligi holenderskiej po 7 latach. Zadebiutował w nim 8 lutego 2012 roku - w przegranym 0:6 meczu z AZ Alkmaar wszedł na boisko w 68 minucie[10]. 7 marca za porozumieniem stron Smolarek rozwiązał kontrakt z klubem z siedzibą w Hadze. W letnim okienku transferowym brał udział w testach w kolejnym holenderskim zespole NAC Breda.

Jagiellonia Białystok | edytuj kod

12 września 2012 Euzebiusz Smolarek związał się rocznym kontraktem z Jagiellonią Białystok[11]. W czerwcu 2013 poinformowano o odejściu zawodnika z klubu[12].

Kariera reprezentacyjna | edytuj kod

Ebi Smolarek (z lewej) podczas meczu Polska – USA (1:0) w Kaiserslautern (1 marca 2006). Smolarek podczas meczu Polska – Kostaryka (2:1) na Mistrzostwach Świata w 2006 roku.

Już od najwcześniejszego dzieciństwa Smolarek junior marzył o grze w reprezentacji Polski, na co wpływ miała przede wszystkim gra jego ojca w narodowych barwach i liczne sukcesy, które odnosił wraz z kadrą. By mieć szanse zrealizowania swych pragnień Ebi jako nastolatek odmówił KNVB występów w reprezentacji Holandii.

Swe pierwsze powołanie do zespołu biało-czerwonych otrzymał od Jerzego Engela na towarzyskie spotkanie przeciwko Irlandii Północnej w cypryjskim Limassol. Debiut w kadrze udało się zaliczyć już za pierwszym razem, bowiem 13 lutego 2002 na stadionie Tsirion Athlitiko Kentro wszedł na boisko w wygranym 4:1 meczu właśnie przeciwko popularnym Norn Iron (35 dni po 21 urodzinach). Mimo sporej hermetyczności ówczesnej drużyny narodowej i zaledwie jednego w niej występu miał szanse znalezienia się w 23-osobowej kadrze na finały Mistrzostw Świata 2002, jednak uniemożliwiła to – doznana w marcu – przewlekła kontuzja kolana.

Na kolejne powołanie przyszło mu czekać ponad 2 lata – do 31 marca 2004, gdy obowiązki selekcjonera pełnił już Paweł Janas. To właśnie dzięki niemu dostał możliwość udziału w swej pierwszej wielkiej imprezie, otrzymując nominację na finały Mistrzostw Świata 2006, będąc zarazem jednym z liderów ekipy. Wcześniej zdobył dla biało-czerwonych swego premierowego gola – 3 września 2005 na chorzowskim Stadionie Śląskim w meczu eliminacji MŚ'2006 przeciwko Austrii.

Podczas mundialu zagrał we wszystkich 3 meczach, jednak Polacy odpadli już po fazie grupowej. W związku z tym Janasa na stanowisku trenera zastąpił Leo Beenhakker, którego Smolarek doskonale znał z Feyenoordu. 11 października 2006 w wygranym 2:1 spotkaniu eliminacji Mistrzostw Europy 2008 z Portugalią strzelił 2 gole, stając się „ojcem triumfu”, ulubieńcem polskich kibiców i niekwestionowaną gwiazdą zespołu. Swój kunszt potwierdził 13 października 2007, zaliczając w przeciągu zaledwie 9 minut pierwszy klasyczny hat-trick dla reprezentacji i dając jej wygraną 3:1 w niezwykle ważnym pojedynku z Kazachstanem. 17 listopada 2007 dwie bramki Ebiego dały Polsce zwycięstwo 2:0 nad Belgią i przypieczętowały pierwszy w historii awans do finałów Mistrzostw Europy.

Podczas finałów Euro 2008 Ebi zagrał we wszystkich trzech meczach, lecz nie zdobył żadnej bramki, a Polska odpadła już w fazie grupowej zdobywając tylko jeden punkt w meczu z Austrią (1:1). Po meczu z Słowenią 9 września 2009 Ebi długo nie występował w kadrze przez swoje problemy klubowe. Po kilku występach w polskiej ekstraklasie Franciszek Smuda 23 sierpnia 2010 roku znowu powołał Smolarka do kadry narodowej na mecze towarzyskie z Ukrainą i Australią.

Kariera trenerska | edytuj kod

W 2014 roku przez kilka miesięcy był trenerem jednej z grup młodzieżowych Feyenoordu[13].

Statystyki | edytuj kod

Ebi w barwach Polonii Warszawa w meczu z Lechem Poznań (10 listopada 2010).

Kariera klubowa | edytuj kod

Stan na 12 sierpnia 2013.

Kariera reprezentacyjna | edytuj kod

Sukcesy | edytuj kod

Ebi Smolarek salutuje, wykonując charakterystyczną dla siebie cieszynkę po zdobyciu bramki (2010).

Klubowe | edytuj kod

Feyenoord

Indywidualne | edytuj kod

Życie prywatne | edytuj kod

Jest jednym z dwóch synów Zdzisławy i Włodzimierza Smolarka. Ma brata Mariusza. Jest żonaty z Holenderką Thirzą van Giessen. Mają dwóch synów: Meesa i Faasa[14].

Przypisy | edytuj kod

  1. Smolarek Piłkarzem Roku, wyróżnienie dla Beenhakkera (pol.). wiadomosci24.pl. [dostęp 15 grudnia 2009].
  2. Euzebiusz Smolarek został nowym Prezesem Zarządu Polskiego Związku Piłkarzy., Polski Związek Piłkarzy, 4 kwietnia 2019 [dostęp 2019-04-09]  (pol.).
  3. Smolarek rozwiązał kontrakt z Racingiem (pol.). 90minut.pl. [dostęp 15 grudnia 2009].
  4. Euzebiusz Smolarek w AÓ Kavála (pol.). 90minut.pl. [dostęp 15 grudnia 2009].
  5. Euzebiusz Smolarek piłkarzem Polonii (pol.). Polonia Warszawa, 2010-07-27. [dostęp 2010-07-27].
  6. Smolarek zagra w Katarze (pol.). W: Gazeta Wyborcza [on-line]. Sport.pl, 2011-08-05. [dostęp 2012-01-26].
  7. Robert Błoński: Euzebiusz Smolarek: Oferta z Kataru? Nie do odrzucenia (pol.). W: Gazeta Wyborcza [on-line]. Sport.pl, 2011-08-05. [dostęp 2012-01-26].
  8. Ebi Smolarek: Obie strony chciały rozwiązać umowę (pol.). W: Gazeta Wyborcza [on-line]. Sport.pl, 2012-01-26. [dostęp 2012-01-26].
  9. Smolarek negocjuje z rosyjskim zespołem (pol.). wp.pl. [dostęp 2012-01-27].
  10. AZ gromi w Hadze, debiut Smolarka. eredivisie.pl. [dostęp 12 lutego 2012].
  11. Smolarek oficjalnie w Jagiellonii. jagiellonia.pl. [dostęp 12 września 2012].
  12. Euzebiusz Smolarek odchodzi z Jagiellonii. 90minut.pl. [dostęp 16 listopada 2013].
  13. Maciej Kmita: Euzebiusz Smolarek zakończył karierę. Będzie pracował w Feyenoordzie Rotterdam (pol.). sportowefakty.pl, 2014-07-28. [dostęp 2015-09-05].
  14. Sebastian Staszewski PolsatS.S.P. Sport Sebastian Staszewski PolsatS.S.P., Polsatsport.pl, Ebi Smolarek: Zawaliłem Euro, ale dziś niczego nie żałuję. Oto moja spowiedź, „Polskatimes.pl” [dostęp 2017-04-08]  (pol.).

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Euzebiusz Smolarek" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy