Ewelina Nurczyńska-Fidelska


Ewelina Nurczyńska-Fidelska w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Ewelina Nurczyńska-Fidelska (z domu Rupf) (ur. 11 sierpnia 1938 w Łodzi, zm. 28 kwietnia 2016 tamże) – polska historyk filmu, profesor nauk humanistycznych.

W 1960 ukończyła studia na Wydziale Filologii Polskiej Uniwersytetu Łódzkiego, a następnie przez sześć lat pracowała w szkole średniej jako nauczycielka języka polskiego. W 1966 przeprowadziła się do Warszawy, gdzie została asystentem w Instytucie Sztuki PAN w Warszawie, pracowała pod kierunkiem prof. Jerzego Toeplitza, a następnie prof. Aleksandra Jackiewicza. W 1969 powróciła do Łodzi i rozpoczęła pracę w Zakładzie Wiedzy o Filmie Uniwersytetu Łódzkiego. W 1975 na Uniwersytecie Śląskim uzyskała tytuł doktora nauk humanistycznych, a w 1989 na Uniwersytecie Wrocławskim tytuł doktora habilitowanego.

Profesor nauk humanistycznych[1]. Wykładowca na Uniwersytecie Łódzkim. Autorka monografii, rozpraw, szkiców i esejów o filmie polskim oraz książek z zakresu edukacji filmowej. Laureatka Nagrody Polskiego Instytutu Sztuki Filmowej w kategorii krytyka filmowa za rok 2010[2].

Spis treści

Członkostwo | edytuj kod

Książki | edytuj kod

monografie:

edukacja filmowa:

  • Edukacja filmowa na tle kultury literackiej (Wydawnictwo Uniwersytetu Łódzkiego, Łódź 1989)
  • Film w szkolnej edukacji humanistycznej (Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa−Łódź 1993)

Przypisy | edytuj kod

  1. Nominacje profesorskie, www.prezydent.pl, 14 października 1999 [dostęp 2016-05-25] .
  2. Polski Instytut Sztuki Filmowej, www.pisf.pl [dostęp 2016-05-25] .

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Ewelina Nurczyńska-Fidelska" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy