Explorer 11


Explorer 11 w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Explorer 11amerykański satelita naukowy. Pierwszy w historii satelita badający promieniowanie gamma. Jego instrumenty zostały zaprojektowane do obserwacji fotonów gamma o energiach ponad 50 MeV. Satelita pracował normalnie do początku września 1961, kiedy to zaczęły występować problemy z zasilaniem. Niedługo potem, w połowie listopada, przestały napływać użyteczne dane.

Statek pozostaje na orbicie, której żywotność szacuje się na 150 lat.

Spis treści

Budowa i działanie | edytuj kod

Start rakiety Juno II z satelitą Explorer 11

Satelita składał się z dwóch połączonych części: ośmiościanu o wymiarach 30,5 x 30,5 x 58,5 cm i cylindra o wymiarach 15,2 x 52,2 cm. Zasilany był ogniwami słonecznymi zasilającymi 12 akumulatorów NiCd. Explorer 11 był stabilizowany obrotowo (10 obr./min.).

Do 19 maja 1961 satelita przesyłał na Ziemię dane z przeglądu nieba. Wszystkie zgromadzono na blisko 32 km mikrofilmu. Rekonstrukcja danych pozwoliła na określenie czasu odebrania promieni gamma z dokładnością do 0,1 sekundy, i punkt na który skierowany był detektor z dokładnością do około 5°. W danych zbieranych przez 23 dni i 9 godzin zarejestrowano 22 zjawiska związane z promieniowaniem gamma i około 22 000 związanych z promieniowaniem kosmicznym.

Ładunek | edytuj kod

  • Teleskop promieniowania gamma – pracował normalnie do 17 listopada 1961
  • nadajnik modulacji impulsowej, 107,97 MHz, 125 mW
  • nadajnik modulacji impulsowej, 108,06 MHz, 20 mW

Przypisy | edytuj kod

  1. a b c d e Edmund Staniewski, Ryszard Pawlikowski: 15 lat podboju kosmosu 1957-1972. Warszawa: Wydawnictwo MON, 1974, s. 285.

Bibliografia | edytuj kod

Program Explorer
  • Kursywa oznacza misję zakończoną niepowodzeniem
Na podstawie artykułu: "Explorer 11" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy