Federico Borromeo (1617–1673)


Federico Borromeo (1617–1673) w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Federico Borromeo (ur. 29 maja 1617 w Mediolanie, zm. 18 lutego 1673 w Rzymie[1]) – włoski kardynał.

Życiorys | edytuj kod

Był spokrewniony z Karolem i Fryderykiem Boromeuszem[1]. Studiował teologię, a w 1635 uzyskał doktorat utroque iure[1]. 29 marca 1644 otrzymał święcenia diakonatu[2]. Po przybyciu do Rzymu, został szambelanem Jego Świątobliwości i referendarzem Najwyższego Trybunału Sygnatury Apostolskiej[1]. W latach 40. był gubernatorem w Ascoli i Benewencie, a w 1652 został inkwizytorem na Malcie[1]. 19 października 1654 został łacińskim patriarchą Aleksandrii, a 28 listopada przyjął sakrę[2]. Odmówił przyjęcia biskupstwa Como[1]. W latach 1654-1665 był nuncjuszem apostolskim w Szwajcarii, a w okresie 1668-1670 w Hiszpanii[2]. W maju 1670 został mianowany sekretarzem stanu, natomiast 20 grudnia został kreowany kardynałem prezbiterem i otrzymał kościół tytularny S. Augustini[2].

Przypisy | edytuj kod

  1. a b c d e f Borromeo, Federico (ang.). The Cardinals of the Holy Roman Church. [dostęp 2013-10-14].
  2. a b c d Federico Cardinal Borromeo (Jr.) (ang.). catholic-hierarchy.org. [dostęp 2013-10-14].
Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Federico Borromeo (1617–1673)" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy