Felicjan Białogłowski


Felicjan Białogłowski w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Felicjan Białogłowski herbu własnego (zm. po 1693) – rotmistrz armii koronnej, wojski przemyski.

Spis treści

Życiorys | edytuj kod

Pochodził ze szlacheckiej rodziny Weiskopffów wywodzącej się z Inflant, jego ojciec, o nieznanym imieniu, poślubił Katarzynę z Kożuchowskich i osiadł w dobrach żony w ziemi przemyskiej[1]. Felicjan przyjął spolszczoną wersję swojego nazwiska – Białogłowski. Karierę w wojsku koronnym rozpoczął w 1655, w czasie najazdu szwedzkiego na Rzeczpospolitą jako towarzysz pancerny. W 1663 został mianowany rotmistrzem chorągwi tatarskiej, przez ponad trzydzieści lat dowodził chorągwiami lekkiej jazdy tatarskiej, wołoskiej i jazdy pancernej, walczył we wszystkich konfliktach Rzeczypospolitej w latach 1663-1693.

Był specjalistą od zadań wywiadowczych, ubezpieczających i działań dywersyjnych na tyłach wroga. Podczas rokoszu Lubomirskiego opowiedział się po stronie Jana Kazimierza. W 1665 poprowadził wyprawę łupieską na majątki Lubomirskiego, walczył w bitwie pod Mątwami. Był uczestnikiem walk z Tatarami, podczas wypraw hetmana Sobieskiego w latach 1671 i 1672[2]. W latach 1663-1691 pełnił funkcję wojskiego ziemi przemyskiej. W 1671 sejmik wiszeński wysłał go jako swojego delegata do hetmana Jana Sobieskiego z podziękowaniem za zwycięstwo nad Tatarami oraz w sprawie podziału hiberny. Jesienią 1672 eskortował z chorągwią tatarską misję komisarzy zawierających traktaty pokojowe z Turcją, w Buczaczu.

W czasie kampanii wiedeńskiej dowodził chorągwią pancerną. Walczył w bitwach pod Wiedniem i Parkanami.

Podczas wypraw Sobieskiego do Mołdawii w 1684, 1686, 1691 dowodził chorągwią pancerną w pułku Hieronima Lubomirskiego.

Rodzina | edytuj kod

Żonaty z Anną z Laskowskich. Z tego związku pięciu synów: Ignacy, Marcin, Andrzej, Franciszek zmarli bezpotomnie oraz Jan żonaty z Franciszką Morską. I dwie córki: Katarzyna i Barbara.

Był posiadaczem majątków ziemskich Czerniechów[3], Delejów i Laszki.

Zmarł po 1693

Przypisy | edytuj kod

  1. Seweryn Uruski, Rodzina. Herbarz szlachty polskiej, tom I, Gebethner i Wolff, Warszawa 1904, s. 158.
  2. Marek Wagner, Słownik Biograficzny oficerów polskich drugiej połowy XVII wieku, tom I, Oświęcim 2013, s. 18.
  3. Adam Boniecki, Herbarz polski, Warszawa 1902, tom 1, s. 188.

Bibliografia | edytuj kod

  • Kazimierz Piwarski, hasło: „Felicjan Białogłowski”, [w:] Polski Słownik Biograficzny, t. II, Kraków 1936.
  • Marek Wagner, Słownik Biograficzny oficerów polskich drugiej połowy XVII wieku, tom I, Oświęcim 2013, s. 18.
Na podstawie artykułu: "Felicjan Białogłowski" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy