Feliks Jan Mazurkiewicz


Feliks Jan Mazurkiewicz w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Feliks Jan Mazurkiewicz (ur. 20 listopada[1] 1896 w Brzeżanach w Galicji, zm. 17 października 1945 w Dortmundzie) – major piechoty Wojska Polskiego, uczestnik obu wojen światowych, kawaler orderu Virtuti Militari.

Spis treści

Życiorys | edytuj kod

Syn Marcina Mazurkiewicza i Antoniny z Gąsiorowskich. Ojciec był właścicielem zakładu budowlanego, matka pochodziła z ziemiańskiej rodziny (herbu Ślepowron).

Feliks był jednym z pięciorga rodzeństwa (miał cztery siostry). Uczęszczał do C. K. Gimnazjum w Brzeżanach z polskim językiem wykładowym. W trakcie nauki w starszych klasach wstąpił do Związku Strzeleckiego „Strzelec” w Brzeżanach (lata 1913–14). Po wybuchu I wojny światowej, w sierpniu 1914 z kompanią strzelecką z Brzeżan wyjechał do Krakowa. Został wcielony do I batalionu 1 pułku I Brygady Legionów Polskich, w ramach którego uczestniczył w szeregu bitew w latach 1914–16. Wyróżnił się w bitwie pod Laskami, za którą został odznaczony krzyżem Virtuti Militari. Po kryzysie przysięgowym, jako poddany austriacki, został wcielony do armii austro-węgierskiej.

W pierwszych dniach listopada 1918 brał czynny udział w rozbrajaniu jednostek austriackich w Krakowie. 2 listopada został wcielony do jednej z kompanii 5 pułku piechoty Legionów, z którym udał się na front (ukraiński). W marcu 1919 został przeniesiony do formującego się 1 pułku piechoty Legionów, z którym uczestniczył w walkach na terenach wschodnich.

Do listopada 1937 pozostawał w 1 pp Leg. na stanowiskach dowódcy 1 kompanii ckm i komendanta obwodowego przysposobienia wojskowego w Wilnie w stopniu kapitana. Pod koniec roku 1937 został przeniesiony na stanowisko dowódcy Kościerskiego Batalionu Obrony Narodowej. Obowiązki dowódcy batalionu łączył z funkcją komendanta 88 Obwodu Przysposobienia Wojskowego[2]. Na stopień majora został mianowany ze starszeństwem z 19 marca 1938 i 16. lokatą w korpusie oficerów piechoty[3].

W lecie 1939 został odwołany z Kościerzyny do Warszawy. Z chwilą wybuchu wojny uczestniczył w obronie Warszawy jako dowódca I batalionu 360 pułku piechoty[4] (odcinek Blizne-Chrzanów[5], Warszawa Zachód). Po kapitulacji dostał się do niewoli niemieckiej, do końca wojny przebywając w oflagach (w Lubece jako tzw. honorowy jeniec wojenny, a następnie w Dössel – przeniesiony tam karnie za działalność konspiracyjną na terenie obozu).

Po wyzwoleniu oflagu w kwietniu/maju 1945 i przekształceniu go w Polski Obóz Wojskowy, przez kilka miesięcy pozostawał na jego terenie, poważnie zapadając na zdrowiu (choroba wrzodowa żołądka i dwunastnicy). Zmarł 17 października 1945 w wyniku pooperacyjnego zapalenia płuc w Dortmundzie. Został pochowany w kwaterze polskich jeńców wojennych cmentarza w Dössel (obecnie część Warburga), na którym spoczywa po dzień dzisiejszy[6].

Ordery i odznaczenia | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 30, tu 19 listopada.
  2. Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 668, 683.
  3. a b c Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 30.
  4. 360 Pułk Piechoty obrony Warszawy (pol.). [dostęp 2010-11-04].
  5. Fort III "Blizne" (pol.). [dostęp 2010-11-04].
  6. OFLAG-DOESSEL (pol.). [dostęp 2010-11-04].

Bibliografia | edytuj kod

  • Ludwik Głowacki, Obrona Warszawy i Modlina na tle kampanii wrześniowej 1939, Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, Warszawa 1985, wyd. V, ​ISBN 83-11-07109-8
  • Marian Porwit Obrona Warszawy wrzesień 1939 r. Wspomnienia i fakty, "Czytelnik", Warszawa 1959
  • Marian Porwit Komentarze do historii polskich działań obronnych 1939 r. Część 3: Bitwy przebojowe i obrona bastionów, "Czytelnik", Warszawa 1978
  • Ryszard Rybka, Kamil Stepan: Rocznik oficerski 1939. Stan na dzień 23 marca 1939. Kraków: Fundacja CDCN, 2006. ISBN 978-83-7188-899-1.
  • J. K. Wroniszewski. Barykada września. Obrona Warszawy w 1939. W-wa 1984

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Feliks Jan Mazurkiewicz" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy