Feliks Kopera


Feliks Kopera w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania Feliks Kopera (pierwszy z prawej) nad szczątkami króla Zygmunta Augusta. Kraków, rok 1930

Feliks Kopera (ur. 12 maja 1871 w Krakowie, zm. 27 marca 1952 tamże) – historyk sztuki, muzeolog, wiceprezes, a następnie prezes Towarzystwa Przyjaciół Sztuk Pięknych w Krakowie.

Spis treści

Życiorys | edytuj kod

W latach 1891–1896 studiował historię i filozofię na UJ, kontynuował studia w Bazylei, Berlinie, Florencji i Petersburgu. W 1899 roku został członkiem czynnym Moskiewskiego Towarzystwa Archeologicznego[1]. W 1901 został wykładowcą na UJ, w latach 1910–1950 będąc profesorem UJ prowadził także zajęcia praktyczne w Muzeum Narodowym. Były one uzupełnieniem wykładów i wiedzy teoretycznej.

Od 1918 był członkiem Polskiej Akademii Umiejętności, zaś w latach 1901–1950 (z przerwą w okresie II wojny światowej) – dyrektorem Muzeum Narodowego w Krakowie. Powiększył zbiory muzeum o kolekcję Emeryka Hutten-Czapskiego, dzieł sztuki japońskiej oraz obrazów z okresu Młodej Polski, stanowiących kolekcję Feliksa Jasieńskiego. W 1938 w Nowym Gmachu Muzeum Narodowego utworzył Galerię Sztuki Współczesnej im. Stanisława Wyspiańskiego.

Był przewodniczącym krakowskiego oddziału Związku Historyków Sztuki, członkiem honorowym Towarzystwa Miłośników Historii i Zabytków Krakowa. W latach 1930–1950 był przewodniczącym Związków Muzeów w Polsce. W okresie okupacji brał udział w ratowaniu zbiorów muzealnych, wielokrotnie przesłuchiwany przez gestapo nigdy nie zdradził miejsca ukrycia obrazu Hołd pruski Jana Matejki.

Był specjalistą w dziedzinie historii sztuki, zwłaszcza okresu renesansu, dziejów rzemiosła artystycznego, numizmatyki, badacz dziejów Krakowa.

Został pochowany na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie[2].

Ordery i odznaczenia | edytuj kod

Wybrane prace naukowe Feliksa Kopery | edytuj kod

  • „Kraków jego kultura i sztuka” 1904
  • „Pomniki Krakowa” (tomy 1–3) 1904
  • „Dzieje malarstwa w Polsce” (tomy 1–3) 1925–1929
  • „Historia sztuki w Polsce” 1931

Przypisy | edytuj kod

  1. Maria Blombergowa: Polscy członkowie Cesarskiego Moskiewskiego Towarzystwa Archeologicznego (1864–1914). „Kwartalnik Historii Nauki i Techniki,” 25/3, s. 548, 1980.
  2. Jan WiktorJ.W. Tkaczyński Jan WiktorJ.W. (red.), Pro Memoria III. Profesorowie Uniwersytetu Jagiellońskiego spoczywający na cmentarzach Krakowa 1803–2017, Kraków: Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego, 2018, s. 135, ISBN 978-83-233-4527-5 .
  3. M.P. z 1950 r. nr 36, poz. 425 „za wybitne zasługi w dziedzinie muzealnictwa”.
  4. M.P. z 1936 r. nr 263, poz. 464 „za wybitne zasługi na polu nauki i wychowywania młodzieży w duchu patriotycznym położone w latach 1905–1918”.
  5. Polonia Restituta. „Gazeta Lwowska”, s. 2, nr 101 z 6 maja 1926. 

Bibliografia | edytuj kod

Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Feliks Kopera" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy