Feliks Netz


Feliks Netz w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Feliks Netz (ur. 26 grudnia 1939 w miejscowości Kretki koło Brodnicy, zm. 12 kwietnia 2015 w Katowicach) – publikujący także pod pseudonimami i kryptonimami: (ef), Efen, EFEN, F.N. (fen), Fen, FEN (FEN), (FN)[1]polski poeta, prozaik, dramaturg radiowy, tłumacz, krytyk literacki i filmowy, publicysta.

Spis treści

Życiorys | edytuj kod

Urodził się 26 grudnia 1939 r. w Kretkach k. Brodnicy (obecnie województwo kujawsko-pomorskie), skąd wyjechał w 1946 do Lubania (dolnośląskie), gdzie mieszkał z rodzicami do marca 1955. Od tego roku mieszka w Katowicach. Tu zdał maturę w Liceum im. Wilhelma Piecka. Po rocznej pracy w kopalni „Katowice” rozpoczął studia polonistyczne w Wyższej Szkole Pedagogicznej zakończone absolutorium. Dwa lata później uzyskał magisterium w nowo-powstałym Uniwersytecie Śląskim (dyplom numer 22). Był już wówczas od trzech lat etatowym pracownikiem Redakcji Audycji Literackich w Polskim Radiu w Katowicach. W roku 1968 przyjęty do Związku Literatów Polskich, został członkiem Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich, a także Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej[2]. Z tych wszystkich organizacji wystąpił na początku stanu wojennego. Potem należał jedynie do Górnośląskiego Towarzystwa Literackiego (od 1993)[3].

Był członkiem Śląskiego Społecznego Komitetu Poparcia Jarosława Kaczyńskiego w wyborach prezydenckich w 2010[4].

Działalność twórcza | edytuj kod

Od roku 1971 do końca 1981 związany z katowickim tygodnikiem „Panorama”, gdzie pełnił funkcję kierownika działu kulturalnego, a w ostatnim – „solidarnościowym” – roku 1981 redaktora naczelnego. Współpracował z Kazimierzem Kutzem w Zespole Filmowym „Silesia” od momentu jego powołania (1972) do połowy lat siedemdziesiątych jako kierownik literacki[1].

Niezweryfikowany w stanie wojennym, podjął pracę jako nauczyciel języka węgierskiego w katowickim X Liceum Ogólnokształcącym, z którym związany był przez trzy lata. Na zaproszenie Wilhelma Szewczyka współredagował dwutygodnik „Poglądy”, przez pewien czas godząc pracę nauczyciela-hungarysty z pracą w redakcji. Następnie pełnił funkcję kierownika działu literackiego tygodnika „Tak i Nie”. W roku 1990 wrócił do Polskiego Radia w Katowicach, gdzie pracował do czasu przejścia na emeryturę. Od 1995 roku współredagował miesięcznik społeczno-kulturalny „Śląsk”, gdzie był zastępcą redaktora naczelnego. Znawca, komentator i tłumacz dzieł Sandora Maraiego.

Miejsce spoczynku | edytuj kod

16 kwietnia 2015 został pochowany na cmentarzu przy ul. Francuskiej w Katowicach. Uroczystościom pogrzebowym przewodniczył abp Damian Zimoń[5].

Nagrody i odznaczenia | edytuj kod

Otrzymał nagrodę Peleryny za tom Związek zgody. Laureat Nagrody Prezydenta Katowic (1993). Odznaczony m.in. Złotym Krzyżem Zasługi (1994)[1], Brązowym Medalem „Zasłużony Kulturze Gloria Artis” (2005), Nagrodą Artystyczną Marszałka Województwa Śląskiego (2012). W 1997 został Honorowym Obywatelem Lubania, w którym spędził kilka lat życia (1947-1955).

Utwory | edytuj kod

Poezja, proza, esej

  • Związek zgody (Wydawnictwo „Śląsk”, Katowice 1968)
  • Sto dni odpustu (Wydawnictwo „Śląsk”, Katowice 1968)
  • Z wilczych dołów (Wydawnictwo „Śląsk”, Katowice 1973)
  • Skok pod poprzeczką (Wydawnictwo Śląsk, Katowice 1977)
  • Biała gorączka (Wydawnictwo „Śląsk”, Katowice 1980)
  • Wir (Wydawnictwo „Śląsk”, Katowice 1985)
  • Urodzony w Święto Zmarłych (Wydawnictwo „Śląsk”, Katowice 1995)
  • Wielki zamęt. Felietony radiowe z lat 1990–1995 (Agencja Wydawnicza Radia Katowice, Katowice 1995)
  • Róg Ligonia i Królowej Jadwigi. (Radio Katowice 1927-1997) (Agencja Wydawnicza Radia Katowice, Katowice 1997)
  • Dysharmonia caelestis – nominacja do Nagrody Literackiej Nike 2005[6]
  • Cierpienia młodego Ż. (Biblioteka Śląska, Katowice 2000)
  • Poza kadrem. Teksty o filmach (Wydawnictwo Mamiko, Nowa Ruda 2006)
  • Ćwiczenia z wygnania (Instytut Mikołowski, Mikołów 2008)
  • Trzy dni nieśmiertelności (Instytut Mikołowski, Mikołów 2009)
  • Krzyk sowy – nagroda Orfeusz Honorowy przyznana pośmiertnie w 2015[7]

Słuchowiska radiowe

  • Mały traktat dla dorosłych Słuchowisko napisane w 1966
  • Złota reneta Słuchowisko napisane w 1970 r. Nagroda w konkursie na słuchowisko radiowe. IV Wiosna Opolska 1970
  • Michał Słuchowisko napisane w 1971
  • Mistrz świata „Teatr Polskiego Radia” 1973 nr 2, s. 49–68. Słuchowisko napisane w 1972
  • Powtórka z życiorysu Słuchowisko napisane w 1973 r. Nagroda Naczelnej Redakcji Programów Polskiego Radia. VII Wiosna Opolska 1973
  • Karta powołania Słuchowisko napisane w 1975 r. Jedna z trzech równorzędnych nagród w konkursie zamkniętym Programu III Polskiego Radia
  • Biała gorączka „Teatr Polskiego Radia” 1977 nr 1, s. 54–66. Słuchowisko napisane w 1976
  • Carobójcy Słuchowisko napisane w 1990
  • Urodzony w Święto Zmarłych Słuchowisko napisane w 2007
  • Łowca komarów Słuchowisko napisane w 1995
  • Pokój z widokiem na wojnę polsko-jaruzelską Słuchowisko napisane w 2007. Nagroda Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji 2007. Nagroda Festiwalu Dwa Teatry, Sopot 2007. Wyróżnienie w międzynarodowym konkursie PRIX ITALIA 2006
  • Zegarek Słuchowisko napisane w 2008. II Nagroda w konkursie Polskiego Radia i Stowarzyszenia Autorów Zaiks 2008.

Przekłady

  • Tibor Déry: Anatema, Wydawnictwo Literackie, Kraków 1982. Powieść. Przekład z języka węgierskiego.
  • Endre Illés: Taniec motyla i inne eseje. Wybór E. Bojtár. Wydawnictwo Literackie, Kraków 1986.Eseje.Przekład z języka węgierskiego.
  • Gyorgy Moldova: Ciemny anioł. Wydawnictwo Literackie, Kraków 1987. Powieść. Przekład z języka węgierskiego.
  • Tim Sebastian, Cień szpiega. Almapres-Czeladź, Czeladź 1990. Powieść. Przekład z języka angielskiego. Współautorstwo przekładu: Barbara Flisiuk, Barbara Korzon.
  • István Kovács: Księżyc twojej nieobecności. Wybór i posłowie Bohdan Zadura. Wydawnictwo Literackie, Kraków 1991. Wiersze. Przekład z języka węgierskiego. Tłumacze różni.
  • John Jakes: Miłość i wojna, T. 2. Krajowa Agencja Wydawnicza, Katowice 1992. Powieść. Przekład z języka angielskiego.
  • Josif Brodski: Dwadzieścia sonetów do Marii Stuart. Posłowie Piotr Fast. Wydawnictwo „Śląsk”, Katowice 1993. Wiersze. Przekład z języka rosyjskiego.
  • Aleksander Puszkin: Eugeniusz Oniegin. Romans wierszem. Śląski Fundusz Literacki, Katowice 1993. Poemat. Przekład z języka rosyjskiego.
  • Kurt Drawert: Wzór wewnętrzny. Wiersze. / Innenmuster. Gedichte. Wybór i posłowie G. Kurpanik-Malinowska. Wydawnictwo „Śląsk”, Katowice 1994. Wiersze. Przekład z języka niemieckiego.
  • Gordon MacDonald: Najlepsze miejsce pod słońcem, czyli o właściwym czasie i miejscu do budowania charakteru dziecka. Vocatio, Warszawa 1994. Przekład z języka angielskiego.
  • Robert Schneider: Brat snu. Videograf II, Katowice 1996. Powieść. Przekład z języka niemieckiego. Współautorstwo przekładu: Gizela Kurpanik-Malinowska.
  • Alexander Walker: Audrey Hepburn. Videograf II, Katowice 1996. Esej. Przekład z języka angielskiego.
  • Béla Balazs: Zamek księcia Sinobrodego. Libretto opery Béli Bartóka. Przekład z języka węgierskiego. Premiera: Warszawa, Teatr Wielki-Opera Narodowa, 16 kwietnia 1999.
  • Sándor Márai: Żar. „Czytelnik”, Warszawa 2000. Powieść. Przekład z języka węgierskiego. Wznowienia: tamże 2006, 2008, 2009,2015
  • Sándor Márai: Komora celna. „Dialog” 2002 nr 7, s. 73–87. Dramat. Przekład z języka węgierskiego. Premiera: Szczecin, Teatr Krypta, 16 kwietnia 2005. Adaptacja i reżyseria: A. Buszko, P. Ratajczak.
  • György Gömöri: Dylemat królika doświadczalnego. Wybór wierszy. Wybrał … Biblioteka Śląska, Katowice 2003. Wiersze. Przekład z języka węgierskiego.
  • Sándor Márai: Księga ziół. „Czytelnik”, Warszawa 2003. Proza. Przekład z języka węgierskiego. Wznowienia: tamże 2006, 2008, 2009.
  • Sándor Márai: Występ gościnny w Bolzano. „Czytelnik”, Warszawa 2005. Powieść. Przekład z języka węgierskiego.
  • Sándor Márai: Krew świętego Januarego. „Czytelnik”, Warszawa 2006. Powieść. Przekład z języka węgierskiego. Wznowienia: tamże 2007.
  • Sándor Márai: Pierwsza miłość. „Czytelnik”, Warszawa 2007. Powieść. Przekład z języka węgierskiego.
  • Sándor Márai: Dziedzictwo Estery. „Czytelnik”, Warszawa 2008. Powieść. Przekład z języka węgierskiego.
  • Sándor Márai: Wyspa. „Czytelnik” Warszawa 2009. Powieść. Przekład z języka węgierskiego.
  • Sándor Márai: Niebo i Ziemia. „Czytelnik” Warszawa 2011.
  • Sándor Márai: Cztery pory roku. „Czytelnik” Warszawa 2015
  • Mikołaj Gogol: Wybrane fragmenty korespondencji z przyjaciółmi. Wydawnictwo Sic! Warszawa 2015 s. 306 Wstęp przekład i przypisy Feliks Netz

Przypisy | edytuj kod

  1. a b c Grażyna Wilk: Feliks Netz. Materiały do bibliografii. W: Nie byłem sam: na siedemdziesięciolecie urodzin Feliksa Netza. Red. M.Kisiel, T. Sierny [aut. Witold Turant et al.]. „Śląsk” Wydawnictwo Naukowe, Katowice 2009, s. 285–292. Uzupełnione 21 kwietnia 2016.
  2. Kto jest kim w Polsce 1984. Wyd. 1. Warszawa: Wydawnictwo Interpress, 1984, s. 664. ISBN 83-223-2073-6.
  3. Grażyna Wilk: Feliks Netz. Materiały do bibliografii, w: Nie byłem sam: na siedemdziesięciolecie urodzin Feliksa Netza, red. M. Kisiel, T. Sierny (aut. Witold Turant et al.). „Śląsk” Wydawnictwo Naukowe, Katowice 2009, s. 285–292.
  4. Śląski Społeczny Komitet Poparcia Jarosława Kaczyńskiego. jaroslawkaczynski.info, 1 czerwca 2010. [dostęp 2017-09-19].
  5. Feliks Netz spoczął na cmentarzu przy Francuskiej. dziennikzachodni.pl, 17 kwietnia 2015. [dostęp 2016-04-16].
  6. Nagroda Nike 2005. nike.org.pl. [dostęp 2015-08-05].
  7. Orfeusz - Nagroda Poetycka im. K. I. Gałczyńskiego - finaliści, www.orfeusz-nagroda.pl [dostęp 2015-12-02] .

Bibliografia | edytuj kod

Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Feliks Netz" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy