Ferdynand VII Hiszpański


Ferdynand VII Hiszpański w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Ferdynand VII (ur. 14 października 1784 w Escorialu, zm. 29 września 1833 w Madrycie) – król Hiszpanii w roku 1808 oraz w latach 18131833 z dynastii Burbonów.

Syn króla Hiszpanii – Karola IV i Marii Ludwiki Parmeńskiej – córki Filipa Burbona (syna króla Hiszpanii Filipa V) oraz Ludwiki Elżbiety Francuskiej (córki króla FrancjiLudwika XV i Marii Leszczyńskiej – córki króla Polski Stanisława Leszczyńskiego).

Młodość | edytuj kod

Jako następca tronu Ferdynand nie miał żadnego wpływu na politykę swojego ojca, nie miał również żadnych własnych uprawnień – całą władzę miał minister-faworyt Manuel de Godoy, uważany za kochanka matki Ferdynanda. Godoy był jednak bardzo niepopularny wśród Hiszpanów, co zaowocowało buntem w 1805. W październiku 1807 Ferdynand został aresztowany za udział w spisku liberałów, którzy byli przychylni cesarzowi francuskiemuNapoleonowi Bonaparte. Kiedy spisek został wykryty, Ferdynand zdradził towarzyszy i błagał swoich rodziców o wybaczenie.

Ferdynand jako następca tronu – książę Asturii

Kiedy jego ojciec abdykował na skutek buntu w Aranjuez, w marcu 1808 Ferdynand został królem Hiszpanii i znowu zwrócił się w kierunku Francji mając nadzieję, że cesarz będzie go wspierał. Zamiast tego cesarz zmusił go abdykacji i uwięził we Francji na prawie 7 lat. Ferdynand mieszkał w zamku w miasteczku Valençay.

Król Hiszpanii | edytuj kod

Ferdynand odzyskał tron Hiszpanii w 1813, ale już w 1820 jego rządy spowodowały rewoltę, rozpoczęło się trzylecie liberalne. Rewolucjoniści popierali postanowienia konstytucji z 1812, a król został uwięziony. Znowu, tak jak niegdyś swoich rodziców, teraz błagał o przebaczenie swoich poddanych. Na początku 1823, w Francja zaatakowała Hiszpanię, a w maju partia rewolucyjna przeniosła Ferdynanda do Kadyksu. Król cały czas obiecywał, że spełni wszystkie postulaty rewolucjonistów. Został jednak uwolniony dopiero po bitwie o Trocadero(hiszp.) (31 sierpnia 1823) i upadku Kadyksu.

Cztery małżeństwa Ferdynanda przyniosły mu jedynie trzy córki (tylko dwie przeżyły dzieciństwo), więc król wprowadził sankcję pragmatyczną, aby jego starsza córka po jego śmierci mogła odziedziczyć tron. To spowodowało później wybuch wojny domowej w Hiszpanii (patrz: karlizm).

Genealogia | edytuj kod

  1. syn Filipa V
  2. córka Ludwika XV i Marii Leszczyńskiej
  3. córka Ferdynanda I i Marii Karoliny Habsburg
  4. córka Jana VI i Karoliny Joachimy (córki Karola IV)
  5. córka Maksymiliana Saksońskiego i Karoliny Burbon-Parmeńskiej
  6. córka Franciszka I i Marii Izabeli (córki Karola IV)
  7. żona Antoniego Orleańskiego (syna Ludwika Filipa I)
Kontrola autorytatywna (osoba):