Ferdynand VII Hiszpański


Ferdynand VII w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii (Przekierowano z Ferdynand VII Hiszpański) Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Ferdynand VII (ur. 14 października 1784 w Escorialu, zm. 29 września 1833 w Madrycie) – król Hiszpanii w roku 1808 oraz w latach 18131833 z dynastii Burbonów.

Syn króla Hiszpanii – Karola IV i Marii Ludwiki Parmeńskiej – córki Filipa Burbona (syna króla Hiszpanii Filipa V) oraz Ludwiki Elżbiety Francuskiej (córki króla FrancjiLudwika XV i Marii Leszczyńskiej – córki króla Polski Stanisława Leszczyńskiego).

Spis treści

Młodość | edytuj kod

Jako następca tronu Ferdynand nie miał żadnego wpływu na politykę swojego ojca, nie miał również żadnych własnych uprawnień – całą władzę miał minister-faworyt Manuel de Godoy, uważany za kochanka matki Ferdynanda[1]. Godoy był jednak bardzo niepopularny wśród Hiszpanów, co zaowocowało buntem w 1805. W październiku 1807 Ferdynand został aresztowany za udział w spisku liberałów, którzy byli przychylni cesarzowi francuskiemuNapoleonowi Bonaparte. Kiedy spisek został wykryty, Ferdynand zdradził towarzyszy i błagał swoich rodziców o wybaczenie.

Ferdynand jako następca tronu – książę Asturii

Kiedy jego ojciec abdykował na skutek buntu w Aranjuez, w marcu 1808 Ferdynand został królem Hiszpanii i znowu zwrócił się w kierunku Francji mając nadzieję, że cesarz będzie go wspierał. Zamiast tego cesarz zmusił go abdykacji i uwięził we Francji na prawie 7 lat. Ferdynand mieszkał w zamku w miasteczku Valençay.

Król Hiszpanii | edytuj kod

Ferdynand odzyskał tron Hiszpanii w 1813, ale już w 1820 jego rządy spowodowały rewoltę, rozpoczęło się trzylecie liberalne. Rewolucjoniści popierali postanowienia konstytucji z 1812, a król został uwięziony. Znowu, tak jak niegdyś swoich rodziców, teraz błagał o przebaczenie swoich poddanych. Na początku 1823, we Francja zaatakowała Hiszpanię, a w maju partia rewolucyjna przeniosła Ferdynanda do Kadyksu. Król cały czas obiecywał, że spełni wszystkie postulaty rewolucjonistów. Został jednak uwolniony dopiero po bitwie o Trocadero(hiszp.) (31 sierpnia 1823) i upadku Kadyksu.

Cztery małżeństwa Ferdynanda przyniosły mu jedynie trzy córki (tylko dwie przeżyły dzieciństwo). W 1830 roku król wprowadził sankcję pragmatyczną, aby córka Izabela po jego śmierci mogła odziedziczyć tron[2]. To spowodowało później wybuch wojny domowej w Hiszpanii (patrz: karlizm).

Genealogia | edytuj kod

  1. syn Filipa V
  2. córka Ludwika XV i Marii Leszczyńskiej
  3. córka Ferdynanda I i Marii Karoliny Habsburg
  4. córka Jana VI i Karoliny Joachimy (córki Karola IV)
  5. córka Maksymiliana Saksońskiego i Karoliny Burbon-Parmeńskiej
  6. córka Franciszka I i Marii Izabeli (córki Karola IV)
  7. żona Antoniego Orleańskiego (syna Ludwika Filipa I)

W kulturze popularnej | edytuj kod

Jeden z bohaterów powieści Volavérunt urugwajskiego pisarza Antonia Larrety i powstałego na jej podstawie filmu.

 Z tym tematem związana jest kategoria: Ferdynand VII na obrazach.

Przypisy | edytuj kod

  1. Angel Smith: Historical dictionary of Spain. Lanham 2018, s. 291.
  2. Dominika Gołaszewska-Rusinowska: Cenzura w okresie restauracji burbońskiej. In: Historia a media. T. 3. Toruń 2017, s. 8.
Władcy Hiszpanii

Wielcy mistrzowie zakonu Alcántara

Wielcy mistrzowie zakonu Calatrava

Wielcy mistrzowie zakonu Santiago

Wielcy mistrzowie zakonu Montesy

Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Ferdynand VII Hiszpański" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy