Fergus I


Fergus Mór mac Eirc w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii (Przekierowano z Fergus I) Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Fergus Mór mac Eirc (Gaelic Fergus Mòr Mac Earca) – król[1] królestwa Dalriady (celtyckiej Szkocji), syn Erca panował w latach 500-501.

Według pochodzącej z przełomu XIV i XV wieku szkockiej kroniki Andrzeja z Wyntoun, Fergus był pierwszym Szkotem rządzącym Szkotami. Tam też wspomina się o Kamieniu ze Scone, który Fergus miał przywieźć z Irlandii. Jego następcą został syn Dúngal.

Rerum Scoticarum Historia autorstwa George'a Buchanana dodaje, iż Rzymianie pod wodzą Maximusa podbili całą Brytanię, a ojciec Fergusa, Eugenius poległ walcząc przeciw nim. Fergus był wychowywany na obczyźnie, w Skandynawii, by po okresie walk z Frankami, powrócić do Szkocji. Zginął w bitwie przeciwko Durstusowi, królowi Piktów

Bibliografia | edytuj kod

  • Dauvit Broun, "Dál Riata" in Michael Lynch (ed.), The Oxford Companion to Scottish History. Oxford UP, Oxford, 2001. ​ISBN 0-19-211696-7
  • Campbell, Ewan, "Were the Scots Irish ?" in Antiquity, 75 (2001), pp. 285–292.
  • Sally MS.M. Foster Sally MS.M., Picts, Gaels, and Scots: Early Historic Scotland., wyd. [New ed.], London: Batsford, 2004, ISBN 0-7134-8874-3, OCLC 56453769 .

Zobacz też | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. Praca zbiorowa pod redakcją naukową Macieja Salamona, 2005, Wielka Historia Świata Tom 4 Kształtowanie średniowiecza, Oficyna Wydawnicza FOGRA, ss. 78, ​ISBN 83-85719-85-7​.
Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Fergus I" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy