Fermentacja spontaniczna


Fermentacja spontaniczna w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Fermentacja spontaniczna – w browarnictwie rodzaj fermentacji polegający na tym, że brzeczka piwna nie jest zaszczepiana drożdżami, lecz pozostawia się ją gorącą w otwartych beczkach, kadziach lub tacach, pozostawiając okna i dachy otwarte, by drożdże wraz z powietrzem przedostały się do kadzi z brzeczką[1]. Ta metoda fermentacji stosowana jest jedynie w Belgii, na obszarze wokół Brukseli, w dolinie rzeki Senny[2]. Występujące w naturze drożdże i inne mikroorganizmy osadzają się na odsłoniętej powierzchni brzeczki, która po ochłodzeniu zaczyna samoczynnie fermentować. Najczęściej trwa to od kilku miesięcy do roku. Produkowane w ten sposób piwa należą do belgijskiej rodziny piw typu lambic.

Przypisy | edytuj kod

  1. Michael Jackson: Piwo. Warszawa: Hachette Polska, 2009, s. 34, seria: Kolekcja Wiedzy i Życia. ISBN 978-83-7575-626-5.
  2. Ziemowit Fałat, Renata Górska, Paweł Plinta, Andrzej Sadownik, Dariusz Wojtala: Przewodnik piwosza. Bielsko-Biała: 2002, s. 67. ISBN 83-7304-030-7.
Na podstawie artykułu: "Fermentacja spontaniczna" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy