Fiat 125


Fiat 125 w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Fiat 125samochód osobowy klasy średniej produkowany przez włoski koncern motoryzacyjny Fiat w latach 1967–1972, następnie w Argentynie do 1982[2]. Jego wersją był Polski Fiat 125p produkowany na licencji w Polsce w latach 1967-1991.

Fiat 125 Fiat 125S z 1969 roku – tył Fiat 125 Special po faceliftingu z 1970 roku Fiat 125 Familiar z 1973 roku

Spis treści

Historia i opis modelu | edytuj kod

Samochód został po raz pierwszy oficjalnie zaprezentowany podczas targów motoryzacyjnych w Turynie w listopadzie 1966 roku. Auto zbudowane zostało na bazie płyty podłogowej modelu 1300/1500. Kabina pasażerska zaczerpnięta została z modelu 124. Wnętrze oraz przednia i tylna część nadwozia zostały zaprojektowane specjalnie dla pojazdu przez Centro Stile Fiat pod nadzorem Dante Giacosa[1]. Oficjalna premiera miała miejsce 22 kwietnia 1967[3].

Produkcję pojazdu rozpoczęto w 1967 roku. Auto napędzał 4-cylindrowy silnik benzynowy o pojemności 1608 cm³ z dwoma wałkami rozrządu (układ DOHC) rozwijający moc 90 KM[1] i maksymalny moment obrotowy 127 Nm. W listopadzie 1968 roku do oferty wprowadzono wersję Special[1], która w stosunku do standardowej wersji pojazdu otrzymała 5-biegową manualną skrzynię biegów oraz zwiększoną moc silnika do 100 KM[1]. Niżej poprowadzone zostały listwy boczne, tapicerka wnętrza wykonana była ze skaju połączonego z materiałem, powiększono zbiornik paliwa oraz zastosowano nowy wzór kołpaków.

Od 1970 roku w ofercie pozostała wyłącznie wersja Special, która przeszła lifting nadwozia. Auto otrzymało nową atrapę chłodnicy, nowe zderzaki, przeniesione zostały kierunkowskazy pod zderzak, z tyłu pojazdu pojawiły się nowe, zintegrowane lampy kierunkowskazów oraz świateł Stop. W tym samym roku rozpoczęto montaż 3-biegowej automatycznej skrzyni biegów. Produkcję modelu zakończono w 1972 roku. Następcą został Fiat 132[1].

Na podstawie umowy licencyjnej z polską Fabryką Samochodów Osobowych z 1965 roku, rozpoczęto dwa lata później produkcję Polskiego Fiata 125p[4]. Polski odpowiednik modelu otrzymał zarówno podwozie jak i nadwozie modelu 125. W nadwoziu pojazdu zmienione zostały przetłoczenia maski oraz tylnej klapy, zastosowano także inną atrapę chłodnicy wraz z reflektorami[4]. Polski Fiat 125p inaczej miał usytuowany zbiornik paliwa. Deska rozdzielcza modelu oraz silniki pochodziły z modelu 1300/1500. Po wygaśnięciu w 1983 roku licencji, Polski Fiat 125p przemianowany został na FSO 125p[1].

W latach 1972–1982 auto produkowane było także w Argentynie.

W plebiscycie na Europejski Samochód Roku 1968 samochód zajął 2. pozycję (za NSU Ro 80)[5].

Dane techniczne | edytuj kod

  • Współczynnik oporu powietrza: 0,45
  • Rozstaw kół tył / przód: 1291 mm / 1313 mm
  • Najmniejszy promień skrętu: 5,4 m
  • Opony: 175 SR13

Przypisy | edytuj kod

  1. a b c d e f g Michał Szukalski: Fiat 125 - włoski kredens. autocentrum.pl. [dostęp 2016-07-08].
  2. a b c d Fiat 125 versions & types (ang.). automobile-catalog.com. [dostęp 2013-02-19].
  3. Był lepszy, bo... był gorszy. „Auto Świat Classic”. Nr 1/2015. s. 57-63. ISSN 2299-5099
  4. a b Piotr Burchard: Był lepszy, bo... był gorszy - Polski Fiat 125p konta Fiat 125 Special. auto-swiat.pl, 2015-03-25. [dostęp 2016-07-08].
  5. Previous winners - Car of the Year 1968 (ang.). caroftheyear.org. [dostęp 2013-08-27].
  6. 1967 Fiat 125 Saloon technical specifications (ang.). carfolio.com. [dostęp 19-02-2013].
  7. 1967 Fiat 125 Special Berlina technical specifications (ang.). carfolio.com. [dostęp 19-02-2013].

Bibliografia | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Fiat 125" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy