Filipinki


Filipinki w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Filipinkipolski żeński zespół wokalny utworzony w listopadzie 1959 roku przy Technikum Handlowym w Szczecinie (przy ul. gen. Sowińskiego 1, gdzie do dziś mieści się Zespół Szkół nr 3) z okazji 15-lecia szkoły. Założony został przez Jana Janikowskiego, nauczyciela muzyki. Nazwa zespołu pochodzi od tytułu czasopisma dla dziewcząt „Filipinka”.

Spis treści

Kariera | edytuj kod

Początki działalności | edytuj kod

Początkowo był to nonet, potem oktet, a ostatecznie septet w składzie:

Skład zespołu zmieniał się często – szczególnie w pierwszym okresie istnienia (od 1959 do 1963 roku) oraz w drugim okresie, po 1967 roku. W zespole śpiewały także[1]:

Debiut grupy miał miejsce w 1960 podczas koncertu na akademii szkolnej zorganizowanej z okazji XV-lecia istnienia szczecińskiego Technikum Handlowego. W 1961 zespół wziął udział w Wielkim Festiwalu Muzyki, Pieśni i Tańca we Wrocławiu[2], gdzie otrzymał wyróżnienie za interpretację piosenki Ave Maria no morro. W 1962 zespół wystąpił w radiowym konkursie Mikrofon dla wszystkich, dzięki któremu zyskał popularność i otrzymał propozycję nagrań dla Szczecińskiej Rozgłośni Polskiego Radia. Nagrania te niedługo później zostały zaprezentowane szerszej publiczności na antenie ogólnopolskiej. Od tej pory grupa przestała być zespołem amatorskim i rozpoczęła profesjonalną karierę.

Rozwój kariery | edytuj kod

Filipinki przy wodospadzie Niagara w Stanach Zjednoczonych podczas trasy koncertowej Siedem uśmiechów. Filipinki: Iwona Racz, Anna Sadowa, Krystyna Pawlaczyk, Krystyna Sadowska, Zofia Bogdanowicz, Elżbieta Klausz i Niki Ikonomu oraz Jan i Halina Janikowscy, Włodzimierz Patuszyński, Warszawscy Stompersi, Aleksander Nizowicz i Jerzy Górny. Październik 1966 r.

Szczyt popularności Filipinek przypadł na lata 1963–1965. W roku 1963, w styczniu, wystąpiły w radiu w audycji Jana Świącia i Zalewskiego. Z kolei w kwietniu zadebiutowały w telewizji, a w maju swoją nazwę otrzymały oficjalnie - w redakcji czasopisma „Filipinka” w Warszawie. Latem tego samego roku - w sierpniu - koncertowały już za granicą (NRD, Szwecja), a jesienią nagrały swoją pierwszą płytę. Następnie wiele koncertowały za granicą (Anglia, Bułgaria, Francja, Kanada, USA, ZSRR). Z powodzeniem występowały na festiwalach (m.in. na Krajowym Festiwalu Polskiej Piosenki w Opolu).

Większość najpopularniejszych piosenek dla zespołu napisali J. Janikowski i Włodzimierz Patuszyński, a w drugim okresie istnienia grupy – od 1967 r. – następny kierownik artystyczny zespołu Mateusz Święcicki.

Nagrody i wyróżnienia | edytuj kod

  • 1961 - wyróżnienie dla piosenki Ave Maria no morro na Wielkim Festiwalu Muzyki, Pieśni i Tańca we Wrocławiu

Późniejsze lata istnienia zespołu i rozwiązanie grupy | edytuj kod

Filipinki w styczniu 1970 r. – Maria Hardy, Niki Ikonomu, Krystyna Pawlaczyk, Iwona Racz i Anna Sadowa. Pocztówka reklamująca album Filipinki & Bez Atu – Nie wierz chłopcom.

W 1967 r. zespół postanowił zmienić styl i repertuar, dostosowując się do rewolucji w muzyce młodzieżowej. Filipinki rozstały się z Janem Janikowskim i przeszły pod opiekę Mateusza Święcickiego. Wiosną 1968 roku wygrały Telewizyjną Giełdę Piosenki piosenką Nie ma go (muz. Jan Barnaba, sł. Krystyna Żywulska), a wiosną następnego roku kolejną edycję konkursu piosenką Wiosna majem wróci (muz. Maciej Kossowski, sł. Helena Komorowska). W 1969 roku podczas występu na VII Krajowym Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu otrzymały wyróżnienie za piosenkę Weselmy się. Ostatnim istotnym sukcesem zespołu była wygrana w plebiscycie Polskiego Radia w 1971 roku, kiedy słuchacze uznali ich piosenkę Ja się w tobie nie zakocham za najlepszą piosenkę kwietnia.

W latach 70. XX wieku zespół przechodził liczne zmiany personalne. Kierownikami muzycznymi grupy byli Mateusz Święcicki w latach 1967–1972 i Janusz Kępski w latach 1972–1974. Filipinki w tym ostatnim okresie występowały głównie jako zespół estradowy, często towarzysząc jako chórek innym artystom, np. podczas XI i XII Międzynarodowego Festiwalu Piosenki w Sopocie . Współpracowały m.in. ze Stefanem Stuligroszem[8] oraz zespołem Trubadurzy[9].

Od 1967 roku występowały jako kwintet, od 1970 roku jako kwartet, a od 1972 roku jako tercet, przyjmując wtedy nieco zmienioną nazwę – Nowe Filipinki. Zmieniła się również stylistyka brzmieniowa i artystyczna zespołu.

Oficjalnie zespół zaprzestał działalności w roku 1974 wraz z odejściem z grupy ostatniej oryginalnej Filipinki Krystyny Pawlaczyk. Stał się wzorem dla innych późniejszych żeńskich grup wokalnych[10].

Zespoły muzyczne akompaniujące Filipinkom | edytuj kod

Niemal od początku istnienia Filipinki miały swoich muzyków związanych na stałe z zespołem i akompaniujące mu podczas koncertów i nagrań. Były to grupy:

  • od końca 1963 do końca 1964 – zespół jazzu tradycyjnego Coma 5
  • od początku 1965 do lata 1967 – zespół jazzu tradycyjnego Warszawscy Stompersi
  • od jesieni 1967 do jesieni 1968 – zespół bigbitowy Dzikusy
  • od jesieni 1968 do września 1971 – zespół bigbitowy Bez Atu

Filipinki śpiewały i nagrywały także z towarzyszeniem wielu innych zespołów oraz orkiestr symfonicznych – m.in. Kwartetu Warszawskiego i Chochołów[11], Orkiestry Filharmonii Szczecińskiej, Koszalińskiej Orkiestry Symfonicznej pod dyrekcją Zdzisława Bytnara, Orkiestry PRiTV w Warszawie, Orkiestry Rozrywkowej Polskiego Radia i Telewizji w Łodzi pod dyrekcją Henryka Debicha[12], Orkiestry Symfonicznej TV NRD oraz Orkiestry Radiowej Bogusława Klimczuka[13].

Filipinki były zaprzyjaźnione z tarnowskim zespołem bigbitowym Filipy.

Trasy koncertowe Filipinek | edytuj kod

Przez 15 lat istnienia Filipinki dały około 4 tys. koncertów – średnio w każdym roku występowały przez 300 dni. Podczas tras koncertowych po Europie, Ameryce i Azji pokonały ponad 700 tys. kilometrów[14].

 Osobny artykuł: Trasy koncertowe Filipinek.

Piosenki Filipinek w filmach i programach TV | edytuj kod

W filmie Yesterday piosenki „Wala twist” i „Batumi” pojawiają się obok piosenek The Beatles. „Batumi” wykorzystano w programie „Tańcząca z Gruzją” i spektaklu telewizyjnym „Rewizor” z 2005 roku.

Zarejestrowane piosenki Filipinek | edytuj kod

 Osobny artykuł: Piosenki Filipinek.

Przeboje | edytuj kod

Filipinki podczas próby jednego z koncertów 51. Krajowego Festiwalu Polskiej Piosenki. Od lewej stoją: Niki Ikonomu, Elżbieta Klausz, Iwona Racz, Zofia Bogdanowicz i Anna Sadowa (Opole, 2014)
1963
  • „Ave Maria no morro” (1963, muz. Herivelto Martins, sł. Tadeusz Czarkowski)
  • „Pity pity” (1963, muz. i sł. Joe Ergus)
1964
  • „Wala twist” (1964, muz. Jan Janikowski, sł. Włodzimierz Patuszyński)
  • „Bal arlekina” (1964; muz. Jan Janikowski, sł. Włodzimierz Patuszyński)
  • „Filipinki - to my” (1964, muz. Jan Janikowski, sł. Włodzimierz Patuszyński)
  • „Batumi” (1964; muz.: Artemi Ajwazjan, sł. Ola Obarska)
  • „Charleston nastolatków” (1964; muz. Jan Janikowski, sł. Włodzimierz Patuszyński)
  • „Do widzenia, profesorze” (1964, muz. Jan Janikowski, sł. Włodzimierz Patuszyński)
  • „Spacer po porcie” (1964, muz. Jan Janikowski)
1965
  • „Siedmiu chłopców” (1965, muz. Jan Janikowski, sł. Andrzej Tylczyński)
  • „Tarap tarap” (1965, muz. Bogusław Klimczuk, sł. Tadeusz Urgacz)
1966
  • „Kto się lubi, ten się czubi” (1966, muz. Jan Janikowski, sł. Włodzimierz Patuszyński)
  • „Pożegnanie z zabawkami” (1966, muz. Andrzej Korzyński, sł. Zbigniew Zapert)
  • „Serwus Panie Chief” (1966, muz. Jan Tomaszewski, sł. Jan Bołgaty)
  • „Znajdź sobie dziewczynę” (1966, muz. Jan Janikowski, sł. Zbigniew Zapert)
1967
  • „Tylko raz” (1967, muz. Jan Janikowski)
1968
1969
Okładka płyty winylowej zespołu Filipinki, „Wiosna majem wróci”
  • „Wiosna majem wróci” (1969, muz. Maciej Kossowski, sł. Helena Komorowska)
  • „Weselmy się” (1969, muz. ludowa w opracowaniu Mateusza Święcickiego, sł. Adam Miriam)
  • „Dlaczego płaczesz mały” (1969, muz. Ryszard Poznakowski, sł. Janusz Kondratowicz)
  • „Tłok na plaży” (1969, muz. Mateusz Święcicki, sł. Bogusław Swat)
  • „Jacht kapitana Teligi” (1969, muz. Jerzy Tyszkowski, sł. Bogdan Ostromęcki)
1970
  • „Nie wierz chłopcom” (1970, muz. Mateusz Święcicki, sł. Marek Kilarski)
  • „Dam ci wszystko, co zechcesz” (1970, muz. Bogusław Klimsa, sł. Andrzej Kuryło)
  • „On jest tu” (1970, muz. Wiktor Stroiński, sł. Marek Kilarski)
  • „Jeśli kochasz, nigdy nie mów o tym” (1970, muz. Mateusz Święcicki, sł. Grzegorz Walczak)
  • „Za dużo wrażeń, za mało marzeń” (1970, muz. Marian Zimiński, sł. Marek Gaszyński)
1971
  • „Co się odwlecze, to nie uciecze” (1971, muz. Mateusz Święcicki, sł. Jerzy Miller)
  • „Ja się w tobie nie zakocham” (1971, muz. Artur Żalski, sł. Zbigniew Stawecki)
  • „Chcę mieć ciebie na własność” (1971, muz. Bohdan Kezik, sł. Włodzimierz Patuszyński)
1972

Dyskografia | edytuj kod

Solowa[15] | edytuj kod

Kompilacje | edytuj kod

(tylko płyty winylowe wydane w Polsce do 1989 r.)

Informacje dodatkowe | edytuj kod

Filipinki w Szczecinie 22 września 2019 r. podczas obchodów 60. rocznicy utworzenia zespołu. Od lewej stoją: Elżbieta Klausz, Zofia Bogdanowicz-Kasprzyk, Niki Ikonomu, Halina Sztejner, Anna Sadowa-Stroińska i Iwona Racz-Szczygielska
  • Piosenkę Filipinki - to my sparodiował kabaret Dudek. W parodii tej wystąpili: Edward Dziewoński, Wiesław Gołas, Bogumił Kobiela, Jan Kobuszewski[18].
  • W marcu 2005 na cześć Filipinek jedna z ulic w Szczecinie otrzymała ich nazwę[19].
  • W połowie 2011 roku w plebiscycie Głosu Szczecińskiego czytelnicy zadecydowali o nazwaniu jednego ze szczecińskich tramwajów Pesa Swing imieniem zespołu Filipinki[20].
  • W 2013 roku ukazała się rozbudowana, albumowa monografia zespołu Filipinki – to my! Ilustrowana historia pierwszego polskiego girlsbandu. Jej autorem jest Marcin Szczygielski, syn Iwony Racz – jednej z członkiń grupy. Do albumu została dołączona płyta CD, na której znalazły się 24 nigdy wcześniej niepublikowane nagrania Filipinek z lat 1962 – 1971.
  • 4 czerwca 2019 roku Rada Miasta Szczecin podjęła decyzję o nazwaniu imieniem Filipinek skweru przed Teatrem Polskim, położonego między ulicami Swarożyca i Montwilla w Szczecinie[21].

Przypisy | edytuj kod

  1. Marcin Szczygielski: ''Filipinki – to my! Ilustrowana historia pierwszego polskiego girlsbandu. Warszawa: Instytut Wydawniczy Latarnik, Agora SA, Oficyna Wydawnicza AS, 2013, s. 429. ISBN 978-83-2681277-4.
  2. Marcin Szczygielski: Filipinki - to my! Ilustrowana historia pierwszego polskiego girlsbandu. Warszawa: Agora S.A., 2013, s. 25.
  3. 50 lat Filipinek: Nagroda Ministra Kultury dla zespołu (pol.). 2009-11-25. [dostęp 2009-11-25].
  4. Nagrody 51. KFPP przyznane! (pol.). 2014-06-08. [dostęp 2014-06-08].
  5. Gwiazdy odsłoniły gwiazdy (pol.). 2014-06-06. [dostęp 2014-06-08].
  6. Złote Gryfy dla Filipinek (pol.). 2016-04-16. [dostęp 2016-04-16].
  7. Wiadomości Szczecin: Zasł[użeni dla miasta i nowi Ambasadorowie Szczecina (pol.). 2017-07-05. [dostęp 2017-07-05].
  8. KPPG
  9. KPPG
  10. Marcin Szczygielski: ''Filipinki – to my! Ilustrowana historia pierwszego polskiego girlsbandu. Warszawa: Instytut Wydawniczy Latarnik, Agora SA, Oficyna Wydawnicza AS, 2013, s. 82, 83. ISBN 978-83-2681277-4.
  11. Filipinki – to my. [dostęp 19 listopada 2013].
  12. Sopot '71. [dostęp 19 listopada 2013].
  13. Filipinki Tarap tarap. [dostęp 19 listopada 2013].
  14. Marcin Szczygielski: ''Filipinki – to my! Ilustrowana historia pierwszego polskiego girlsbandu. Warszawa: Instytut Wydawniczy Latarnik, Agora SA, Oficyna Wydawnicza AS, 2013, s. 455. ISBN 978-83-2681277-4.
  15. Marcin Szczygielski: ''Filipinki – to my! Ilustrowana historia pierwszego polskiego girlsbandu. Warszawa: Instytut Wydawniczy Latarnik, Agora SA, Oficyna Wydawnicza AS, 2013, s. 458–461. ISBN 978-83-2681277-4.
  16. Filipinki na płycie sprzed 46 lat. Kurier Szczeciński. [dostęp 29 października 2016].
  17. Fonorama, uzupełnienia dyskografii polskich i zagranicznych wykonawców (pol.). 2016-09-16. [dostęp 2016-09-16].
  18. Zob. http://www.youtube.com/watch?v=mE7V3VIZt4E
  19. Nowe nazwy ulic na Warszewie. [dostęp 2005-03-02].
  20. Andrzej Szkocki: Szmaragd, Pogodny, Filipinki, Pionier. Nasze Swingi (pol.). Głos Szczeciński, 4 lipca 2011. [dostęp 2019-10-12].
  21. Oskar Masternak: Filipinki będą miały swój skwer przy teatrze w Szczecinie (pol.). Głos Szczeciński. [dostęp 2019-06-04].

Bibliografia | edytuj kod

  • Waschko R., Przewodnik Iskier: muzyka jazzowa i rozrywkowa, Warszawa 1970, Państwowe Wydawnictwo „Iskry”, tu hasło Filipinki, s. 93, s. 358.
  • Wolański R., Leksykon Polskiej Muzyki Rozrywkowej, Warszawa 1995, Agencja Wydawnicza MOREX, ​ISBN 83-86848-05-7​, tu hasło Filipinki, s. 51, 52.
  • Szczygielski M., Filipinki - to my! Ilustrowana historia pierwszego polskiego girlsbandu, Warszawa 2013, Instytut Wydawniczy Latarnik, Agora SA, Oficyna Wydawnicza AS, ​ISBN 978-83-268-1277-4​.

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Kontrola autorytatywna (zespół muzyczny):
Na podstawie artykułu: "Filipinki" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy