Fiodor Martens


Fiodor Martens w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania Fiodor Martens

Fiodor F. Martens (1845-1909) - rosyjski prawnik i dyplomata. Wniósł duży wkład w rozwój nauki o prawie międzynarodowym. Inicjator komisji śledczych w sporach międzynarodowych[1].

Należał do twórców Deklaracji brukselskiej (1874)[2]. Na jego wniosek zamieszczono w konwencjach haskich - II konwencji z 1899 i IV konwencji z 1907 roku (dotyczących sposobu prowadzenia wojny na lądzie) - ogólną zasadę humanitaryzacji działań wojennych, tzw. klauzulę Martensa. Wydał zbiór traktatów międzynarodowych w 15 tomach. Był profesorem uniwersytetu w Petersburgu.

28 listopada 1888 jako obcokrajowiec został odznaczony austro-węgierską Odznaką Honorową za Dzieła Sztuki i Umiejętności[3].

Przypisy | edytuj kod

  1. Po pomyślnym rozstrzygnięciu sprawy Incydentu na Dogger Bank zwanego też "incydentem pod Hull" w kręgach pacyfistycznych Martens zyskał przydomek zwycięzcy spod Hull. Andrzej J. Kamiński, Stanowisko Niemiec na pierwszej konferencji haskiej (1899), Poznań 1962, s. 181.
  2. Peter Holquist, The Russian Empire as a "civilized state" : international law as principle and practice in imperial Russia, 1874-1878 s. 12, przypis 37.
  3. Notatki literacko-artystyczne. „Gazeta Lwowska”. Nr 26, s. 4-5, 1 lutego 1901. 

Bibliografia | edytuj kod

  • Encyklopedia PWN, Tom 2, Warszawa 1991, s. 440.
Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Fiodor Martens" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy