Ford Cortina


Ford Cortina w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Ford Cortinasamochód osobowy klasy średniej produkowany pod amerykańską marką Ford w latach 1962 – 1983.

Spis treści

Pierwsza generacja | edytuj kod

Ford Cortina I - tył Ford Cortina I Kombi Lotus Cortina I

Ford Cortina I został zaprezentowany po raz pierwszy w 1962 roku.

Pierwsza generacja samochodu została zaprojektowana przez Roya Browna w ramach brytyjskiego oddziału Forda jako następca modelu Consul Classic[1]. Prezentacja pojazdu nastąpiła we wrześniu 1962 roku jako Ford Consul Cortina. Do stycznia 1963 roku wszystkie samochody były wyposażane w silnik 1,2 z Forda Anglii, po czym za dodatkową opłatą można było nabyć jednostkę 1,5 litra. Samochód był dostępny z nadwoziem dwu- lub czterodrzwiowym. Jednocześnie w 1963 roku rozpoczęto produkcję bliźniaczego Lotusa Cortiny, będącego sportową odmianą. W 1964 roku zmieniono nazwę podstawowego modelu na po prostu Ford Cortina[2].

Sport | edytuj kod

Początkowo Ford Cortina był wystawiany w rajdach samochodowych, a później również w wyścigach samochodów turystycznych. W 1963 roku Jack Sears w Fordzie Cortina GT zdobył mistrzostwo BSCC. Rok później to samo osiągnięcie zdobył w barwach Team Lotus Lotusem Cortiną Jim Clark. Również w 1964 roku Peter Hughes w Fordzie Cortinie GT wygrał Rajd Safari. Zwykle w zawodach sportowych stosowano mocny i lekki silnik 1,6 litra[3].

Silniki | edytuj kod

  • L4 1.2l Kent
  • L4 1.5l Kent
  • L4 1.6l Twin-Cam


Druga generacja | edytuj kod

Ford Cortina II - tył Ford Cortina II Kombi Lotus Cortina II

Ford Cortina II został zaprezentowany po raz pierwszy w 1966 roku.

Druga generacja samochodu, zaprojektowana przez Roya Haynesa, powstała na zmodernizowanej platformie poprzednika[4]. Zmieniono wygląd nadwozia, które przybrało agresywniejszy charakter. Zyskało one bardziej kanciaste i zwarte proporcje, z wyraźniej zaznaczonymi błotnikami, niżej osadzonymi reflektorami oraz kanciastymi tylnymi lampami. Zaokrąglone i wielokształtne przetłoczenia zastąpiono prostszymi liniami. Przód zdominowała duża, prostokątna atrapa chłodnicy obejmująca reflektory i zdobiona chromem.

W gamie pojawił się nowy silnik o pojemności 1,6 litra[5]. W Południowej Afryce samochód był ponadto sprzedawany z trzylitrowym silnikiem V6, rozwijanym przez Basil Green Motors[6].

Podobnie jak w przypadku poprzednika, na bazie Forda Cortiny drugiej generacji został zbudowany sportowy wariant Lotus Cortina opracowany z brytyjską marką samochodów sportowych Lotus[7].

Silniki | edytuj kod

  • L4 1.2l Kent
  • L4 1.3l Kent
  • L4 1.3l Crossflow
  • L4 1.5l Kent
  • L4 1.6l Crossflow
  • L4 1.6l Twin-Cam
  • V6 3.0l Essex


Trzecia generacja | edytuj kod

Ford Cortina III - tył Ford Cortina III Kombi Ford Cortina III po liftingu

Ford Cortina III został zaprezentowany po raz pierwszy w 1970 roku.

Trzecia generacja Forda Cortiny przeszła obszerną metamorfozę. Po raz pierwszy w historii, pojazd był wynikiem współpracy konstruktorów brytyjskiego oraz niemieckiego oddziału marki Ford. W ten sposób, konstrukcja w Wielkiej Brytanii i Irlandii stała się kontynuacją linii modelowej Cortina, z kolei w Niemczech i wielu ościennych krajach Europy Zachodniej pojazd stał się szóstą generacją modelu Taunus[8].

Kształt nadwozia był inspirowany butelką Coca-Coli, charakteryzując się obłymi tylnymi błotnikami, a także wyraźnie zaznaczonymi przednimi nadkolami. Pas przedni zdobiła duża, chromowana atrapa chłodnicy obejmująca okrągłe reflektory. W podstawowej ofercie znajdowały się jednostki 1,3, 1,6 i 2,0, jednakże w Południowej Afryce sprzedawano pojazdy z silnikami 2,5 i 3,0, a w Australii oferowano modele z pochodzącymi z Forda Falcona silnikami 3,3 i 4,1[5].

Lifting | edytuj kod

We wrześniu 1972 roku Cortina trzeciej generacji przeszła obszerną modernizację. Z przodu pojawił się nowy wzór atrapy chłodnicy, a także duże prostokątne reflektory, które zastąpiły dotychczasowe, okrągłe[9].

Silniki | edytuj kod

  • L4 1.3l Crossflow
  • L4 1.6l Crossflow
  • L4 1.6l Pinto
  • L4 2.0l Pinto
  • L6 3.3l Falcon
  • L6 4.1l Falcon
  • V4 2.0l Essex
  • V6 2.5l Essex
  • V6 3.0l Essex


Czwarta generacja | edytuj kod

Ford Cortina IV - tył Ford Cortina IV Kombi

Ford Cortina IV został zaprezentowany po raz pierwszy w 1976 roku.

Czwarta generacja Cortiny została gruntownie zmodernizowana, powstając od podstaw jako nowy model. Podobnie jak poprzednik, pojazd powstał w ramach współpracy brytyjskiego i niemieckiego oddziału Forda, dzięki której pojawiła się też kolejna, siódma generacja modelu Taunus[10].

Pas przedni wyróżniał się dużymi, kanciastymi reflektorami, a także czarną, znajdującą się między nimi atrapą chłodnicy w prostokątnym kształcie. Z tyłu z kolei znalazły się wielokształtne, znajdujące się na narożnikach błotników lampy, a nadwozie zyskało łagodniejsze przetłoczenia[11].

Silniki | edytuj kod

  • L4 1.3l Crossflow
  • L4 1.6l Crossflow
  • L4 1.6l Pinto
  • L4 2.0l Pinto
  • L6 3.3l Falcon
  • L6 4.1l Falcon
  • V6 2.0l Essex
  • V6 2.3l Essex
  • V6 3.0l Essex


Piąta generacja | edytuj kod

Ford Cortina V - tył Ford Cortina V Kombi

Ford Cortina V został zaprezentowany po raz pierwszy w 1979 roku.

Piąta i ostatnia generacja Forda Cortiny była de facto głęboko zmodernizowanym poprzednikiem, zyskując nowocześniejsze rozwiązania techniczne, a także obszernie zmodernizowane nadwozie[12]. Z przodu pojawiły się dwuczęściowe, dwubarwne reflektory obejmujące tym razem także krawędzie przednich błotników, z kolei z tyłu zamontowano znacznie większe, prostokątne lampy. Poza tym, kształt drzwi czy przetłoczenia na błotnikach pozostały bez zmian[13].

Restylizacja, firmowana jako nowa generacja, nie dotyczyła bliźniaczego Forda Taunusa - ten był produkowany w tej samej formie od 1976 roku.

Koniec produkcji i następca | edytuj kod

W 1983 roku Ford zakończył produkcję Cortiny, zastępując ją na rynku europejskim zupełnie nowym modelem Sierra. Na rynku australijskim i nowozelandzkim następcą został z kolei inny model - Telstar.

Łącznie sprzedano 4,3 miliona egzemplarzy Cortiny wszystkich generacji, w większości w Wielkiej Brytanii. Był to najlepiej sprzedający się samochód w Wielkiej Brytanii przez wiele lat, głównie w latach 70. XX wieku[3].

Silniki | edytuj kod

  • L4 1.3l Crossflow
  • L4 1.6l Crossflow
  • L4 1.6l Pinto
  • L4 2.0l Pinto
  • L6 3.3l Falcon
  • L6 4.1l Falcon
  • V6 2.0l Essex
  • V6 2.3l Essex
  • V6 3.0l Essex


Przypisy | edytuj kod

  1. Roy Brown (ang.). telegraph.co.uk. [dostęp 2020-03-18].
  2. Cortina History (ang.). fordcortina.co.uk. [dostęp 2020-03-18].
  3. a b Ford Cortina celebrates 50th on BBC’s One Show (ang.). ford.co.uk, 2012-09-21. [dostęp 2020-03-18]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-07-09)].
  4. New Ford Cortina with more room (ang.). news.google.com. [dostęp 2020-03-18].
  5. a b Marcin Lewandowski: Ford Cortina - 50 lat minęło (pol.). moto.pl, 2012-09-13. [dostęp 2020-03-18].
  6. Cortina Perana Mk 2 (ang.). africanmusclecars.com. [dostęp 2020-03-18]. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-04-25)].
  7. Beautifully restored 1966 Lotus Cortina looking for a new home (ang.). [dostęp 2020-04-11].
  8. Historia Ford Taunus/Cortina 1970-1982 (pol.). [dostęp 2020-04-11].
  9. FORD Cortina 1970 - 1976 (ang.). [dostęp 2020-04-11].
  10. Ford Cortina (pol.). [dostęp 2020-04-11].
  11. FORD Cortina 1976 - 1979 (ang.). [dostęp 2020-04-11].
  12. Ford Cortina (1962 - 1982) used car review (ang.). [dostęp 2020-04-11].
  13. History of the Ford Cortina - picture special (ang.). [dostęp 2020-04-11].
Na podstawie artykułu: "Ford Cortina" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy