Fragmentacja ja


Fragmentacja ja w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Fragmentacja, fragmentacja jaźni – proces wykształcania się niespójnej jaźni w wyniku spowodowanych frustracjami zakłóceń uwewnętrznienia przeobrażającego.

Pojęcie ma zastosowanie dla osobowości zależnej (osobowość symbiotyczna)[1], gdzie osoba taka do bliższego związku wybiera osoby, które dostarczają jej usprawiedliwienia, a indywiduacja, separacja i autonomiczne działanie służą utrzymaniu niszczącego osamotnienia. Dla skrajnych przypadków, osoba dotknięta tym zaburzeniem toleruje poniżające traktowanie, a nawet przemoc fizyczną otoczenia[2]. Badania dowodzą związków fragmentacji jaźni oraz niespójności w obszarze pełnionych ról z niską samooceną, wysoką depresją i neurotycznością[3].

Przypisy | edytuj kod

  1. Osobowość symbiotyczna
  2. Stephen Johnson: Osobowość symbiotyczna i jej leczenie. Wyd. I. Warszawa: Jacek Santorski & Co Agencja Wydawnicza, 1993. ​ISBN 83-85386-29-7​.
  3. Ja i tożsamość a dobrostan psychiczny s. 69

Linki zewnętrzne | edytuj kod

  • Osobowość symbiotyczna [1]
Na podstawie artykułu: "Fragmentacja ja" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy