Francesco Cossiga


Francesco Cossiga w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Francesco Cossiga (ur. 26 lipca 1928 w Sassari, zm. 17 sierpnia 2010 w Rzymie) – włoski prawnik i polityk, były premier i prezydent kraju, wieloletni parlamentarzysta.

Spis treści

Życiorys | edytuj kod

Z wykształcenia prawnik. Pracował zawodowo jako nauczyciel akademicki na Uniwersytecie w Sassari, gdzie wykładał prawo konstytucyjne.

Od młodości związany z Chrześcijańską Demokracją, do której wstąpił w 1945. W 1958 został po raz pierwszy wybrany do Izby Deputowanych. Posłem pozostawał nieprzerwanie do 1983 w ramach III, IV, V, VI, VII i VIII kadencji. W 1966 objął stanowisko podsekretarza stanu w resorcie obrony, które zajmował w kilku rządach. W 1974 Aldo Moro powierzył mu urząd ministra bez teki, a w 1976 urząd ministra spraw wewnętrznych. Funkcję tę pełnił także w gabinecie Giulia Andreottiego. Ustąpił w 1978 po zamordowaniu Aldo Moro, za co przyjął polityczną odpowiedzialność[1].

Porwanie i zabójstwo byłego premiera nie zachwiało jednak jego karierą polityczną. W sierpniu 1979 Francesco Cossiga stanął na czele włoskiego rządu, który tworzyli chadecy, liberałowie i socjaldemokraci[2]. W kwietniu 1980 sformował drugi swój gabinet, wspierany poza Chrześcijańską Demokracją także przez socjalistów i republikanów[3]. Funkcję premiera pełnił do października 1980.

W 1983 wszedł w skład Senatu, następnie został przewodniczącym tej izby włoskiego parlamentu. 24 czerwca 1985 kolegium elektorskie w pierwszy głosowaniu (większością 752 głosów na 977) wybrało go na urząd prezydenta Republiki Włoskiej. Stanowisko to zajmował do 1992, ustąpił na dwa miesiące przed końcem kadencji. Kończył urzędowanie w okresie przemian politycznych, które doprowadziły do radykalnych zmian na włoskiej scenie partyjnej. Jak każdy były prezydent został następnie z urzędu dożywotnim senatorem. Pozostał aktywny w działalności krajowej, m.in. w 1998 zorganizował centrową partię polityczną pod nazwą Unia Demokratów na rzecz Republiki (Unione Democratica per la Repubblica), która jednak rozpadła się rok później.

27 listopada 2006 zapowiedział rezygnację z funkcji senatora, którą jednak w głosowaniu z 31 stycznia 2007 Senat odrzucił większością 178 głosów „przeciw” przy 100 głosach „za”[4].

Francesco Cossiga był kuzynem Enrico Berlinguera, przywódcy Włoskiej Partii Komunistycznej[5].

Był także krótkofalowcem, posiadał znak I0FCG.

Odznaczenia | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. Donald Sassoon: Francesco Cossiga obituary (ang.). guardian.co.uk, 18 sierpnia 2010. [dostęp 26 marca 2011].
  2. Skład pierwszego rządu Francesca Cossigi na stronie Rządu Republiki Włoskiej (wł.). [dostęp 26 marca 2011].
  3. Skład drugiego rządu Francesca Cossigi na stronie Rządu Republiki Włoskiej (wł.). [dostęp 26 marca 2011].
  4. La biografia di Francesco Cossiga. Vita ed attività politica del „Picconatore” (wł.). italynews.it, 18 sierpnia 2008. [dostęp 26 marca 2011].
  5. Mio cugino Berlinguer: Cossiga racconta un leader (wł.). corriere.it, 10 czerwca 1994. [dostęp 26 marca 2011].
  6. Cavaliere di Gran Croce Ordine al Merito della Repubblica Italiana (wł.). quirinale.it, 29 kwietnia 1992. [dostęp 23 stycznia 2012].
  7. Commendatore Ordine al Merito della Repubblica Italiana (wł.). quirinale.it, 2 czerwca 2006. [dostęp 23 stycznia 2012].
  8. Cidadãos Estrangeiros Agraciados com Ordens Portuguesas (port.). presidencia.pt. [dostęp 23 stycznia 2012].

Bibliografia | edytuj kod

Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Francesco Cossiga" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy