Francisco Sosa Wagner


Francisco Sosa Wagner w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Francisco Sosa Wagner (ur. 10 czerwca 1946 w Al-Husajma) – hiszpański prawnik i wykładowca akademicki, pisarz, poseł do Parlamentu Europejskiego VII i VIII kadencji.

Życiorys | edytuj kod

Urodził się w rodzinie o korzeniach hiszpańsko-niemieckich. Dzieciństwo spędził w Melilli, gdzie ojciec był lekarzem. Po uzyskaniu niepodległości przez Maroko rodzina przeniosła się na półwysep do Walencji. Na tamtejszym uniwersytecie uzyskał tytuł zawodowy licencjata z dziedziny prawa, studia uzupełniał w Tybindze i Rzymie. Karierę zawodową rozpoczął jako asystent profesora Eduarda Garcíi de Enterríi i profesora Ramóna Martína Mateo. W 1976 obronił pracę doktorską na Uniwersytecie w Oviedo. Po rozpoczęciu procesu transformacji zaangażował się politycznie wstępując do Ludowej Partii Socjalistycznej (Partido Socialista Popular).

Był członkiem komisji pod przewodnictwem Eduardo Garcíi de Enterríi, która opracowywała model wspólnot autonomicznych w postfrankistowskiej Hiszpanii, pełnił też obowiązki sekretarza generalnego Ministerstwa Administracji Publicznej (od 1982 do 1987). Współpracował z nominacji PSOE nad statutem autonomicznym Asturii.

W latach 80. rozpoczął pracę jako wykładowca Katedry Prawa Administracyjnego na Uniwersytecie w León. Zasiadał w trybunale, który rozpatrywał sprawę statutu autonomicznego prowincji Kastylia i León. Na długi czas rozstał się z polityką, jednak w 2007 przyłączył się do inicjatywy Obywatele Katalonii (Ciutadans de Catalunya), podpisując się rok później pod manifestem na rzecz wspólnego języka (Manifiesto por una lengua común). W 2008 wybrano go w skład Międzynarodowej Akademii Prawa Porównawczego w Hadze[1].

We wrześniu 2008 został przedstawiony przez Związek, Postęp, Demokracja (UPyD) jako lider listy wyborczej tej partii w eurowyborach w 2009[2]. Ugrupowanie to uzyskało 2,87%, a Francisco Sosa Wagner został jego przedstawicielem w Parlamencie Europejskim VII kadencji[3]. W wyborach w 2014 z powodzeniem ubiegał się o europarlamentarną reelekcję. Kilka miesięcy po rozpoczęciu kadencji zrezygnował z mandatu, krytykując działania władz swojego ugrupowania. Później związał się z partią Obywatele[4].

Jest autorem licznych publikacji[5] z dziedziny historii prawa. Kilkakrotnie nagradzany również za twórczość literacką. W 1992 uzyskał nagrodę im. Miguela Delibesa za publikację Es indiferente llamarse Ernesto, a rok później Nagrodę Café Bretón za pracę Escenas históricas pero verdaderas. Opublikował satyrę na handel nieruchomościami Hígado de oca a las uvas. Współpracuje z „El Mundo” i „La Nueva España”.

Wybrane publikacje | edytuj kod

  • Manual de Derecho local
  • La gestión de los servicios públicos locales (2008, siódme wydanie)
  • El contrato de suministro
  • La expropiación forzosa
  • La construcción del Estado y del Derecho administrativo
  • Posada Herrera, actor y testigo del siglo XIX (biografia José Posady Herrery)
  • Pío IX, el último soberano (biografia Piusa IX)
  • Maestros alemanes del derecho público (dwa tomy: 2002, 2004)
  • Carl Schmitt y Ernst Forsthoff: coincidencias y confidencias (2008).
  • El mito de la autonomía universitaria (publicystyka)
  • El Estado fragmentado. Modelo austro-húngaro y brote de naciones en España (2006, wraz z synem Igorem Sosa Mayorem)
  • Juristas en la Segunda República. 1. Los iuspublicistas (2009)

Przypisy | edytuj kod

  1. Sosa Wagner, elegido miembro de la Academia Internacional de Derecho Comparado (hiszp.). leonoticias.com, 29 października 2008.
  2. UPyD elige al catedrático Sosa Wagner como candidato al Parlamento Europeo (hiszp.). elmundo.es, 22 września 2008.
  3. Profil na stronie Parlamentu Europejskiego
  4. Francesc de Carreras y Sosa Wagner preparan la reforma constitucional de Ciudadanos (hiszp.). vozpopuli.com, 3 lipca 2015.
  5. Wykaz publikacji na stronie administracionpublica.com (hiszp.)
Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Francisco Sosa Wagner" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy