Franciszek Błaszkiewicz


Franciszek Błaszkiewicz w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Franciszek Błaszkiewicz, (pseudonim Ligęza syn Feliksa i Marianny z domu Wronikowskiej, ur. 7 września 1890 w Kępie Choteckiej, zm. 26 czerwca 1953 tamże) – działacz komunistyczny, poseł na Sejm III kadencji (1930-1935).

Od roku 1912 w armii rosyjskiej, jej żołnierz w czasie I wojny światowej. Od roku 1917 w Gwardii Czerwonej, potem w Armii Czerwonej, brał udział w wojnie domowej w Rosji. Od roku 1921 ogrodnik eksperymentator w rodzinnej wsi. Od 1924 organizator kół Niezależnej Partii Chłopskiej w powiecie Puławy (przewodniczący koła w Kępie Choteckiej i sekretarz Komitetu Obwodowego w Górach), od rozwiązania w roku 1927 NPCh działacz Zjednoczenia Lewicy Chłopskiej „Samopomoc”, od 1931 członek Zarządu Głównego tej partii.

Od stycznia 1931 do 10 lipca 1935 r. poseł z okręgu Łuków w zastępstwie Ferdynanda Tkaczowa, któremu w maju 1930 roku został uchylony mu immunitet poselski i został wydany sądom[1]. Od roku 1931 współpracownik KPP, wielokrotnie represjonowany. Podczas okupacji niemieckiej członek proradzieckiej organizacji „Młot i Sierp”, od 1942 r. w PPR i Gwardii Ludowej, następnie Armii Ludowej w Kępie Choteckiej. Po wyzwoleniu, mimo paraliżu rąk, kontynuował działalność polityczną, m.in. był członkiem Komitetu Gminnego PZPR w Szczekarkowie[2], gdzie zajmował się m.in. reformą rolną[3]. W latach 1947 - 1948 był wójtem gminy Wilków[4] . Jego imieniem została nazwana szkoła w Zagłobie.

Przypisy | edytuj kod

  1. Antoni Czubiński: Najnowsze dzieje Polski 1914-1983. Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1987, s. 214. ISBN 83-01-06137-5.
  2. Parlamentarzyści RP - Pełny opis rekordu
  3. Wojciech Włodarczyk: Dzieje Wilkowa i okolic. Towarzystwo Regionalne Powiślan, 1998, s. 69.
  4. Tamże, s. 101.
Na podstawie artykułu: "Franciszek Błaszkiewicz" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy