Franciszek Błoński (botanik)


Franciszek Błoński (botanik) w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania Franciszek Błoński

Franciszek Błoński (ur. w 1867, zm. w 1910 w Spiczyńcach) – botanik i lekarz. Badacz flory Puszczy Białowieskiej (wspólnie z Karolem Drymmerem i Antonim Eismondem), Mazowsza i Gór Świętokrzyskich. Opracował monografię polnych mchów i wątrobowców.

Spis treści

Życiorys | edytuj kod

Urodził się w Warszawie, ale młodość spędził na wsi pod Kłuszynem. Jeszcze jako gimnazjalista publikował swoje spostrzeżenia Od roku 1890 był współpracownikiem Komisji Fizjograficznej Akademii Umiejętności[1]. Od roku 1891 praktykował jako lekarz w Spiczyńcach na Ukrainie. Zmarł na tyfus plamisty[2].

Przypisy | edytuj kod

  1. PiotrP. Köhler PiotrP., Botanika w Towarzystwie Naukowym Krakowskim, Akademii Umiejętności i Polskiej Akademii Umiejętności (1815-1952)., 2002 .
  2. Zmarli Kurier Lwowski 1909 nr 203 s.4

Literatura dodatkowa | edytuj kod

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Franciszek Błoński (botanik)" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy