Franciszek Białas


Franciszek Białas w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Franciszek Białas, pseudonimy: „Góralczyk”, „Michniewski”, „Nieniewski” (ur. 8 marca 1900 w Wysokiej koło Zawiercia, zm. 12 lutego 1970 w Londynie) – polski działacz socjalistyczny i związkowy, członek PPS. Uczestnik I powstania śląskiego w 1919. 1927–1937 sekretarz Zarządu Głównego Związku Zawodowego Pracowników Kas Chorych i Instytucji Użyteczności Publicznej, 1932–1937 członek Komisji Centralnej Związków Zawodowych. Podczas okupacji z ramienia PPS-WRN od 1943, przewodniczący Społecznego Komitetu Antykomunistycznego i od 1944 dyrektor Departamentu Pracy i Opieki Społecznej Delegatury Rządu na Kraj.

Po zakończeniu wojny pozostał w konspiracji, w 1946 emigrował. Współtwórca, wraz z Zygmuntem Zarembą, ośrodka zagranicznego PPS w Paryżu oraz wraz z działaczami londyńskimi Komitetu Zagranicznego PPS. 1950–1954 członek Rady Politycznej PPS.

Bibliografia | edytuj kod

  • Jacek Krzysztof Danel, Druga Wielka Emigracja 1945–1990. Słownik biograficzny, tom I: A–F, Zamość 2011, s. 175–176
  • Andrzej Krzysztof Kunert: Słownik biograficzny konspiracji warszawskiej 1939-1945 T.1. Warszawa: Instytut Wydawniczy PAX, 1987, s. 39–40. ISBN 83-211-0758-3.
Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Franciszek Białas" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy