Franciszek Brożek


Franciszek Brożek w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Franciszek Zachariasz Brożek (ur. 23 sierpnia 1890 w Krakowie, zm. w 1940 w Charkowie) – podpułkownik piechoty Wojska Polskiego, członek i współzałożyciel Towarzystwa Sportowego „Wisła”, ofiara zbrodni katyńskiej.

Spis treści

Życiorys | edytuj kod

Franciszek Zachariasz Brożek urodził się 23 sierpnia 1890 w Krakowie, w rodzinie Jana, urzędnika pocztowego, i Józefy ze Stasików[1]. Po wybuchu I wojny światowej walczył w szeregach cesarskiej i królewskiej armii. Od lutego do lipca 1916 walczył na froncie rosyjskim, a od lutego 1917 do czerwca 1918 na froncie włoskim. W lutym otrzymał stopień porucznika armii austriackiej. W 1918 roku został przyjęty do Wojska Polskiego i przydzielony do 8 pułku piechoty Legionów. Uczestnik wojny polsko-ukraińskiej, a następnie polsko-bolszewickiej[1].

Bramkarz pierwszej drużyny piłkarskiej Wisły Kraków do 1910 roku[1]. Reprezentant Polski w Igrzyskach Olimpijskich w 1924 (Paryż) w strzelectwie sportowym [1]. Zajął 15 miejsce drużynowo w strzelaniu do tarcz 200, 400, 600, 800 m.

12 kwietnia 1927 roku awansował na majora ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1927 roku i 80. lokatą w korpusie oficerów piechoty[2]. W lipcu 1928 został przesunięty w 18 pułku piechoty w Skierniewicach ze stanowiska oficera sztabowego pułku na stanowisko dowódcy I batalionu[3][4]. 23 marca 1932 roku został przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza[5]. W 1934 roku został wyznaczony na stanowisko dowódcy batalionu KOP „Iwieniec”[6][7][8][9]. W 1936 roku został awansowany na podpułkownika. W 1937 roku został szefem Urzędu Wychowania Fizycznego i Przysposobienia Wojskowego Okręgu Korpusu Nr IX w Brześciu.

W czasie kampanii wrześniowej 1939 roku dostał się do sowieckiej niewoli. Przebywał w obozie w Starobielsku. Wiosną 1940 roku został zamordowany przez funkcjonariuszy NKWD w Charkowie i pogrzebany w Piatichatkach. Od 17 czerwca 2000 roku spoczywa na Cmentarzu Ofiar Totalitaryzmu w Charkowie[10].

5 października 2007 roku minister obrony narodowej Aleksander Szczygło mianował go pośmiertnie na stopień pułkownika[11]. Awans został ogłoszony 9 listopada 2007 roku, w Warszawie, w trakcie uroczystości „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów”.

Ordery i odznaczenia | edytuj kod

Zobacz też | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. a b c d Wryk 2015 ↓, s. 158.
  2. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 13 z 20 kwietnia 1927 roku, s. 119.
  3. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 11 z 24 lipca 1928 roku, s. 233.
  4. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 34, 181.
  5. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 6 z 23 marca 1932 roku, s. 253.
  6. Głowiński 2009 ↓, s. 30.
  7. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 30, 905.
  8. Lista starszeństwa oficerów zawodowych piechoty. 1 lipiec 1933 r. Dodatek bezpłatny dla prenumeratorów „Przeglądu Piechoty”, Warszawa 1933, s. 21.
  9. Lista starszeństwa oficerów zawodowych piechoty. 5 czerwiec 1935. Dodatek bezpłatny dla prenumeratorów „Przeglądu Piechoty”, Warszawa 1935, s. 20, tu jako „Franciszek Zachariasz Brożek”.
  10. Wryk 2015 ↓, s. 159.
  11. Decyzja Nr 439/MON Ministra Obrony Narodowej z dnia 5 października 2007 w sprawie mianowania oficerów Wojska Polskiego zamordowanych w Katyniu, Charkowie i Twerze na kolejne stopnie oficerskie. Decyzja nie została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym MON.

Bibliografia | edytuj kod

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Franciszek Brożek" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy