Franciszek Caracciolo


Franciszek Caracciolo w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Franciszek Caracciolo, właśc. Francesco Caracciolo (ur. 13 października 1563 r. w Villa Santa Maria we Włoszech, zm. 4 czerwca 1608 r. w Agnone) – prezbiter, święty katolicki.

Pochodził ze znakomitej rodziny. Studiował teologię na uniwersytecie w Neapolu. W roku 1587 przyjął święcenia kapłańskie. Prowadził pracę duszpasterską wśród więźniów i galerników. Razem z genueńczykiem Janem Adorno założył zakon Kanoników Regularnych Mniejszych dla opieki nad biednymi, chorymi i więźniami. W wieku 26 lat złożył śluby i w miejsce dotychczasowego imienia Askaniusz, przyjął imię zakonne Franciszek. W 1591 roku został generałem zakonu. Po kilku latach złożył urząd. Umarł, pielgrzymując do sanktuarium Matki Bożej w Loreto (Włochy), 4 czerwca 1608 roku w Ankonie.

Pochowano go w kościele Matki Bożej Większej w Neapolu.

Kult | edytuj kod

Został beatyfikowany 10 września 1769 roku przez Klemensa XIV, a kanonizowany 24 maja 1807 przez papieża Piusa VII.

W roku 1840 św. Franciszek Caracciolo został ogłoszony drugim obok św. Januarego patronem Neapolu.

W roku 1844 ciało Świętego przeniesiono do kościoła Monte-verginella w Neapolu.

Bibliografia | edytuj kod

Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Franciszek Caracciolo" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy