Franciszek Cybo


Franciszek Cybo w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Franciszek Cybo (ur. 1450, zm. 25 lipca 1519) – najpierw naturalny, a potem legitymizowany syn papieża Innocentego VIII.

Życie | edytuj kod

Ożenił się z powodów dynastycznych z córką Wawrzyńca Wspaniałego Magdaleną de Medici i dzięki temu brat Magdaleny papież Leon X przekazał im Palazzo Pazzi.

Franciszek był uzależniony od hazardu i niejednokrotnie popadał w długi.

Dzięki ojcu otrzymał tytuł kapitana generalnego Kościoła. W 1488 roku został gubernatorem Rzymu i głównym dowódcą wojska Państwa Kościelnego. W 1490 roku został hrabią Cerveteri Anguillara i zdobył tytuł hrabiego Świętego Pałacu Laterańskiego.

Przy pomocy ojca próbował opanować Państwo Kościelne, a w 1490 starał się przejąć skarb Kościoła.

W 1492 po śmierci ojca uciekł z Rzymu i mieszkał w Toskanii i Genui. Dzięki wyborowi papieża Juliusza II (1503) swego sojusznika rodzina Cybo mogła wrócić do Rzymu. Otrzymał od nowego papieża inwestyturę Księstwo Spoleto, a następnie w 1515 roku stał się baronem, a w 1516 księciem Romanii i Viterbo.

Zmarł w drodze do Tunisu. Został pochowany w grobie ojca w Bazylice Świętego Piotra.

Potomstwo | edytuj kod

Miał siedmioro dzieci, z których troje zmarło w wieku niemowlęcym, a pozostała czwórka godnie zapisała się w epoce renesansu.

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Franciszek Cybo" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy