Franciszek Fenikowski


Franciszek Fenikowski w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Franciszek Jan Fenikowski (ur. 15 maja 1922 w Poznaniu[1], zm. 15 listopada 1982 w Warszawie) – polski poeta, prozaik, reportażysta, autor popularnych powieści historycznych.

Spis treści

Życiorys | edytuj kod

Urodził się 15 maja 1922 roku w Poznaniu w rodzinie profesora gimnazjum, doktora filologii klasycznej[2] Kazimierza Mariana Fenikowskiego (ur. 1896) i nauczycielki Zofii z domu Buczyńskiej primo voto Malkowskiej (ur. 1901)[1]. W czasie II wojny światowej pracował m.in. jako robotnik, kreślarz, mierniczy i biuralista. Po zakończeniu wojny zdał maturę i podjął studia. Ukończył filologię polską na Uniwersytecie Poznańskim. Debiutował w 1945 roku na łamach dwutygodnika "Życie Literackie" (w Poznaniu) jako poeta. 1956–1957 publikował w tygodniku "Ziemia i Morze". W latach 1948–1980 mieszkał na Wybrzeżu Gdańskim.

Ostatnie lata życia spędził w Warszawie, gdzie zmarł 15 listopada 1982 roku. Został pochowany na cmentarzu parafii św. Katarzyny na Służewcu w Warszawie[2].

Jego spuścizna literacka trafiła do Muzeum Piśmiennictwa i Muzyki Kaszubsko-Pomorskiej w Wejherowie.

Nagrody | edytuj kod

Twórczość (alfabetycznie) | edytuj kod

Życie prywatne | edytuj kod

W 1976 roku ożenił się z Ireną z Hozakowskich Orzechowską[2].

Przypisy | edytuj kod

  1. a b Rodzina Franciszka Fenikowskiego w spisie ludności - Akta Miasta Poznania [dostęp z dnia: 2015-07-02]
  2. a b c O świadczenie poselskie dot. Franciszka Fenikowskiego wygłoszone przez posła na Sejm RP Teresę Hoppe odczytane 23 maja 2012 roku na 15-stym posiedzeniu Sejmu RP [dostęp z dnia: 2015-07-02]

Bibliografia | edytuj kod

Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Franciszek Fenikowski" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy