Franciszek Januszewicz


Franciszek Januszewicz w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Franciszek Januszewicz (ur. 14 września 1918 w Wilnie, zm. 4 maja 1977) – polski duchowny i działacz ewangelikalny, członek władz naczelnych Związku Chrześcijan Wiary Ewangelicznej, a następnie Zjednoczonego Kościoła Ewangelicznego w Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej.

Życiorys | edytuj kod

Pochodził z rodziny katolickiej. W 1937 przyjął chrzest w zborze Chrześcijan Wiary Ewangelicznej w Wilnie, zaś już od 1938 rozpoczął głoszenie zarówno w Wilnie jak i innych miastach regionu. W latach 1944–1945 był sekretarzem Zboru w Wilnie oraz zastępcą prezbitera okręgowego na okręg wileński. W latach 1946–1953 piastował funkcję sekretarza zarządu Związku Chrześcijan Wiary Ewangelicznej, a także był współorganizatorem zboru w Łodzi gdzie osiadł po wojnie. 1 września 1946 został ordynowany na urząd prezbitera. Po włączeniu Związku Chrześcijan Wiary Ewangelicznej do Zjednoczonego Kościoła Ewangelicznego w Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej był w latach 1953–1956 prezbiterem okręgowym i skarbnikiem Naczelnej Rady Kościoła.

Źródła | edytuj kod

  • Franciszek Januszewicz; „Chrześcijanin”. Nr 9, s. 21-22, 1977.
Na podstawie artykułu: "Franciszek Januszewicz" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy