Franciszek Ksawery Sapieha


Franciszek Ksawery Sapieha w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Franciszek Ksawery Sapieha herbu Lis (ur.1741, zm.10 lutego 1808 w Cienkowicach[1]) – ostatni wojewoda smoleński, konsyliarz z Senatu w konfederacji targowickiej[2], wyznaczony przez konfederację targowicką do sądów ulitimae instantiae Wielkiego Księstwa Litewskiego w 1793 roku[3]i do zasiadania w Departamencie Interesów Cudzoziemskich Rady Nieustającej w 1792 roku[4].

Był synem Ignacego i Anny z Krasickich, bratem Józefa i Kajetana Michała. Ojciec Mikołaja i Pawła.

W latach 50. kształcił się w Warszawie, po czym rozpoczął karierę wojskową. W 1763 został porucznikiem w chorągwi petyhorskiej, a od 1768 jej pułkownikiem.

Dzięki protekcji bratanka Kazimierza Nestora Sapiehy otrzymał w 1791 tytuł wojewody smoleńskiego i Order Świętego Stanisława. Był członkiem konfederacji Sejmu Czteroletniego[5]. Był zaliczany do osób przeciwnych Konstytucji 3 maja.

W 1773 roku odznaczony został Orderem Świętego Huberta[6].

Przypisy | edytuj kod

  1. Daty na stronie Sejmu Wielkiego
  2. Korrespondent Warszawski Donoszący Wiadomości Kraiowe y Zagraniczne. 1792, no 64, s. 586.
  3. Gazeta Warszawska. 1793, nr 1, [b.n.s.]
  4. Korrespondent Warszawski Donoszący Wiadomości Kraiowe y Zagraniczne. 1792, no 63, s. 579.
  5. Kalendarzyk narodowy y obcy na rok ... 1792. ..., Warszawa 1791, s. 309.
  6. Stanisław Łoza, Order domowy rycerski p.w. świętego Huberta, w: Broń i Barwa, 1935, r. II, nr 3, s. 63.
Na podstawie artykułu: "Franciszek Ksawery Sapieha" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy