Franciszek Ksawery Zboiński


Franciszek Ksawery Zboiński w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Franciszek Ksawery Zboiński herbu Ogończyk (ur. 12 sierpnia 1751[1], zm. 16 stycznia 1818 w Kikole[2]) – senator-wojewoda Królestwa Kongresowego w 1816, senator-kasztelan Księstwa Warszawskiego w 1812, prezes Izby Głównej Obrachunkowej w 1811[3], szambelan Stanisława Augusta Poniatowskiego w 1776, kasztelan płocki w 1790, kasztelan raciąski w latach 1777-1790, podkomorzy płocki.

Od 1798 hrabia pruski[4]. W 1791 roku odznaczony Orderem Orła Białego, w 1778 został kawalerem Orderu Świętego Stanisława[5].

Przypisy | edytuj kod

  1. Franciszek Ksawery hr. Zboiński z Ossówki h. Ogończyk, www.sejm-wielki.pl
  2. Gazeta Lwowska 23 lutego 1818 r., Nr 30, s. 120
  3. Kalendarzyk Polityczny Chronologiczny i Historyczny na rok pański 1811 z Magistraturami Kraiowemi, Warszawa 1811, s. 98.
  4. Stanisław Dołęga Cieszkowski: Senatorowie Księstwa Warszawskiego i Królestwa Kongressowego 1807-1815-1831. Warszawa: 1891, s. 74-75.
  5. Kawalerowie i statuty Orderu Orła Białego 1705-2008, Zamek Królewski w Warszawie 2008, s. 255.

Bibliografia | edytuj kod

  • Złota księga szlachty polskiej, r. XVI, Poznań 1894, s. 231.
Na podstawie artykułu: "Franciszek Ksawery Zboiński" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy