Franciszek Księżarczyk


Franciszek Księżarczyk w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania Grób gen. broni Franciszka Księżarczyka i jego żony Celiny na Wojskowych Powązkach

Franciszek Księżarczyk, ps. „Michał” (ur. 4 grudnia 1906 w Jeleniu, zm. 3 grudnia 1991 w Warszawie) – generał broni Wojska Polskiego, zastępca komendanta głównego Milicji Obywatelskiej (1948–1954), zastępca szefa Głównego Zarządu Politycznego Wojska Polskiego (1962–1969), prezes Zarządu Głównego Ligi Obrony Kraju (1962–1969), członek Komitetu Centralnego PZPR (1981–1986), wieloletni prezes Związku Inwalidów Wojennych (1971–1991)

Spis treści

Życiorys | edytuj kod

Syn Kazimierza i Marii[1]. W latach 1922–1925 był uczniem ślusarskim w fabryce „Azot” w Jaworznie, następnie przez trzy lata pracował jako górnik. Przed wojną odbył służbę wojskową w 75 pp w Jaworznie, gdzie ukończył 6-miesięczną szkołę oficerską. W latach 1930–1936 pracował jako górnik we Francji.

Od grudnia 1936 służył w batalionie im. Jarosława Dąbrowskiego podczas hiszpańskiej wojny domowej[1]. W stopniu porucznika ukończył szkołę oficerską Brygad Międzynarodowych. W walkach pod Brunete został ciężko ranny i odesłany do szpitala w Madrycie. Od września 1937 na froncie aragońskim był zastępcą dowódcy ds. liniowych I batalionu im. Jarosława Dąbrowskiego, następnie dowodził tym batalionem. Podczas ofensywy na Ebro był dowódcą batalionu im. Adama Mickiewicza w stopniu majora. Ponownie ranny został w walkach o masyw Sierra Quemada, gdzie stracił oko. Od 1939 do 1942 ponownie pracował jako górnik we Francji. Następnie wrócił do okupowanej Polski. Od 1943 członek Sztabu Głównego Gwardii Ludowej, dowódca Okręgu Warszawskiego, a następnie dowódca Obwodu IV krakowskiego Armii Ludowej.

Pierwszy komendant Milicji Obywatelskiej dawnego województwa rzeszowskiego (1944–1945[2]). Komendant wojewódzki MO w Krakowie i Warszawie (1946–1948). Do 1947 brał udział w walkach z podziemiem antykomunistycznym[1]. Od 1948 do 1954 zastępca komendanta głównego Milicji Obywatelskiej w stopniu generała brygady. W latach 1954–1956 dyrektor Departamentu Kadr w Ministerstwie Przemysłu Spożywczego.

Od 1957 w aparacie politycznym Wojska Polskiego: zastępca dowódcy Śląskiego Okręgu Wojskowego do spraw politycznych (1957–1961), zastępca szefa Głównego Zarządu Politycznego WP (1962–1969). Równolegle w latach 1962–1969 prezes Zarządu Głównego Ligi Obrony Kraju. Następnie w latach 1969–1971 sprawował funkcję attaché wojskowego, morskiego i lotniczego Ambasady PRL w Sofii. Od 1971 wiceprezes Zarządu Głównego ZBoWiD, a od 1973 wiceprezes Międzynarodowej Federacji Uczestników Ruchu Oporu (FIR). Wieloletni prezes Związku Inwalidów Wojennych (1971–1991) oraz przewodniczący Krajowej Komisji Dąbrowszczaków przy ZG ZBoWiD. W 1980 został przeniesiony w stan spoczynku.

Działacz socjalistyczny i komunistyczny: członek Polskiej Partii Socjalistycznej (1922–1928), Komunistycznej Partii Hiszpanii (1937–1939), Francuskiej Partii Komunistycznej (1939–1942), Polskiej Partii Robotniczej (1943–1948), Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej (1948–1990). W latach 1971–1981 członek Centralnej Komisji Kontroli Partyjnej PZPR, a w latach 1981–1986 członek Komitetu Centralnego PZPR. 11 listopada 1988 r. wszedł w skład Honorowego Komitetu Obchodów 70 rocznicy Odzyskania Niepodległości przez Polskę, którego przewodnictwo objął I sekretarz KC PZPR gen. armii Wojciech Jaruzelski.

Publikacje | edytuj kod

Awanse generalskie | edytuj kod

Ordery i odznaczenia | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. a b c Dane osoby z katalogu funkcjonariuszy aparatu bezpieczeństwa. katalog.bip.ipn.gov.pl. [dostęp 2019-03-17].
  2. W 100-lecie ruchu robotniczego. Tworzyliśmy nowe życie i nowy ład. „Nowiny”, s. 3, Nr 44 z 3 marca 1982. 
  3. M.P. z 1947 r. nr 23, poz. 50
  4. „Życie Partii”, styczeń–marzec 1987, s. 55.
  5. Odznaczenia im. J. Krasickiego dla uczestników wojny w Hiszpanii. „Nowiny”, s. 1, Nr 251 z 22 i 23 października 1966. 

Bibliografia | edytuj kod

  • L. Grot, T. Konecki, E. Nalepa – Pokojowe dzieje Wojska Polskiego, Warszawa 1988
  • Henryk PiotrH.P. Kosk Henryk PiotrH.P., LidiaL. Kosk LidiaL., Generalicja polska, t. I, Pruszków: Oficyna Wydawnicza „Ajaks”, 2001, ISBN 83-87103-81-0 .
  • Słownik biograficzny działaczy polskiego ruchu robotniczego t. 3, Warszawa 1992.
  • J. Królikowski, Generałowie i admirałowie Wojska Polskiego 1943−1990, tom II: I–M, s. 299–303, Wydawnictwo Adam Marszałek, Toruń 2010, ​ISBN 978-83-7611-801-7​ (z fotografią; tu miejsce urodzenia: Dąb, powiat Chrzanów)
  • Kto jest kim w Polsce 1984, Wydawnictwo Interpress, Warszawa 1984
  • Kto jest kim w Polsce 1989, Wydawnictwo Interpress, Warszawa 1989
  • VI Kongres ZBoWiD Warszawa 7-8 maja 1979, Wydawnictwo ZG ZBoWiD, Warszawa 1979
  • Dane o odznaczeniach na podstawie kroniki w kwartalniku „Wojskowy Przegląd Historyczny” (1960-1989)
  • Rzeczpospolita Partyzancka VII-VIII 1944, red. S.M.Przybyszewski, Wydawnictwo Nowa Nidzica 2004, ​ISBN 83-913972-1-1
  • W 100-lecie ruchu robotniczego. Tworzyliśmy nowe życie i nowy ład. „Nowiny”, s. 3, Nr 44 z 3 marca 1982. 
Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Franciszek Księżarczyk" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy