Franciszek Leszczyński (1841–1904)


Franciszek Leszczyński (1841–1904) w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Franciszek Leszczyński z Leszczyn herbu Belina (ur. 1 kwietnia 1841, zm. 12 sierpnia 1904 w Olszanicy) – polski oficer, powstaniec styczniowy, kupiec.

Ogłoszenie sklepu Franciszka Leszczyńskiego w Tarnowie opublikowane w tygodniku „Pogoń” z 1898

Był synem Franciszka, właściciela majątku w Solinie[1]. Został porucznikiem 40 Pułku Piechoty Austro-Węgier. Podczas wojny francusko-austriackiej uczestniczył bitwie pod Solferino, w której 24 czerwca 1859 stracił rękę. W 1863 jako ochotnik przyłączył się do powstania styczniowego, był oficerem pod dowództwem gen. Józefa Wysockiego. Walczył w szeregach oddziałów Czechowskiego, Zapałowicza, Horodyńskiego, biorąc udział we wszystkich bitwach powstańców, kierowanych przez tych dowódców. Pod Radziwiłłowem 1 lipca 1863 został wzięty do niewoli. Następnie z Kijowa został zesłany na Syberię na obszar guberni irkuckiej.

Po powrocie na ziemie polskie osiadł w Tarnowie. Prowadził jeden z ważniejszych sklepów w mieście trudniąc się handlem towarów kolonialnych i korzennych[2][3][4][5][6][7]. Był także poczmistrzem. Był członkiem zarządu gminnego Tarnowa (od 4 kwietnia do 29 listopada 1877), radnym i asesorem VII kadencji Rady Miejskiej w Tarnowie, trwającej od 1 lipca 1890 do 3 stycznia 1900, jednak po trzech latach złożył mandat, jako że zgodnie z ustawą 1 lipca 1893 został wylosowany w grupie połowy liczby radnych przewidzianych do wymiany[8]. W Tarnowie w 1881 został członkiem Komitetu dla uczczenia gen. Józefa Bema[9]. Był współzałożycielem Towarzystwa Eskontowego w Tarnowie[10]. Na początku 1894 został wylosowany do składu pierwszej kadencji sądu przysięgłych w Tarnowie[11]. Na początku XX wieku (1901) jego sklep w Tarnowie został przejęty przez innego właściciela i odtąd nosił nową nazwę Szynki prawdziwe pragskie. K. Bednarski i spółka[12].

Później zamieszkał w gminie Olszanica. Był właścicielem rodzinnego majątku w Solinie. Zmarł 12 sierpnia 1904 w Olszanicy[13]. Został pochowany w Uhercach. Był żonaty[14].

Przypisy | edytuj kod

  1. Skorowidz 1855 ↓, s. 203.
  2. Kronika miejscowa i zamiejscowa. Jeszcze o markach pocztowych. „Pogoń”. Nr 1, s. 5, 6 stycznia 1884. 
  3. Kronika miejscowa i zamiejscowa. „Pogoń”. Nr 3, s. 6, 17 stycznia 1892. 
  4. „Z księgi życzeń i zażaleń”. „Pogoń”. Nr 50, s. 3-4, 14 grudnia 1895. 
  5. Ogłoszenie. „Pogoń”. Nr 43, s. 4, 30 maja 1900. 
  6. Ogłoszenie. „Pogoń”. Nr 13, s. 9, 27 marca 1898. 
  7. Zabagnione sprawy. Pomnik jenerała Bema. „Pogoń”. Nr 38, s. 7, 1898. 
  8. Franciszek Herzig: Tarnów od r. 1567 do r. 1907. Tarnów samorządne miasto. W: Dzieje miasta Tarnowa. Tarnów: 1911, s. 214, 230, 236.
  9. Zabagnione sprawy. Pomnik jenerała Bema. „Pogoń”. Nr 14, s. 3, 3 kwietnia 1898. 
  10. Obwieszczenie. „Pogoń”. Nr 31, s. 8, 21 października 1888. 
  11. Kronika miejscowa i zamiejscowa. „Pogoń”. Nr 6, s. 5, 11 lutego 1894. 
  12. Reklama. „Pogoń”. Nr 13, s. 6, 31 marca 1901. 
  13. W publikacjach prasowych donoszących o zgonie Franciszka Leszczyńskiego poinformowano, iż zmarł w wieku 68 lat. Kronika miejscowa i zamiejscowa. Zmarli. „Pogoń”. Nr 33, s. 2, 14 sierpnia 1904.  Kronika. Zmarli. „Głos Rzeszowski”. Nr 34, s. 3, 21 sierpnia 1904. 
  14. Kronika miejscowa i zamiejscowa. „Pogoń”. Nr 44, s. 6, 1896. 

Bibliografia | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Franciszek Leszczyński (1841–1904)" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy