Franciszek Sonik


Franciszek Sonik w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Franciszek Sonik (ur. 17 września 1885 w Wawrzeńczycach, zm. 27 listopada 1957 w Kielcach) – polski duchowny rzymskokatolicki, biskup pomocniczy kielecki w latach 1936–1957.

Życiorys | edytuj kod

Urodził się 17 września 1885 w Wawrzeńczycach[1][2]. Ukończył gimnazjum w Pińczowie[3]. Od 1902 studiował w seminarium duchownym w Kielcach[3], następnie od 1907 w Akademii Duchownej w Petersburgu, gdzie w 1911 uzyskał magisterium z teologii[2]. 5 marca 1911 został wyświęcony na prezbitera[1] przez biskupa pomocniczego mohylewskiego Jana Cieplaka[3].

W latach 1911–1930 był wikariuszem parafii katedralnej w Kielcach i kapelanem biskupa Augustyna Łosińskiego[2]. Ponadto piastował stanowisko sekretarza kurii[3], prowadził wykłady z historii Kościoła w kieleckim seminarium duchownym[2], był prefektem w kieleckich szkołach i pełnił funkcję kapelana Okręgowego Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół”[3]. W latach 1930–1936 zajmował stanowisko proboszcza parafii św. Wojciecha w Kielcach[2] i dziekana dekanatu kieleckiego[3]. Od 1923 był kanonikiem kapituły katedralnej[4]. Wyznawał poglądy endeckie i z ramienia Stronnictwa Narodowego zasiadał w kieleckiej radzie miejskiej[2].

16 grudnia 1935 został prekonizowany biskupem pomocniczym diecezji kieleckiej ze stolicą tytularną Margum[1]. Sakrę biskupią przyjął 25 lutego 1936 w katedrze Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Kielcach[5]. Konsekrował go biskup diecezjalny kielecki Augustyn Łosiński w asyście Kazimierza Tomczaka, biskupa pomocniczego łódzkiego, i Jāzepsa Rancānsa, biskupa pomocniczego Rygi[1]. W powodu skonfliktowania się biskupa Augustyna Łosińskiego z rządem władze państwowe do listopada 1938 nie wypłacały mu uposażenia z budżetu państwa. Dwukrotnie zarządzał diecezją jako wikariusz kapitulny – w latach 1937–1938 po śmierci biskupa Augustyna Łosińskiego i w latach 1951–1956 w okresie aresztowania biskupa Czesława Kaczmarka[2].

Był współkonsekratorem podczas sakry biskupa pomocniczego częstochowskiego Antoniego Zimniaka (1936) i biskupa pomocniczego sandomierskiego Franciszka Jopa (1946)[1].

Zmarł 27 listopada 1957 w Kielcach. Został pochowany w grobowcu członków kapituły kieleckiej na miejscowym cmentarzu[2].

Przypisy | edytuj kod

  1. a b c d e Franciszek Sonik (ang.). catholic-hierarchy.org. [dostęp 2017-08-18].
  2. a b c d e f g h K. Krasowski: Biskupi katoliccy II Rzeczypospolitej. Słownik biograficzny. Poznań: Bene Nati, 1996, s. 229–230. ISBN 83-86675-03-9.
  3. a b c d e f J.E. ks. biskup Sonik. „Orędownik”. R. 66, nr 50, s. 3, 1936-02-29. [dostęp 2017-08-18]. 
  4. P. Nitecki: Biskupi Kościoła w Polsce w latach 965–1999. Słownik biograficzny. Warszawa: Instytut Wydawniczy „Pax”, 2000, kol. 412. ISBN 83-211-1311-7.
  5. K.R. Prokop. Sakry i sukcesja święceń biskupich pasterzy Kościoła kieleckiego (1805/1882–2007). „Kieleckie Studia Teologiczne”. T. 7 (2008). s. 260. ISSN 1730-072X. [dostęp 2017-08-18]. 

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Franciszek Sonik" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy