Franciszek Wójcikiewicz


Franciszek Wójcikiewicz w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Franciszek Ryszard Wójcikiewicz (ur. 1 marca 1933 w Warszawie, zm. 11 lutego 2016 w Gliwicach[1]) – polski skoczek spadochronowy, instruktor spadochronowy i szybowcowy, pilot samolotowy I klasy. Honorowy Członek Aeroklubu Gliwickiego. Ponadto członek Stowarzyszenia Inżynierów i Techników Górnictwa[a], Ligi Ochrony Przyrody[b], PTTK[c] i Honorowy Dawca Krwi.

Spis treści

Życiorys | edytuj kod

Życiorys Franciszka Wójcikiewicza podano za: Franciszek Wójcikiewicz: Moje wspomnienia lotnicze. grudzień 2004, s. 1-40.

Franciszek Wójcikiewicz w latach 1953-1955 Zastępca Kierownika Aeroklubu Śląskiego ds. Politycznych, a w latach 1955-1975 członek Aeroklubu Gliwickiego[d].

W 1952 roku uczestniczył w teoretycznym kursie lotniczym, który był organizowany w Technikum Mechanicznym przy ulicy Kozielskiej 1 w Gliwicach do którego uczęszczał. W maju 1952 roku podczas wyjazdu do Katowic organizowanego przez Ligę Lotniczą Oddział Gliwice, został przeszkolony w skokach z wieży spadochronowej i nauce układania spadochronów.

W czerwcu 1952 roku został skierowany przez Gliwicki Zarząd Ligi Lotniczej, na kurs spadochronowy do Centrum Wyszkolenia Spadochronowego w Nowym Targu[e]. Turnus rozpoczął się 5 czerwca 1952 roku (przydzielony został do grupy inst. Jacka Haszlakiewicza), a zakończył 20 czerwca 1952 roku.

17 czerwca 1952 roku wykonał pierwszy skok spadochronowy metodą „Na linę” z wysokości 600 m na lotnisku w Nowym Targu, z samolotu CSS-13, pilotowanego przez Czesława Bieszczada.

27 czerwca 1952 roku już jako członek Aeroklubu Śląskiego wykonał pierwszy skok na wolny uchwyt z opóźnieniem 3 s. Zabezpieczeniem był półautomat sprężynowy produkcji radzieckiej PPD-2[f].

W Nowym Targu ukończył jako eksternista kurs instruktorów spadochronowych, który zakończył się egzaminem państwowym, a 31 marca 1953 roku otrzymał uprawnienia Instruktora Spadochronowego I stopnia[g] i powierzono mu w Aeroklubie Śląskim szkolenie na wieży spadochronowej w Katowicach. Były to skoki szkolne, pokazowe i propagandowe. 15 kwietnia 1953 roku jako instruktor spadochronowy, będąc członkiem Aeroklubu Śląskiego, wykonał pierwszy skok na wyremontowanym lotnisku w Gliwicach (będącym wtedy filią szkoleniową tego Aeroklubu), ze spadochroniem ST-1, wys. 800 m, z samolotu CSS-13 znaki rozpoznawcze SP-AOR, pilotowanego przez inst. Ludwika Antonowicza.

Od 3 maja 1953 roku inst. Franciszek Wójcikiewicz rozpoczął trening skoków z małej wysokości od 500 do 200 metrów, na spadochronach ST-1 i LL-8. Były to spadochrony nylonowe bez osłon. Skoków tych wykonał ok. 20., jako trening do pokazów lotniczych, które odbyły się na lotnisku w Gliwicach 7 czerwca 1953 roku. Na pokazach tych wykonał skok z 350 m na wolne otwarcie 3 s, spadochron LL-8. Na pokazach tych wykonano również skoki z szyku 5. samolotów, oraz skoki z opóźnionym otwarciem 15 s.

21 maja 1954 roku wykonał skok treningowy z szybowca 2. miejscowego IS-C Żuraw. Pilotem wywożącym był inst. szyb. Alfons Hellebrandt.

8 września 1954 roku wykonał swój 100. skok ze spadochronem, a 9 września wykonał pierwszy w Polsce skok treningowy z szybowca SZD-9 Bocian, pilotowanego przez Zbigniewa Rawicza.

28 września 1954 roku wykonał skok z samolotu Piper Cub, pilotowanego przez inst. Ludwika Antonowicza.

4 listopada 1954 roku został powołany do czynnej służby wojskowej, do Ośrodka Szkolenia Lotniczego nr 5 w Radomiu. Gdzie wykonał 26 skoków z samolotu Li-2. Tam też wykonał skok treningowy ze spadochronem ratowniczym PR-15 (Paraszut rakieta), przeznaczonym do katapultowania się na dużych prędkościach z samolotów odrzutowych.

11 kwietnia 1957 roku wrócił z wojska i wspólnie z inst. Sylwestrem Bąkiem[h] kontynuowali szkolenie wyczynowe skoczków spadochronowych aeroklubu gliwickiego.

W 1957 roku zaraz po powrocie z wojska, rozpoczął szkolenie na szybowcach za wyciągarką. Instruktorem był Bogusław Janiszewski i szkolił się na szybowcu IS-C Żuraw[i].

31 maja 1957 roku uzyskał Świadectwo Skoczka Spadochronowego[j].

2 czerwca 1957 roku wykonał skok z półbeczki sterowanej z samolotu Zlin-26, pilotowanym przez inst. pil. Edmunda Mikołajczyka.

26 czerwca 1957 roku wraz z instr. spadochronowym Jerzym Łobodą, wykonał skok z samolotu An-2, pilotowanego przez Wacława Stańskiego, z wysokości 4700 m i opóźnionym otwarciem spadochronu 85 s, ustanawiając rekord Aeroklubu Gliwickiego.

28 czerwca 1957 roku wykonał skoki do wody na jezioro Dzierżno. Skoki te wykonywali doświadczeni skoczkowie ubiegający się o klasę pierwszą. 1 października 1957 roku otrzymał uprawnienia pilota szybowcowego klasy III[k].

14 maja 1958 roku rozpoczął szkolenie samolotowe na samolocie CSS–13 z instr. Stefanem Studenckim, a 24 maja miał samodzielny wylot. 3 lipca 1958 roku wykonał skok znad chmur z wysokości 3000 m, z opóźnionym otwarciem 50 s, z samolotu Junak-2, pilotowanego przez pilota Zbigniewa Rawicza. Podczas tego skoku miał szczęśliwe lądowanie na osiedlu Trynek, na dachu bloku przy ulicy Asnyka. 14 sierpnia 1958 roku wykonał pierwszy przelot otwarty szybowcem z Gliwic do Łowini – 110 km.

29 kwietnia 1959 roku uzyskał Świadectwo Samolotowego Pilota Sportowego[l].

W 1962 roku został powołany do Oficerskiej Szkoły Lotniczej w Dęblinie, gdzie Dowódca Wojsk Lotniczych gen. Jan Frey-Bielecki utworzył eskadrę pilotów szybowcowych z aeroklubów regionalnych w celu eksperymentalnego szkolenia instruktorów szybowcowych dla potrzeb wojska.

W październiku 1962 roku został mianowany na stopień podporucznika Wojska Polskiego w korpusie osobowym oficerów lotnictwa[m].

1 maja 1964 roku Franciszek Wójcikiewicz, Bernard Kozioł i Emil Witos z samolotu CSS-13, spadochrony ST-5, wys. 800 m i opóźnieniem 5 s, wykonali skok z szyku 3. samolotów[2].

We wrześniu 1970 roku wykonał pierwszy i jedyny w Polsce skok z pętli zewnętrznej z samolotu Junak-3, pilotowanego przez inst. pilota Stefana Studenckiego.

27 czerwca 1972 roku wykonał swój 420. skok spadochronowy (ostatni w karierze), z samolotu PZL-101 Gawron, spadochron PD-47, wys. 900 m, opóźnienie 5 s, na gliwickim lotnisku[3].

W 1977 roku odbył trzymiesięczne przeszkolenie wojskowe w Gliwicach i otrzymał awans do stopnia porucznika Wojska Polskiego[n].

Ostatni lot na szybowcach wykonał 22 września 1972 roku. W sumie na szybowcach wykonał 2128 lotów w czasie 758 godz. 06 min.

Ostatni lot na samolotach 5 listopada 1972 roku. Na samolotach wykonał 1490 lotów w czasie 398 godz. i 52 min. Łącznie na samolotach i szybowcach wykonał 3618 lotów w czasie 1156 godz. i 58 min.

Skoków spadochronowych wykonał 420.

Jako członek Aeroklubu Gliwickiego 8 kwietnia 1963 roku uzyskał uprawnienia instruktora spadochronowego I klasy[o], 4 kwietnia 1963 roku szybowcowego II klasy[p], 27 września 1966 roku pilota samolotowego turystycznego klasy I[q] oraz od czerwca 1969 roku uprawniony był do pełnienia czynności radiotelefonisty pokładowego w języku polskimi z ograniczeniem lotów VFR[r] i jako instruktor społeczny prowadził działalność szkoleniową spadochronową i szybowcową. Za tę działalność został wyróżniony w roku 1972 przez Zarząd Główny Aeroklubu PRL dyplomem „Przodujący Instruktor Szkolenia Lotniczego”. Wyróżnił się jako jedyny w Polsce, skokami z samolotów Zlín Z-26 Trenér i Junak-3. z figur akrobacyjnych: Immelmanna i pętli odwróconej. Za swoją działalność lotniczą zdobył: Złotą Odznakę Spadochronową[s] oraz Złotą Odznakę Szybowcową z dwoma diamentami[t]. Ponadto Kierownictwo Aeroklubu Gliwickiego przyznało wymienionemu Dyplom za aktywną działalność szkoleniową[u] i Dyplom 50. lecia Aeroklubu Gliwickiego, a Prezes Aeroklubu PRL Dyplom za pracę społeczną na rzecz lotnictwa sportowego[v]. 4 grudnia 2015 roku Uchwałą nr 2, Nadzwyczajne walne zgromadzenie Aeroklubu Gliwickiego nadało Franciszkowi Wójcikiewiczowi Honorowe Członkostwo Aeroklubu Gliwickiego.

Żonaty był z Krystyną Wójcikiewicz (ur. 24 lipca 1938, zm. 16 lipca 2014)[4], miał dwóch synów. Pracował na Kopalni Węgla Kamiennego Gliwice, gdzie nadano mu: 4 grudnia 1963 roku Stopień III Technika Górniczego[w], 4 grudnia 1969 roku Stopień II Technika Górniczego[x], 4 grudnia 1974 roku Stopień I Technika Górniczego[y].

W uznaniu wybitnych zasług w pracy zawodowej i wzorowej postawy społeczno-moralnej nadano jako sztygarowi oddziału KWK „Gliwice” Honorową Szpadę Górniczą[z].

Został pochowany 16 lutego 2016 roku na Centralnym Cmentarzu Komunalnym w Gliwicach[5].

Zdobyte odznaki szybowcowe | edytuj kod

Odznaki szybowcowe zdobyte przez Franciszka Wójcikiewicza podano za: Tadeusz Lewicki: 60 lat Sekcji Szybowcowej Aeroklubu Gliwickiego 1955–2015. s. 191, 196, 198, 201.

Srebrna odznaka szybowcowa

Złota odznaka szybowcowa

Diamenty za przelot docelowy/po trasie zamkniętej 300 km

Diamenty za przelot 500 km

Odznaczenia | edytuj kod

Zobacz też | edytuj kod

Uwagi | edytuj kod

  1. Legitymacja nr 005892
  2. Legitymacja nr 889
  3. Legitymacja SB nr 608440
  4. Legitymacja członkowska nr 94 z dnia 26 stycznia 1960 r.
  5. Komendantem Szkoły był Witold Liczbiński
  6. Półautomat ten nastawiony na 7 s gwarantował otwarcie spadochronu w przypadku, gdyby skoczek tego nie uczynił po 3 s
  7. Zarządzenie Zarządu Głównego Ligi Lotniczej nr 49/53 z dnia 1.05.1953 r.
  8. Sylwester Bąk - polski spadochroniarz, instruktor spadochronowy. W latach 01.05.1955-30.01.1970 prowadził sekcję spadochronową Aeroklubu Gliwickiego
  9. Wykonał 56 lotów na dwusterze, bo tyle przewidywał program
  10. Wydane przez Ministerstwo Transportu Drogowego i Lotniczego – Zarząd Lotnictwa Cywilnego
  11. Na podstawie protokołu nr 11/56/1
  12. Wydane przez Ministerstwo Transportu Drogowego i Lotniczego – Zarząd Lotnictwa Cywilnego
  13. Rada Państwa Uchwałą z dnia 29 września 1962 r. mianowała Franciszka Wójcikiewicza na stopień podporucznika. Promocji dokonał Szef Departamentu Kadr MON gen. bryg. Jerzy FonkowiczWójcikiewicz 2004 ↓, s. 25
  14. Rozkaz Personalny nr 0151 z dnia 26.08.1978 r. → Wójcikiewicz 2004 ↓, s. 38
  15. Licencja nr SK-1001
  16. Licencja nr S-1001
  17. Licencja nr T-1001
  18. Świadectwo nr 4663
  19. Nr 247 otrzymał w sierpniu 1970 r. → Wójcikiewicz 2004 ↓, s. 33
  20. W grudniu 1962 r. otrzymał dyplom i Złotą Odznakę Szybowcową nr 397 → Wójcikiewicz 2004 ↓, s. 26
  21. Z dnia 30 października 1965 r.
  22. Nr 1164 z dnia 29 kwietnia 1972 r.
  23. Dyplom nr 1733/63
  24. Dyplom nr 4550/69
  25. Dyplom nr 6564/74
  26. Ministerstwo Górnictwa nr 3382 z 4 grudnia 1978 r.
  27. Uchwałą Rady Państwa 27 listopada 1985 r. Legitymacja nr 4490-85-10
  28. Uchwałą Rady Państwa 4 listopada 1981 r. Legitymacja nr 1819-81-97
  29. Uchwałą Rady Państwa 26 października 1976 r. Legitymacja nr 1855-76-156
  30. Uchwałą Rady Państwa 22 listopada 1971 r. Legitymacja nr 1260-71-240
  31. Uchwałą Rady Państwa 22 lipca 1984 r. Legitymacja nr 4/196/84M
  32. Na wniosek Aeroklubu Gliwickiego Minister Obrony Narodowej 10 października 1980 r. Legitymacja nr B 236202 → Wójcikiewicz 2004 ↓, s. 38
  33. Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej Postanowieniem z dnia 17 października 2007 r. Legitymacja nr 97-2007-187
  34. Minister Górnictwa Zarząd Główny Związku Zawodowego Górników 7 maja 1979 r. Legitymacja nr 21983/V/79
  35. Zarząd Główny Związku Zawodowego Górników 1 maja 1974 r. Legitymacja nr 3896/74
  36. Uchwałą Konferencji Samorządu Robotniczego 25 września 1984 r. Legitymacja nr 22/84

Przypisy | edytuj kod

  1. GROBONET 2.5 - wyszukiwarka osób pochowanych - Cmentarze komunalne w Gliwicach, gliwice.artlookgallery.com [dostęp 2018-11-03]  (pol.).
  2. Archiwum Aeroklubu Gliwickiego 1964 ↓, s. 1.
  3. Archiwum AGL 1970 ↓.
  4. Krystyna Wójcikiewicz Cmentarz Komunalny w Gliwicach (pol.). polski-cmentarz.pl. [dostęp 2016-02-29].
  5. Franciszek Wójcikiewicz, nekropole.info [dostęp 2018-11-03]  (pol.).

Bibliografia | edytuj kod

  • FranciszekF. Wójcikiewicz FranciszekF., Kronika sekcji spadochronowej Aeroklubu Gliwickiego, „Kronika”, Aeroklub Gliwicki [dostęp 2016-01-27]  (pol.).
  • Archiwum Aeroklubu Gliwickiego. Ewidencja skoków spadochronowych Aeroklubu Gliwickiego 1964-1969. . W.Z.Graf. Zam. 1014. 70 ks. a. 100 k C-47, s. 1-100, 1964. Gliwice: Aeroklub Gliwicki (pol.). 
  • Archiwum AGL. Ewidencja skoków spadochronowych Aeroklubu Gliwickiego 1970-1974. . W.Z.Graf. Zam. 1014. 70 ks. a. 100 k C-47, s. 1-100, 1970. Gliwice: Aeroklub Gliwicki (pol.). 
  • Franciszek Wójcikiewicz: Moje wspomnienia lotnicze. Gliwice: grudzień 2004, s. 1-40. (pol.)
  • Tadeusz Lewicki: 60 lat Sekcji Szybowcowej Aeroklubu Gliwickiego 1955–2015. Gliwice: 2017, s. 1–220.
Na podstawie artykułu: "Franciszek Wójcikiewicz" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy