Fredek uszczęśliwia świat


Fredek uszczęśliwia świat w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Fredek uszczęśliwia świat – polski film fabularny z 1936 roku w reżyserii Zbigniewa Ziembińskiego.

Komedia muzyczna z popisowymi rolami Lody Halamy i Jerzego Czaplickiego (baryton) oraz zespołu „Te Cztery” pod kierunkiem Wandy Vorbond.

Treść | edytuj kod

Gorliwy wynalazca Fredek uparcie pracuje nad wynalazkiem nowego komunikatora, który ma zrewolucjonizować kontakty międzyludzkie; zaniedbuje nawet swą narzeczoną Irmę. Pomysł młodego inżyniera to połączenie fonii z wizją, nazwane telefonowizorem, a przez podgląd pozwalające obserwować osobę rozmawiającą telefonicznie. Kiedy wynalazek jest gotów, powstaje trudność z jego korzystnym sprzedaniem, w czym wynalazcy aktywnie pomaga jego przyjaciel Józek Bomba. Pokazy działania urządzenia podczas promocji stwarzają kolejne niemiłe sytuacje, przypadkowo ujawniając sceny żenujące i skandaliczne, co jedynie zraża potencjalnych nabywców. Wynalazek okazuje się klęską, bo telefonowizor, który miał uszczęśliwić świat, wywołuje tylko konflikty i wprowadza zamęt w ułożone życie wielu ludzi.

Do tych kłopotów Fredka dochodzi podejrzenie o niewierność narzeczonej, którą przez telefonowizor przypadkowo podejrzał w dwuznacznej sytuacji z nieznanym mężczyzną. Wszystkim perypetiom i przeszkodom bezustannie usiłuje zaradzić niezwykle inwencyjny i dynamiczny Józek, którego końcowy pomysł nie tylko ocala finansowo wynalazek, lecz doprowadza też do wyjaśnienia osobistych nieporozumień i do pogodzenia się wszystkich niezadowolonych i zwaśnionych. Ostatecznie Irma przeprasza się z Fredkiem, jej przyjaciółka Ludka zaręcza się z jej bratem, a siostra – z bezrobotnym, ale utalentowanym śpiewakiem Jurkiem.

Obsada | edytuj kod

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Fredek uszczęśliwia świat" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy