Fryderyk III Wittelsbach


Fryderyk III Wittelsbach w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Fryderyk III Wittelsbach (ur. 14 lutego 1515 Simmern/Hunsrück, zm. 26 października 1576 Heidelberg) – palatyn i książę PalatynatuSimmern/Hunsrück, elektor Palatynatu Reńskiego.

Syn księcia Jana II Wittelsbacha i Beatrycze Badeńskiej.

Wychowany został w wierze katolickiej, jednak pod wpływem żony został protestantem. Publicznie ogłosił swoją wiarę w 1546 roku. 18 maja 1557 roku umarł jego ojciec i Fryderyk został księciem Palatynatu Simmern. Wspierał działania protestantów w Cesarstwie, jak również dogłębnie badał różnice między luteranami a kalwinistami. 12 lutego 1559 roku umarł daleki krewny Fryderyka, elektor Palatynatu Otto Henryk Wittelsbach i ostatni przedstawiciel głównej linii Wittelsbachów Reńskich. Fryderyk, jako prapraprawnuk króla niemieckiego i elektora Palatynatu Reńskiego Ruprechta III Wittelsbacha przejął tron Palatynatu Reńskiego i otrzymał tytuł elektora. Dzięki tej funkcji mógł jeszcze bardziej włączyć się w propagowanie protestantyzmu na ziemiach niemieckich. Wspierał również protestantów z innych krajów. Wyznaczył miasto Frankenthal (Pfalz) na schronienie dla uciekinierów z Niderlandów. Swojego syna wysłał do Francji w celu pomocy hugenotom. Dzięki jego wsparciu w 1563 roku wydano Katechizm Heidelberski z przedmową księcia elektora.

Elektor był dwukrotnie żonaty. Jego pierwszą żoną była Maria Hohenzollern córka margrabiego Brandenburgii- Bayreuth Kazimierza i księżniczki bawarskiej Zuzanny. Dziećmi tej pary byli:

Po śmierci Marii gorliwej luteranki ożenił się z Amalią Neuenahr, wdową po Henryku Bréderode, bohaterze wojny osiemdziesięcioletniej. Para nie miała dzieci. Elektor pragnął, aby po jego śmierci nadal religią panującą był kalwinizm, jednak zdawał sobie sprawę, że jego najstarszy syn był wychowany przez matkę na gorliwego luteranina.

Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Fryderyk III Wittelsbach" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy