Funkcja poetycka języka


Funkcja poetycka języka w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Funkcja poetycka (estetyczna, kreatywna)funkcja wypowiedzi skierowana na sam sposób organizacji komunikatu[1] i wywołanie doznań estetycznych[2], charakterystyczna dla stylu artystycznego[3]. Funkcja poetycka dochodzi do głosu w każdym momencie, w którym wypowiedź odbiega od neutralnego toku. Tekst, w którym funkcja poetycka jest nadrzędna w stosunku do innych może obfitować w środki stylistyczne (np. metafory, inwersje, doraźne neologizmy[4]), może mieć specyficzny układ rytmiczny. Funkcja poetycka tekstu nie ogranicza się jednak tylko do poezji. Z funkcją tą można spotkać się w przemówieniach, prozie, w różnego typu żartach, przysłowiach itp. Przejawia się często w rozmowach potocznych, korespondencji, żargonach zawodowych, uczniowskich, a więc wszędzie tam, gdzie dąży się do odświeżenia języka, przełamania szablonu.

Przypisy | edytuj kod

  1. GrażynaG. Habrajska GrażynaG., Nakłanianie, perswazja, manipulacja językowa, „Acta Universitatis Lodziensis, Folia Litteraria Polonica”, 7, 2005, s. 92 .
  2. FrantišekF. Čermák FrantišekF., Jazyk a jazykověda, Karolinum Press, 2011, s. 274, ISBN 978-80-246-1946-0  (cz.).
  3. PetrP. Mareš PetrP., UMĚLECKÝ STYL, [w:] PetrP. Karlík, MarekM. Nekula, JanaJ. Pleskalová (red.), Nový encyklopedický slovník češtiny, 2017  (cz.).
  4. JoannaJ. Dobkowska JoannaJ., W pigułce. Nauka o języku. Repetytorium. Liceum i technikum, wyd. 1, Warszawa: Wydawnictwa Szkolne i Pedagogiczne, 2019, s. 16, ISBN 978-83-02-18249-5, OCLC 1107607313 .
Na podstawie artykułu: "Funkcja poetycka języka" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy