Górnik Zabrze


Górnik Zabrze w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii To jest najnowsza wersja przejrzana, która została oznaczona 28 sty 2020. Od tego czasu wykonano 6 zmian, które oczekują na przejrzenie. Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Górnik Zabrzepolski klub piłkarski z siedzibą w Zabrzu, występujący od sezonu 2017/18 po rocznej przerwie w ekstraklasie. 14-krotny mistrz Polski, 4-krotny wicemistrz Polski, 6-krotny zdobywca Pucharu Polski, zdobywca Superpucharu Polski oraz Pucharu Ligi, a także finalista Pucharu Zdobywców Pucharów oraz ćwierćfinalista Pucharu Mistrzów i Pucharu Intertoto. Aktualnie klub zajmuje 4. miejsce w tabeli wszech czasów Ekstraklasy i 2. miejsce w tabeli medalowej Mistrzostw Polski[1].

Spis treści

Historia | edytuj kod

Kostka Oślizło GorgońAnczokFlorenskiMatysikSzołtysikLentnerWilczekPohlLubański Jedenastka wszech czasów Górnika Zabrze

Początki klubu | edytuj kod

Początki sportu polskiego po II wojnie światowej na terenie Zabrza sięgają 1945 roku. Działania wojenne pozostawiły zdewastowane obiekty sportowe, brakowało sprzętu, a nawet młodzieży chętnej do uprawiania sportu. Powoli, wysiłkiem wielu działaczy, zaczęto zakładać kluby sportowe przy zakładach pracy. Tradycje piłkarskie górniczego Zabrza miały swe źródło w założonej w 1946 roku drużynie KS „Zjednoczenie”. Wkrótce doszło do fuzji KS „Zjednoczenie” z KS „Zabrze”, a w roku 1948 w wyniku ogólnokrajowej reorganizacji sportu i przejęcia opieki nad sportem górniczym przez zrzeszenie „Górnik” powstał jeden silny klub górniczy na terenie Zabrza. Został utworzony z połączenia KS „Zjednoczenie”, KS „Concordia”, KS „Pogoń” i KS „Skra” pod nazwą ZS „Górnik”.

Lata 50 XX w. | edytuj kod

Pierwsze lata to okres konsolidacji klubu, ale już w roku 1952 Górnik awansuje do II ligi, którą w wyniku reorganizacji rozgrywek opuścił w roku 1953 na jeden sezon.

Rok 1957 przyniósł piłkarzom Górnika pierwszy tytuł mistrzowski oraz finał Pucharu Polski (1:2 z ŁKS). Mistrzostwo ligi wywalczyli dla zabrzan: Machnik i Kaczmarczyk – bramkarze, Florenski, Franosz, Czech, Hajduk – obrońcy, Nowara, Gawlik, Olejnik – pomocnicy, Pol, Szalecki, Kowol, Jankowski, Fojcik, Lentner i Wiśniowski – napastnicy.

Lata 60 XX w. | edytuj kod

W następnych 11 latach Górnik nie schodził już poniżej „medalowych” miejsc w tabeli ligowej, co w historii polskiego piłkarstwa jest wydarzeniem bez precedensu. Tylko w latach 1958, 1960, 1968 zabrzanie zajmowali trzecie miejsce, w roku 1962 byli zaś wicemistrzami, natomiast w latach 1959, 1961, 1963, 1964, 1965, 1966 i 1967 siedmiokrotnie zdobyli mistrzostwo Polski. Szczególnie imponująca jest „złota seria” lat 1963–1967, kiedy Górnik ustanowił rekord ligi polskiej: 5-krotne z rzędu zdobycie mistrzostwa. W następnych latach do drużyny mistrza Polski przybyło wielu utalentowanych zawodników. Kostka – bramkarz, Oślizło, Olszówka, Musiałek, Kulanek, Wilczek, Szołtysik, Gorgoń, Lubański, Szarmach, którzy wraz z Polem i Lentnerem zdobyli kolejne mistrzostwa Polski. Tytuły mistrzowskie w lidze zostały „podbudowane” jeszcze dwukrotnym zdobyciem Pucharu Polski w latach 1965 (4:0 Czarni Żagań) i 1968 (3:0 Ruch Chorzów), również dwukrotnym udziałem w PP 1962 (1:2 z Zagłębiem Sosnowiec) i 1966 (1:2 z Legią Warszawa). Kolejne boje Zabrzan to pojedynki na stadionach całej Europy, a nawet świata. 10. edycja Pucharu Europy (sezon 1964) przyniosła trzy dramatyczne pojedynki z praską Duklą – 1:4, 3:0, 0:0, oraz wyeliminowanie Górnika poprzez losowanie.

W 1965 roku Górnik wyeliminował mistrza Austrii Linzer ASK 3:1, 1:2 , ale w II rundzie uległ praskiej Sparcie – 0:3, 1:3. W następnym roku po wyeliminowaniu mistrza NRD Vorwärts Berlin – 2:1, 1:2, 3:1, uległ w pierwszym występie przeciwko mistrzowi Bułgarii CSKA Sofia – 0:4, 3:0. Kolejny, szósty już występ Górnika w Europie w sezonie 1967/68 przyniósł mu pierwszy w historii polskiej piłki awans do ćwierćfinału Pucharu Europy. W pierwszej rundzie Górnik wyeliminował mistrza Szwecji Djurgårdens IF 3:0, 1:0 – w drugiej – co było największą sensacją tej edycji pucharu – okazał się lepszy od rewelacyjnego Dynama Kijów, wygrywając w Kijowie 2:1 i remisując w Chorzowie na Stadionie Śląskim 1:1. W spotkaniu ćwierćfinałowym angielski Manchester United F.C. okazał się lepszy o jedną bramkę od Górnika. W pierwszym meczu w Manchesterze było 2:0 dla gospodarzy, natomiast w drugim Górnik wygrał, lecz tylko 1:0. Później drużyna Manchesteru zdobyła Puchar Europy, a zespół Górnika Zabrze był jedynym, który wygrał z mistrzem Anglii w tej edycji Pucharu Europy.

Lata 70 XX w. | edytuj kod

Bilet na mecz Górnik Zabrze – Manchester City (10.03.1971) w Chorzowie wygrany przez Górnika 2:0

Największym sukcesem Górnika Zabrze był awans do finału Pucharu Zdobywców Pucharów w 1970 roku, gdzie zmierzyli się z Manchesterem City – na stadionie w Wiedniu Górnik przegrał 1:2.

Droga do finału PZP 1969/70 | edytuj kod

  • Olympiakos SFP – Górnik Zabrze 2:2 (0:2) (Wilczek 8, 36 min.)
  • Górnik Zabrze – Olympiakos Pireus 5:0 (1:0) (Wilczek 1, Skowronek 62, Szołtysik 70, Banaś 82 (k), 84 min.)
  • Rangers – Górnik Zabrze 1:3 (0:2) (Lubański 5, 87, Szaryński 11 min.)
  • Górnik Zabrze – Rangers 3:1 (0:1) (Olek 63, Lubański 77, Skowronek 81 min.)
  • Lewski Sofia – Górnik Zabrze 3:2 (2:1) (Szołtysik 5, Banaś 52 min.)
  • Górnik Zabrze – Lewski Sofia 2:1 (1:0) (Lubański 44, Banaś 56 min.)
  • AS Roma – Górnik Zabrze 1:1 (0:1) (Banaś 28 min.)
  • Górnik Zabrze – AS Roma 2:2 (0:1, 1:1, 2:1) (Lubański 90 (k), 93 min.)
  • Górnik Zabrze – AS Roma 1:1 (1:0, 1:1, 1:1) (Lubański 40 min.) – losowanie dla Górnika
  • Manchester City – Górnik Zabrze 2:1 (2:0) (Oślizło 68 min.)

W latach 70 XX w. Górnik Zabrze zdobył 2 Mistrzostwa Polski (sezon 1970/1971, sezon 1971/1972) i 3-krotnie zwyciężył w rozgrywkach o Puchar Polski (sezon 1969/1970, sezon 1970/1971, sezon 1971/1972). W sezonie 1977/1978 Górnik zajął 16 miejsce w lidze i spadł do drugiej ligi. Jednak w następnym sezonie wywalczył awans i po roku nieobecności wrócił do I ligi.

Lata 80 XX w. | edytuj kod

W latach 80 XX w. zabrzański klub nawiązał do swoich największych osiągnięć, zdobywając w latach 1985–1988 cztery kolejne tytuły mistrza kraju. W sezonie 1987/1988 Górnik wygrał swój jedyny Superpuchar Polski wygrywając z Lechem Poznań 2:1 (Cyroń 2 – Juskowiak). W latach 80 w barwach Górnika grali tacy piłkarze jak: Waldemar Matysik, Marek Piotrowicz, Ryszard Komornicki, Ryszard Cyroń, Józef Wandzik, Jan Urban, Andrzej Iwan, Robert Warzycha.

Lata 90 XX w. | edytuj kod

Wykres miejsc zajmowanych przez Górnika Zabrze w historii jego występów w najwyższej klasie rozgrywkowej w Polsce

Początkowo Górnik notuje dobre wyniki. W sezonie 1993/94 do ostatniej kolejki walczy o mistrzostwo Polski, jednak po remisie z Legią Warszawa na wyjeździe w ostatniej kolejce 1:1 spada na trzecie miejsce. W meczu tym przy stanie 1:0 dla Górnika trzech zawodników tego klubu zostało usuniętych z boiska, co spowodowało powszechne na Górnym Śląsku podejrzenia o korupcję sędziego. W późniejszych latach Górnik wypada z ligowej czołówki walcząc w środku stawki bądź broniąc się przed spadkiem.

Lata 2000-2009 | edytuj kod

Drużyna, której trzon stanowią piłkarze wywodzący się z Górnego Śląska, plasuje się w połowie tabeli, lecz kolejne zawirowania stawiają Górnik na skraju krawędzi, czego wynikiem są nieustanne boje przed uniknięciem relegacji. Gdy klub odzyskał organizacyjną i finansową stabilizację, zamiast dołączyć do ligowych potentatów, zanotował najgorszy od lat wynik sportowy, doświadczając drugiego w historii spadku z najwyższej klasy rozgrywkowej.

Lata 2009-2013 | edytuj kod

Zespół mimo spadku szybko wrócił do Ekstraklasy. Potrzebował do tego tylko jednego sezonu. Od czasu powrotu do najwyższej klasy rozgrywkowej Górnik grał dobrze, lecz miał wahania formy. Ostatnie trzy sezony drużyna z Zabrza kończyła w górnej części ligowej tabeli. Klub finalizuje wówczas budowę nowego stadionu, który będzie mógł pomieścić około 30 tysięcy widzów.

Lata 2013-2017 | edytuj kod

Kończy się rozbudowa i modernizacja stadionu przy ul. Roosevelta[2]. W tym samym czasie zabrzański Górnik notuje trzeci w swej historii spadek z Ekstraklasy[3]. W 2016/2017 KS Górnik Zabrze występuje w I lidze, jednak po szybkim awansie, od sezonu 2017/2018, „Górnicy" wracają do najwyższej klasy rozgrywkowej[4].

Lokaty klubu | edytuj kod

Osiągnięcia | edytuj kod

Sukcesy krajowe | edytuj kod

Sukcesy międzynarodowe | edytuj kod

Sukcesy w rozgrywkach juniorów | edytuj kod

Górnik w europejskich pucharach | edytuj kod

 Osobny artykuł: Górnik Zabrze w europejskich pucharach.

Górnik w Pucharze Polski | edytuj kod

 Osobny artykuł: Górnik Zabrze w Pucharze Polski.

Obecny skład | edytuj kod

Stan na 28 stycznia 2020[11]

  M  Od sezonu 2019/2020 każda drużyna ma obowiązek wystawiania co najmniej jednego młodzieżowca w składzie, którego wiek w rozgrywkach ekstraklasy wynosi do 21 lat. Zniesiono także limit obcokrajowców spoza UE[12].

Piłkarze na wypożyczeniu | edytuj kod

Piłkarze | edytuj kod

 Z tym tematem związana jest kategoria: Piłkarze Górnika Zabrze.

Królowie strzelców Ekstraklasy (oraz dawnej I ligi) w barwach Górnika | edytuj kod

Piłkarze Górnika w reprezentacji Polski | edytuj kod

Trenerzy | edytuj kod

 Osobny artykuł: Trenerzy piłkarscy Górnika Zabrze.  Z tym tematem związana jest kategoria: Trenerzy piłkarzy Górnika Zabrze.

Sztab szkoleniowy | edytuj kod

Stan na 21 grudnia 2018[13].

Prezesi | edytuj kod

 Osobny artykuł: Prezesi Górnika Zabrze.  Z tym tematem związana jest kategoria: Prezesi Górnika Zabrze.

Sponsorzy | edytuj kod

Stadion | edytuj kod

 Osobny artykuł: Stadion im. Ernesta Pohla. Stadion im. Ernesta Pohla

Obiekt oddany do eksploatacji w 1934 roku – nadano mu wtedy imię Adolfa Hitlera. Wbrew obiegowej opinii nazwa ta przestała obowiązywać po 1945 roku na mocy Dekretu Rady Państwa znoszącego na całym zajętym terytorium tego typu nazewnictwo ze wszystkich obiektów publicznych, a dopiero 9 czerwca 2005 roku stadion oficjalnie otrzymał imię zmarłego 10 lat wcześniej Ernesta Pohla[14] (który nieoficjalnie patronował obiektowi od 5 kwietnia 2004[15]), mimo że słynny piłkarz grał w Górniku jako Ernest Pohl. Aktualna pojemność stadionu to 24 563 miejsc, wszystkie siedzące (w rozbudowie).

Niektóre mecze w europejskich pucharach Górnik rozgrywał na Stadionie Śląskim.

Uwagi | edytuj kod

  1. drużyna rezerw, pierwsza drużyna odpadła w III rundzie
  2. Górnik zakończył rozgrywki na 14. miejscu, jednak, w związku z posezonową fuzją z Amiką Wronki, Lech Poznań nie wystąpił o licencję na przyszły sezon i został przesunięty w tabeli na ostatnią pozycję.
  3. Górnik zakończył rozgrywki na 16. miejscu, jednak z powodu nieprzyznania licencji ŁKS-owi na grę w Ekstraklasie w kolejnym sezonie, zespół z Łodzi został przesunięty w tabeli na ostatnią pozycję.

Przypisy | edytuj kod

  1. Mistrzostwa Polski 1920 – 2013 (pol.). [dostęp 4 sierpnia 2013].
  2. Stadion w Zabrzu, stadion-zabrze.pl [dostęp 2016-09-19] .
  3. Koszmar po zabrzańsku. Piłkarze bez cojones [dostęp 2016-09-19] .
  4. I liga. Sandecja Nowy Sącz i Górnik Zabrze awansowały do ekstraklasy, „Sport.pl”, 4 czerwca 2017 [dostęp 2017-06-07]  (pol.).
  5. a b Górnik Zabrze - sezon po sezonie - lata 1940 - 1949 - Historia Polskiej Piłki Nożnej - HPPN.PL, www.hppn.pl [dostęp 2017-11-23] .
  6. 12.05.1962 - Górnik Zabrze - Cracovia 9:0 – WikiGórnik, wikigornik.pl [dostęp 2017-11-23]  (pol.).
  7. Najwyższe zwycięstwa – WikiGórnik, wikigornik.pl [dostęp 2017-11-23]  (pol.).
  8. 18.06.1975 - Pogoń Szczecin - Górnik Zabrze 4:1 – WikiGórnik, wikigornik.pl [dostęp 2017-11-23]  (pol.).
  9. 28.03.1993 - Olimpia Poznań - Górnik Zabrze 0:0 – WikiGórnik, wikigornik.pl [dostęp 2017-11-23]  (pol.).
  10. 09.04.2003 - Górnik Zabrze - Pogoń Szczecin 9:0 – WikiGórnik, wikigornik.pl [dostęp 2017-11-23]  (pol.).
  11. Górnik Zabrze. Pierwsza drużyna (pol.). gornikzabrze.pl. [dostęp 2018-07-18].
  12. Przepis gry młodzieżowca w ekstraklasie
  13. Sztab szkoleniowy (pol.). gornikzabrze.pl. [dostęp 2019-12-21].
  14. PZPN.PL : Ernest Pohl będzie patronem stadionu w Zabrzu
  15. Skarb – Górnik Zabrze

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Szablon:Ekstraklasa

Kontrola autorytatywna (klub piłki nożnej):
Na podstawie artykułu: "Górnik Zabrze" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy