Górskie Ochotnicze Pogotowie Ratunkowe


Górskie Ochotnicze Pogotowie Ratunkowe w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania Stacja ratunkowa GOPR w Zieleńcu Stacja ratunkowa GOPR w Międzygórzu

Górskie Ochotnicze Pogotowie Ratunkowe (GOPR) – organizacja prowadząca akcje ratownicze, szkolenia i zapobiegająca wypadkom na terenach górskich Polski.

Spis treści

Historia | edytuj kod

Powstało w 1952 roku w Zakopanem z inicjatywy Tatrzańskiego Ochotniczego Pogotowia Ratunkowego. 15 września tego roku przyjęty został regulamin i określona struktura GOPR[1]. Pierwszym prezesem został Stefan Zwoliński. W tym roku została utworzona charakterystyczna odznaka ratowników GOPR[2]. Utworzono wkrótce wtedy następujące oddziały: Beskidzkie Ochotnicze Pogotowie Ratunkowe, Krynickie Ochotnicze Pogotowie Ratunkowe, Sudeckie Ochotnicze Pogotowie Ratownicze[3]. Po czterech latach działalności opracowano nowy regulamin GOPR, w którym w miejsce dotychczasowych sekcji terenowych powołano następujące grupy regionalne: Grupę Tatrzańską (Zakopane), Grupę Beskidzką (Bielsko-Biała), Grupę Krynicką (Krynica) i Grupę Rabczańską z siedzibą w Rabce[3]. W 1961 roku powstała grupa bieszczadzka z siedzibą w Sanoku. W tym czasie rozpoczęto składanie przysięgi, co dotychczas praktykowano jedynie w grupie tatrzańskiej. W 1968 roku GOPR został członkiem zwyczajnym ICAR – Międzynarodowego Komitetu Ratownictwa Alpejskiego[3]. Na początku lat 70. GOPR wprowadził system łączności radiowej, a w 1975 roku – współpracę z lotnictwem sanitarnym[3]. W 1976 roku grupa sudecka została rozbita na karkonoską i wałbrzysko–kłodzką[4]. W 1990 roku ratownicy tatrzańscy wystąpili ze struktur GOPR, wracając do formuły niezależnego stowarzyszenia – Tatrzańskiego Ochotniczego Pogotowia Ratunkowego[3]. W 2012 roku GOPR odznaczono Medalem Honorowym im. Józefa Tuliszkowskiego[5].

GOPR dzisiaj | edytuj kod

Ratownicy GOPR podczas szkolenia

Obecnie GOPR, tak jak działający niezależnie TOPR, jest organizacją zamkniętą. Aby zostać ratownikiem GOPR-u, trzeba mieć odpowiedni wiek (18–35 lat), przejść dwuletni staż kandydacki, intensywne szkolenie oraz testy i egzaminy kwalifikacyjne, które sprawdzają nie tylko umiejętności teoretyczne takie jak wiedza medyczna oraz topografia terenu, ale także kondycję fizyczną, umiejętność jazdy na nartach itp. oraz zdać egzamin[6].

Ratownicy GOPR-u na zmiany pełnią 24-godzinne dyżury przez wszystkie dni w roku w swoich stacjach ratunkowych. Umieszczone są one zazwyczaj przy schroniskach, większych stacjach narciarskich oraz miejscach wytężonego ruchu turystycznego. Ratownicy korzystają dzisiaj z nowoczesnego sprzętu ratowniczego, który znacznie usprawnia ich pracę, takiego jak samochody terenowe, quady, skutery śnieżne, detektory lawinowe, GPS-y, radiostacje itp.[7]. Ratownicy posiadają również przeszkolenie z ratownictwa wodnego z uwzględnieniem górskich rzek a stację ratunkową GOPR w Szczawnicy wyposażono również w ponton służący do przeprowadzania akcji ratowniczych w górskim odcinku biegu Dunajca[8].


Ratowników GOPR-u można rozpoznać dzięki charakterystycznym strojom – czerwonym lub czerwono-niebieskim polarom, kurtkom, spodniom. Na stroju widnieje owalny symbol z błękitnym krzyżem pośrodku lub / oraz sam krzyż bezpośrednio na ubraniu wraz z podpisem GOPR[9].

Obecnie GOPR tworzy 7 grup regionalnych:

W końcu 2016 GOPR liczył 102 ratowników zawodowych i 896 ochotników[10].

W okresie od 24 czerwca do 31 sierpnia 2017 na terenie polskich gór, od Sudetów po Bieszczady (z wyłączeniem Tatr) GOPR interweniował 614 razy[11].

Przyrzeczenie ratownicze | edytuj kod

Dobrowolnie przyrzekam pod słowem honoru, że póki zdrów będę, na każde wezwanie Naczelnika lub Jego Zastępcy – bez względu na porę roku, dnia i stan pogody – stawię się w oznaczonym miejscu i godzinie i udam się w góry celem niesienia pomocy ludziom jej potrzebującym. Postanowienia statutu GOPR będę przestrzegał ściśle, polecenia Naczelnika, jego zastępców, kierowników wypraw i akcji będę wykonywał rzetelnie, pamiętając, że od mego postępowania zależy zdrowie i życie ludzkie. W pełnej świadomości przyjętych na siebie trudnych obowiązków i na znak dobrej woli, powyższe przyrzeczenie przez podanie ręki Naczelnikowi potwierdzam[12].

Przypisy | edytuj kod

  1. 65 lat GOPR – uroczystości jubileuszowe. ratownictwogorskie.pl. [dostęp 2017-10-29].
  2. Historia odznaki GOPR. W: Portal górski [on-line]. [dostęp 2017-12-26].
  3. a b c d e 50 lat GOPR. W: Górskie Ochotnicze Pogotowie Ratunkowe [on-line]. [dostęp 2017-12-26].
  4. Historia Grupy Karkonoskiej GOPR. W: Grupa Karkonoska GOPR [on-line]. [dostęp 2017-12-26].
  5. Wykaz nadanych Medali Honorowych im J. Tuliszkowskiego w 2012 roku. straz.gov.pl. [dostęp 2015-12-18].
  6. Jak zostać ratownikiem GOPR. W: Górskie Ochotnicze Pogotowie Ratunkowe [on-line]. 2015-10-29. [dostęp 2017-12-26].
  7. Sprzęt ratownika górskiego – kiedyś i dziś. W: góry online [on-line]. 2004-07-29. [dostęp 2017-12-26].
  8. Tomasz Mateusiak: Ratownicy GOPR wskoczyli w lodowate wody Dunajca. W: gazetakrakowska.pl [on-line]. 2004-05-16. [dostęp 2019-08-03].
  9. GOPR: Docenieni ratownicy. W: Beskidzka24 [on-line]. [dostęp 2017-12-26].
  10. GOPR w liczbach. GOPR. [dostęp 2017-12-28]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-12-28)].
  11. 614 interwencji w górach w sezonie letnim.
  12. GOPR: „Dobrowolnie przyrzekam pod słowem honoru...”. W: Rynek Zdrowia [on-line]. 2017-10-28. [dostęp 2017-12-26].

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Kontrola autorytatywna (służba ratunkowa):
Na podstawie artykułu: "Górskie Ochotnicze Pogotowie Ratunkowe" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy