Głosiciel


Głosiciel w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania Świadkowie Jehowy głoszą od domu do domu (w Portugalii).. ... na ulicy (na Ukrainie).. ... z publikacjami religijnymi na ulicy (we Włoszech)... ...na domowych studiach biblijnych

Głosiciel – kaznodzieja Świadków Jehowy, ochrzczony lub nieochrzczony członek zboru, który nieodpłatnie głosi dobrą nowinę o Królestwie Bożym[1][2]. Na całym świecie w 2019 roku działalność kaznodziejską prowadziło maksymalnie 8 683 117 głosicieli[3], należących do 119 712 zborów w 240 krajach i terytoriach (w Polsce 115 229 głosicieli w 1277 zborach)[4][5][6].

Głosiciel musi spełniać określone wymagania, dotyczące zagadnień religijnych (organizacyjnych), biblijnych (doktrynalnych) i moralnych. Każdy głosiciel może mieć przydzielony teren do służby kaznodziejskiej, na którym powinien dotrzeć do jak największej liczby jego mieszkańców[7]. Przydzielony teren może po jakimś czasie wymienić. Głosiciel, wyruszając do służby (przeważnie razem z drugim głosicielem[8]), zwykle rozpowszechnia nieodpłatnie czasopisma „Strażnica Zwiastująca Królestwo Jehowy”, „Przebudźcie się!” i inne publikacje Świadków Jehowy oraz Biblie, zaprasza na zebrania do miejscowej Sali Królestwa, na wykłady podczas kongresu[9], na doroczną uroczystość Wieczerzy Pańskiej[10], bierze udział w specjalnych kampaniach informacyjnych[11][12], wyświetla krótkie filmy lub proponuje skorzystanie z bezpłatnego kursu biblijnego[13].

Głosiciel składa comiesięczne sprawozdanie ze służby kaznodziejskiej (ilości czasu poświęconego na rozmowy z innymi osobami niebędącymi Świadkami Jehowy, liczby rozpowszechnionych publikacji, wyświetlonych filmów i prowadzonych z osobami zainteresowanymi tzw. domowych studiów biblijnych)[14].

Nie ma limitu na czas przeznaczony na służbę w danym miesiącu. Jednakże ochrzczeni głosiciele mogą zadeklarować, iż w danym miesiącu lub w dłuższym okresie, przeznaczą określoną ilość czasu na głoszenie, pełniąc służbę w charakterze tzw. pionierów[15]: pionierów pomocniczych lub pionierów stałych (tzw. pionierzy pełnoczasowi).

Spis treści

Historia | edytuj kod

W lipcu i sierpniu 1881 roku w „Strażnicy” opublikowano artykuł pod tytułem Czy głosisz? Oparte m.in. na Ewangelii Mateusza 24:14; 28:19–20 oraz Dziejach Apostolskich 1:8 rozważania wskazywały, że głównym zadaniem ówczesnych Badaczy Pisma Świętego powinno być głoszenie Dobrej Nowiny. Od roku 1881 zaczęto bezpłatnie rozpowszechniać swoje publikacje. Na kongresie w 1892 roku w Allegheny w Stanach Zjednoczonych około 400 osób z 20 amerykańskich stanów oraz z kanadyjskiej prowincji Manitoba – oprócz pięciu dni intensywnego studium Biblii – uczestniczyło w dwudniowym szkoleniu dla tzw. kolporterów (dawna nazwa pionierów), którzy rozprowadzali publikacje religijne – głównie „Strażnicę” oraz Biblie.

Jeszcze przed rokiem 1903 zachęcano wyznawców, aby starali się wręczać publikacje każdej napotkanej osobie. W kilku aglomeracjach amerykańskich odwiedzono każde mieszkanie w promieniu 15 km od centrum. Część wyznawców usługiwała w charakterze kolporterów. Od 1914 roku rozpoczęto zapraszanie na projekcje filmu Fotodrama stworzenia.

Od roku 1919 podkreślano, że w działalności kaznodziejskiej powinien brać udział każdy chrześcijanin. W artykule Służba jest rzeczą ważną w „Strażnicy” z 15 sierpnia 1922 roku (wydanie polskie z 1 października) wyjaśniono, jak ważne jest, by „czynnie dostarczać drukowane poselstwo ludowi i tłumaczyć mu przy drzwiach, dając świadectwo, że królestwo niebieskie jest tuż przed nami.” Pomimo tego tylko część Badaczy Pisma Świętego głosiła od domu do domu – w roku 1922 co tydzień składało sprawozdanie z głoszenia 2712 osób. Wielu nie chciało głosić, traktując to zajęcie jako uwłaczające ich godności; niektórzy krytykowali tę metodę ewangelizacji. Z czasem, gdy dalej podkreślano wagę głoszenia, sporo z nich odłączyło się od głównej grupy Badaczy Pisma Świętego[16].

W 1926 roku najwyższa liczba głosicieli wyniosła 5937. W roku 1927 głosiciele zostali zachęceni do tego, by co niedziela poświęcać czas na działalność kaznodziejską. Od razu pojawiły się przeszkody. Wielu wyznawców w Stanach Zjednoczonych za to aresztowano. Pomimo tego rok później w Stanach Zjednoczonych nastąpił 53% wzrost ich liczby[17]. W następnych dziesięcioleciach w służbie do domu do domu brało udział coraz więcej głosicieli[16]. W latach 30. XX wieku organizowano tzw. kampanie dywizjonowe, podczas których głosiciele z okolicznych zborów zjeżdżali się, by opracować teren. W 1932 roku wprowadzono karty świadectwa, a w 1934 roku zaczęto korzystać w działalności ewangelizacyjnej ze specjalnie zaprojektowanych do tego celu gramofonów i płyt z nagranymi kazaniami (90 różnych wykładów)[17].

W 1936 roku głosiciele po raz pierwszy zaczęli używać na szeroką skalę plakatów informacyjnych, które noszono głównie w dzielnicach handlowych. W roku 1940 używano ponad 40 tys. gramofonów. Wtedy też rozpoczęto rozpowszechnianie czasopisma „Pociecha” (obecnie: „Przebudźcie się!”). Dwa lata później do szkolenia głosicieli wprowadzono Zaawansowany Kurs Służby Kaznodziejskiej[18]. (późniejsza: teokratyczna szkoła służby kaznodziejskiej; obecnie część zebrania pod nazwą „Chrześcijańskie życie i służba”).

W 1943 roku otwarto Biblijną Szkołę Strażnicy – Gilead[18][19].

Na początku lat 50. XX wieku w Stanach Zjednoczonych 28% ówczesnych Świadków Jehowy „ograniczało swoją działalność do rozpowszechniania ulotek i stania z czasopismami na ulicy. Ponad 40% uczestniczyło w służbie kaznodziejskiej nieregularnie, a nawet nie wyruszało do niej przez całe miesiące”. Dlatego w roku 1953 na międzynarodowym kongresie „Społeczeństwo Nowego Świata” w Nowym Jorku ówczesny prezes Towarzystwa Strażnica, Nathan H. Knorr, oznajmił, że jednym z głównych zadań wszystkich chrześcijańskich nadzorców jest pomaganie każdemu Świadkowi, by regularnie uczestniczył w służbie od domu do domu. Dla realizacji tego celu uruchomiono ogólnoświatowy program szkoleniowy. Dzięki temu zwłaszcza osoby, które nie głosiły od domu do domu, otrzymywały wskazówki, jak z obcymi ludźmi rozmawiać przy drzwiach na podstawie Biblii i wyjaśniać kwestie najczęściej poruszane przez mieszkańców. W rezultacie tego programu w ciągu dziesięciu lat liczba głosicieli na świecie wzrosła o 100%, liczba dokonywanych tzw. odwiedzin ponownych – o 126%, a liczba studiów biblijnych – o 150%[16].

W 1963 roku osiągnięto pierwszy milion głosicieli, 11 lat później liczba ta się podwoiła. W 1977 roku wprowadzono dla pełnoczasowych głosicieli Kurs Służby Pionierskiej.

W 1985 roku przekroczono liczbę 3 milionów głosicieli, pięć lat później – 4 milionów. W 1996 roku na całym świecie działało już ich 5 milionów. W 2000 roku przekroczono liczbę 6 milionów. W 2008 roku przekroczono liczbę 7 milionów, a w 2014 – 8 milionów. W 2019 roku na całej świecie działało prawie 8,7 milionów głosicieli w 240 krajach i terytoriach[16][20][5].

Służba pełnoczasowa | edytuj kod

 Osobny artykuł: Pionier (Świadkowie Jehowy).
  • Pionier pomocniczy – deklaruje poświęcenie minimum 50 godzin w miesiącu na służbę kaznodziejską. Największą ich liczbę osiągnięto w kwietniu 2011 roku – 2 657 377[a][b], w Polsce wówczas było 45 028 pionierów pomocniczych. Na świecie w 2019 roku było przeciętnie w każdym miesiącu 464 980 pionierów pomocniczych[5] (w Polsce, w 2016 – 6225).
  • Pionier (inaczej: pionier stały) – poświęca na służbę przeciętnie co najmniej 70 godzin miesięcznie; deklaruje pełnienie takiej służby co najmniej przez jeden rok. Po roku takiej służby pionier stały może skorzystać ze specjalnego szkolenia – Kursu Służby Pionierskiej. Doświadczeni pionierzy w wieku od 23 do 65 lat, po dwóch latach służby pionierskiej oraz gotowi działać na przydzielonych im terenach, mogą skorzystać z dwumiesięcznego Kursu dla Ewangelizatorów Królestwa[21]. Na świecie w 2019 roku było przeciętnie 1 277 738 pionierów stałych (w Polsce – 8435[6][5]).
  • Pionier specjalny – na służbę przeznacza ok. 130 godzin w miesiącu[22]. W Polsce w 2011 roku było 241 pionierów specjalnych. Na świecie w 1992 roku było ponad 14 500 pionierów specjalnych, a w roku 2015 przeszło 55 tysięcy[23].
  • Misjonarz terenowy – na służbę przeznacza ok. 130 godzin w miesiącu; zamianowany przez Komitet Służby Ciała Kierowniczego, a teren do działalności wyznacza mu Komitet Oddziału. Najczęściej są absolwentami Kursu dla Ewangelizatorów Królestwa lub Biblijnej Szkoły Strażnicy – Gilead[24][22].

Tabela liczby głosicieli oraz liczba obecnych na Pamiątce | edytuj kod

Liczba głosicieli Świadków Jehowy oraz obecnych na Pamiątce w latach 1945–2014 Najwyższa liczba głosicieli Świadków Jehowy na świecie w latach 1945–2013 Liczebność głosicieli Świadków Jehowy na świecie:

      – dokładna liczebność nie jest podawana

      – mniej niż 1000 głosicieli

      – od 1000 do 9999 głosicieli

      – od 10 000 do 99 999 głosicieli

      – od 100 000 do 499 999 głosicieli

      – powyżej 500 000 głosicieli

Szkolenia dla głosicieli | edytuj kod

Oprócz wymienionych szkoleń dla pionierów, wszyscy głosiciele korzystają z cotygodniowych zebrań pod nazwą Chrześcijańskie życie i służba oraz ze zbiórek do służby polowej i innych zebrań. Aktualne wskazówki dotyczące służby kaznodziejskiej zamieszczane są w miesięczniku „Chrześcijańskie życie i służba – program zebrań”[26].

Typy głoszenia | edytuj kod

  • od domu do domu (od drzwi do drzwi) – podstawowa działalność kaznodziejska Świadków Jehowy, polegająca na odwiedzaniu wszystkich domów (mieszkań) na wyznaczonym do służby kaznodziejskiej terenie osobistym[27][8][28];
  • głoszenie publiczne – na ulicy i w innych miejscach publicznych (np. na placach targowych, dworcach, lotniskach, parkingach, w punktach handlowych i usługowych, portach, parkach)[27], w tym 35 krajach korzystając z 300 tysięcy przenośnych wózków, stojaków i stolików na literaturę[29];
  • głoszenie nieoficjalne – prowadzenie nieoficjalnych rozmów ze znajomymi (np. w szkole, w miejscu pracy podczas przerw), krewnymi, sąsiadami lub napotkanymi osobami w różnych miejscach (np. w środkach transportu)[30][27];
  • głoszenie przez telefon[27];
  • głoszenie przez pisanie listów[31][27];
  • głoszenie w ośrodkach penitencjarnych i więzieniach[32][33] (np. w Polsce ok. 450 specjalnie przygotowanych kaznodziei odwiedza ponad 150 takich miejsc)[34];
  • odwiedziny ponowne u osób okazujących zainteresowanie (lub przyjmujących publikacje Świadków Jehowy)[27];
  • domowe studia biblijne – prowadzenie bezpłatnego kursu biblijnego[27] (osobiście w domu lub w innym miejscu, przez telefon lub internet)[35], m.in. na podstawie podręcznika Czego naprawdę uczy Biblia?[36] – w roku 2019 na świecie prowadzono przeciętnie 9 618 182 takich studiów[5] (w Polsce, w 2016 roku – 50 479, w marcu 2014 roku – 56 367[37]);
  • wykład biblijny[38] – 30-minutowe przemówienie publiczne na tym zebraniu (zaliczane przez mówcę do działalności głoszenia, jeśli są na nim obecne osoby niebędące Świadkami Jehowy).

Zobacz też | edytuj kod

  • Liczba głosicieli Świadków Jehowy w poszczególnych krajach:

Uwagi | edytuj kod

  1. Ten najwyższy miesięczny wynik liczbowy został osiągnięty w związku z obniżeniem wymagań czasowych obowiązującym w kwietniu 2011 roku. Osoby zgłaszające się do tej służby w owym miesiącu mogły bowiem zadeklarować poświęcenie na głoszenie 30 lub 50 godzin (Rocznik Świadków Jehowy 2012, wyd. Watch Tower Bible and Tract Society of Pennsylvania, s. 7).
  2. Obniżenie wymagań godzinowych dla pionierów pomocniczych do 30 godzin miesięcznie obowiązuje w marcu i kwietniu oraz w miesiącu wizyty nadzorcy obwodu w zborze lub w innych terminach podanych przez Ciało Kierownicze Świadków Jehowy.
  3. Liczba głosicieli podana w tabeli jest sumą najwyższych liczb głosicieli w poszczególnych krajach i terytoriach, osiągniętych w ciągu 12 miesięcy roku służbowego (od września do sierpnia). Dotyczy zarówno ochrzczonych członków Świadków Jehowy, jak i nieochrzczonych zainteresowanych, którzy w danym roku oficjalnie rozpowszechniali nauki tego wyznania (Ilu Świadków Jehowy jest na całym świecie?).

Przypisy | edytuj kod

  1. Watchtower: Czy u Świadków Jehowy kobiety są kaznodziejami?. jw.org, 2014-08-31. [dostęp 2014-05-25].
  2. Watchtower: Nasza ogólnoświatowa kampania głoszenia. jw.org. [dostęp 2015-09-02].
  3. Watchtower: Dane liczbowe. jw.org, 2019.
  4. Watchtower: Ilu Świadków Jehowy jest na całym świecie?. jw.org, 2019-12-30. [dostęp 2019-12-30].
  5. a b c d e f Najważniejsze dane z roku 2019. jw.org. [dostęp 2019-12-30].
  6. a b Sprawozdanie z działalności Świadków Jehowy w poszczególnych krajach w roku 2019. jw.org. [dostęp 2019-12-30].
  7. Bądź „gorliwy w szlachetnych uczynkach”!. „Strażnica Zwiastująca Królestwo Jehowy”, s. 11–15, 15 czerwca 2009. ISSN 1234-1150. , Biblioteka Internetowa Strażnicy
  8. a b Jezus wysyła 70 uczniów. „Strażnica Zwiastująca Królestwo Jehowy”, s. 30, 31, 1 marca 1998. ISSN 1234-1150
  9. Rozpoczyna się seria międzynarodowych kongresów Świadków Jehowy. jw.org, 2014-05-15. [dostęp 2014-09-09].
  10. Świadkowie Jehowy rozpoczynają ogólnoświatową kampanię zapraszania na Pamiątkę śmierci Chrystusa. jw.org, 2018-03-96. [dostęp 2019-04-29].
  11. Kampania upowszechniania serwisu jw.org. jw.org, 2014-08-01. [dostęp 2014-09-09].
  12. Kampania w obronie dobrego imienia. „Strażnica Zwiastująca Królestwo Jehowy”, s. 20, 21, 1 maja 2011. jw.org. ISSN 1234-1150
  13. Dlaczego warto studiować Biblię?. jw.org. [dostęp 2014-09-09].
  14. Pytania czytelników: Jak należy rozumieć dane zamieszczane w sprawozdaniu rocznym?. „Strażnica Zwiastująca Królestwo Jehowy”, s. 22, 15 sierpnia 2011. ISSN 1234-1150. , Biblioteka Internetowa Strażnicy
  15. Kto to jest pionier?. W: Kto dzisiaj spełnia wolę Jehowy? [on-line]. jw.org, 2014. s. 16.
  16. a b c d Służba od domu do domu — dlaczego jest dziś tak ważna?. „Strażnica Zwiastująca Królestwo Jehowy”, s. 3–7, 15 lipca 2008. ISSN 1234-1150. , Biblioteka Internetowa Strażnicy
  17. a b Świadkowie Jehowy – głosiciele Królestwa Bożego. Nowy Jork: Towarzystwo Strażnica, 1995, s. 555–574.
  18. a b Świadkowie Jehowy – głosiciele Królestwa Bożego. Nowy Jork: Towarzystwo Strażnica, 1995, s. 94.
  19. Czy Świadkowie Jehowy prowadzą działalność misjonarską?. jw.org. [dostęp 2014-09-09].
  20. Świadkowie Jehowy – głosiciele Królestwa BożegoIndeks: Głosiciele
  21. Kto dzisiaj wykonuje spełnia wolę Jehowy?. Nowy Jork: Towarzystwo Strażnica, 2018.
  22. a b Watchtower. Pamiętajmy o sługach pełnoczasowych. „Strażnica Zwiastująca Królestwo Jehowy”. CXXXV, s. 30, 15 września 2014. Towarzystwo Strażnica. ISSN 1234-1150
  23. JW Broadcasting — styczeń 2016. tv.jw.org, 2016-01-04. [dostęp 2016-01-04].
  24. Zorganizowani do spełnienia woli Jehowy. Towarzystwo Strażnica, 2015, s. 102, 103.
  25. Sprawozdanie z działalności w roku służbowym 2019 — najwyższa liczba ochrzczonych od 20 lat, JW.ORG [dostęp 2019-11-23]  (pol.).
  26. Rocznik Świadków Jehowy 2017. Towarzystwo Strażnica, 2016, s. 19–23.
  27. a b c d e f g Okaż wdzięczność za dwa największe dowody miłości. „Strażnica Zwiastująca Królestwo Jehowy”, s. 15–20, nr 4/1987. 
  28. Dlaczego Świadkowie Jehowy głoszą od domu do domu?. jw.org. [dostęp 2017-02-25].
  29. Watchtower: Świadkowie Jehowy udostępniali oparte na Biblii publikacje na olimpiadzie i paraolimpiadzie w roku 2018. jw.org, 2018-05-07. [dostęp 2018-05-08].
  30. Jak jest zorganizowana nasza działalność ewangelizacyjna?. W: Kto dzisiaj spełnia wolę Jehowy? [on-line]. jw.org, 2018. s. 15.
  31. Pisanie listów [w:] Odnoś pożytek z teokratycznej szkoły służby kaznodziejskiej [online], s. 71–73, ISBN 83-86930-57-8 .???, Biblioteka Internetowa Strażnicy
  32. ‛Ogłaszanie jeńcom uwolnienia’. „Strażnica Zwiastująca Królestwo Jehowy”, s. 9–12, 15 grudnia 2005. ISSN 1234-1150. , Biblioteka Internetowa Strażnicy
  33. Udzielanie pomocy więźniom. jw.org. [dostęp 2014-09-09].
  34. Wkrótce przestępczości „już nie będzie”. „Przebudźcie się!”, s. 9–12, 8 lutego 2008. ISSN 1234-1169. , Biblioteka Internetowa Strażnicy
  35. Jak wygląda studium Biblii?. jw.org. [dostęp 2014-06-20].
  36. Co to jest studium Biblii?. jw.org. [dostęp 2014-09-09].
  37. Ciekawe osiągnięcia w służbie. „Nasza Służba Królestwa”, s. 4, sierpień 2014. 
  38. Jak wyglądają nasze zebrania?. „Kto dzisiaj spełnia wolę Jehowy?”, s. 10, 2018. 

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Głosiciel" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy