Głowocis japoński


Głowocis japoński w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Głowocis japoński (Cephalotaxus harringtonia K. Koch) — gatunek krzewu lub niskiego drzewa, należący do rodziny głowocisowatych. Naturalnie występuje na terenie Azji — w Północnych Chinach, Japonii, Korei, Mandżurii Syberii.

Spis treści

Morfologia | edytuj kod

Pędy z liśćmi
Pokrój
Zaokrąglony.
Pień
Po 10 latach osiąga ok. 1 m wysokości i 1 m szerokości. Maksymalnie 6 metrów wysokości.
Igły
Długości 5 cm i szerokości 0,3 cm na spodniej stronie mają dwa jasnosrebrzyste równoległe prążki.
Nasiona
Owalne, zebrane po kilka na krótkich szypułkach, na dolnej stronie pędów. Okryte mięsistą osnówką. Długości 2-3 cm. Dojrzewają w drugim roku.
Kwiaty
Niepozorne.
Kora
Brązowa, łuszcząca się.
Siewka
Posiada 2 liścienie

Systematyka i zmienność | edytuj kod

  • Głowocis pestkowaty (Cephalotaxus harringtonia var drupacea (Sieb. & Zucc.) Koidz. 1930) — dorasta do 1,5 m.

Odmiany | edytuj kod

  • Głowocis japoński 'Fastigiata' — pokrój prawie kolumnowy, gałęzie wzniesione stromo do góry, układ igieł spiralny.

Uprawa | edytuj kod

W Polsce znajdują się m.in. w arboretum w Ogrodzie Botanicznym PAN w Warszawie (rosną tam 3 sztuki) oraz w arboretum w Wojsławicach.

Historia uprawy
Pierwsze uprawy w Wielkiej Brytanii w 1829 roku.
Wymagania
Gleby kwaśne, ciężkie i gliniaste. Toleruje kredowe. Stanowisko wilgotne i chłodne, w częściowym lub całkowitym cieniu. W Polsce mogą przemarzać.
Rozmnażanie
Z pędów końcowych pobieramy półzdrewniałe lub zdrewniałe sadzonki. Sadzonki z pędów bocznych nie wykształcają pędu wiodącego.

Bibliografia | edytuj kod

  1. Ilustrowana encyklopedia roślin, część 2. Agora SA, 2008. ISBN 978-83-7552-270-9.
Identyfikatory zewnętrzne (takson):
Na podstawie artykułu: "Głowocis japoński" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy