GG Allin


GG Allin w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

GG Allin (ur. 29 sierpnia 1956 w Lancaster, zm. 28 czerwca 1993 w Nowym Jorku[1], właśc. Kevin Michael Allin, pierwotnie Jesus Christ Allin[1], często nazywany po prostu GG) – amerykański muzyk punkrockowy znany przez swoje kontrowersyjne zachowanie na koncertach. W tekstach swoich utworów poruszał tematykę anarchii, mizoginii, rasizmu, pedofilii, apatii społeczeństwa, homofobii, a także wielu parafilii[2]. Przez swoje zachowanie był często obiektem krytyki, miał jednak wiernych fanów[2].

Spis treści

Życiorys | edytuj kod

Młodość | edytuj kod

Kevin Allin pochodził z konserwatywnej rodziny. Przed jego urodzeniem jego ojciec miał wizję, w której widział Jezusa Chrystusa[3]. Chrystus w wizji wyznał, że przyszłe dziecko będzie doskonałą, silną i naznaczoną przez Boga istotą. Gdy chłopiec się narodził, jego ojciec nadał mu imiona Jesus Christ. Starszy brat chłopca – Merle – jako dziecko nie potrafił poprawnie wymówić jego pierwszego imienia stając się twórcą ksywki „GG”[potrzebny przypis].

Po rozwodzie rodziców, spowodowanym tyranią ojca, matka chłopca zmieniła imiona GG’ego na Kevin Michael[3]. Początkowo chłopiec miał duże trudności z dostosowaniem się do norm w szkole, przez co wielu jego rówieśników go zaczepiało[3]. Za złe zachowanie Kevin został wydalony ze szkoły i przeniesiony do placówki dla trudnej młodzieży. Później do jednego z klasowych zdjęć przebrał się za dziewczynkę, co nie spodobało się nauczycielom. Jako nastolatek regularnie kradł, włamywał się do domów i samochodów, sprzedawał narkotyki[3].

GG Allin w The Jabbers | edytuj kod

Pierwszym znaczącym zespołem GG’ego był The Jabbers, który muzycznie w dużym stopniu nawiązywał do dokonań Iggy’ego Popa, The Clash i Sex Pistols. Jednak GG pod względem swojego zachowania na scenie nawiązywał do Alice Coopera[3]. W tym czasie ożenił się z Sandrą Farrow (6 października 1980 roku[4]) i doczekał się córki. Po urodzeniu się jego córki, GG wziął rozwód w 1986 roku[4] i zaczął spotykać się z nastoletnią dziewczyną[1].

Współpraca z The Jabbers trwała krótko. Grupa rozpadła się w wyniku konfliktu Allina z resztą muzyków w 1984 roku[3]. W międzyczasie GG angażował się w kolejne muzyczne projekty: The Texas Nazis, The Cedar Street Sluts i The Scumfucs[1].

The Scumfucs i The Murder Junkies | edytuj kod

Razem z zespołem The Scumfucs GG Allin wydał kilka albumów, z których największe przeboje przyniósł Eat my fuc z 1987 roku. Po trafieniu do zespołu, GG uzależnił się od alkoholu i wszelkiego rodzaju środków psychoaktywnych. Wśród fanów krążyła anegdota, że połykał on każdą tabletkę nie pytając, co bierze. Z czasem uzależnił się także od heroiny[5]. W 1989 roku GG trafił do więzienia za gwałt i okaleczenie kobiety[3], wychodząc z niego w marcu 1991 roku[3].

Ostatni występ i śmierć | edytuj kod

Ostatni koncert Allina przypadł wraz z grupą The Murder Junkies 27 czerwca 1993 roku w nowojorskim klubie The Gas Station[3]. Podczas koncertu w trakcie wykonywania drugiego utworu nastąpiła awaria, w której wysiadł prąd. Zezłoszczony, nagi i okaleczony GG rozpoczął demolowanie klubu i odszedł wraz z fanami, maszerując ulicami Manhattanu[1], robiąc zamieszanie na ulicy. Po kilku godzinach Allin trafił na domową imprezę, podczas której przedawkował heroinę i zmarł następnego dnia. Podczas zabawy nikt nie przejmował się jego losem. Co jakiś czas ktoś robił zdjęcie z jego zwłokami i dopiero rankiem imprezowicze zorientowali się, że muzyk już nie żył[potrzebny przypis].

GG Allin został pochowany w New Hampshire. Zgodnie z jego wcześniejszym życzeniem ani nie umyto, ani odpowiednio nie przygotowano jego zwłok. Ubrano go w jego ulubioną skórzaną kurtkę[3]. Nad bladymi i brudnymi zwłokami, jeden z fanów położył butelkę whiskey. Przyjaciele GG’ego wpychali mu do ust różne narkotyki i wlewali alkohol. Na koniec nałożono mu na uszy słuchawki, które podłączono do walkmana odtwarzającego album The Suicide Sessions[3]. Grób muzyka jest co jakiś czas dewastowany[6].

Wizerunek | edytuj kod

Aby wzmocnić swój wizerunek, GG przestał się myć oraz na scenie niszczył swoje ubrania, koncertując nago. Podczas koncertów GG, w celu samookaleczenia się, bił się z całej siły mikrofonem po głowie, aż do krwi. W ten sposób pozbył się kilku przednich zębów. Niejednokrotnie próbował włożyć sobie mikrofon do odbytu. Innym stałym elementem jego koncertów było wypróżnianie się, a następnie obsmarowywanie się fekaliami i obrzucanie nimi publiczności bądź ich zjadanie. Aby ułatwić ten efekt, muzyk przed występami zażywał ogromną liczbę środków przeczyszczających[3]. Koncerty trwały zazwyczaj po kilkanaście minut. Przez ten czas GG wykrwawiał się, wysmarowywał fekaliami, oddawał mocz na scenę[2], obrażał widownię, bił się, gwałcił kobiety, demolował miejsca koncertów i łamał prawo[3]. Najczęściej interweniowali właściciele lokali, w których trwały występy. Koncerty zawsze przerywała policja, która rozpraszała widownię i zabierała muzyka do więzienia lub na oddział intensywnej terapii[potrzebny przypis].

Jednym z hobby GG’ego było śledzenie biografii słynnych morderców. Udało mu się spotkać z Johnem Gacym, który oczekiwał na egzekucję za zabójstwo 33 chłopców[3]. Gacy stwierdził, że Allin jest dobrym, aczkolwiek wyjątkowo śmierdzącym człowiekiem[potrzebny przypis].

Innym nietypowym zachowaniem GG’ego były próby samobójcze. Kilkakrotnie przesuwał termin samobójstwa na scenie, ponieważ za każdym razem podczas występów interweniowała policja. GG niejednokrotnie podkreślał, że w ten sposób chce zwieńczyć swoją twórczość artystyczną[7].

„Mesjasz rock and rolla” | edytuj kod

Nasilające się nietypowe zachowanie oraz łamanie prawa sprawiło, że GG ogłosił siebie mesjaszem rock and rolla[3]. Swoje poglądy opublikował w formie manifestu – przesłania wygłaszał w formie monologów, które przemycał pomiędzy kolejnymi utworami podczas koncertów, a także na swoich albumach. GG uważał, że rock and roll zrodził się z buntu wobec wszelkich zasad, ale został zniszczony przez korporacje. Głosił, że zamierza przywrócić pierwotny charakter rock and rolla[3].

Życie prywatne i przekonania | edytuj kod

Rodzicami muzyka byli Arletha Gunter i Merle Allin senior. Miał starszego brata Merle’a Allina juniora, który występował wspólnie z nim jako basista m.in. w grupie The Murder Junkies, z którą gra do dziś. Merle jest również autorem pseudonimu brata, gdyż będąc małym niepoprawnie wymawiał jego pierwsze imię jako dżi-dżi. Allin był żonaty w latach 1980–1986 z Sandrą Farrow, jednak ich związek zakończyła znajomość muzyka z teksańską nastolatką Tracy Denault, która w 1986 urodziła mu córkę Nico. Jego ostatnią dziewczyną była jego nastoletnia fanka Elizabeth Mankovski, która wystąpiła z nim w programach Jerry’ego Springera i Jane Whitney[8].

GG uważał siebie za indywidualistę i skrajnego nonkonformistę odrzucającego wszelkie autorytety. W tekstach utworów wielokrotnie ukazywał swój negatywny stosunek do władzy, prawa, a zwłaszcza policji, do walki z którą często nakłaniały jego piosenki. Swe charakterystyczne brutalne i odrażające zachowanie na scenie uzasadniał tym, że uważając siebie za Mesjasza Rocka, uznał swoje ciało za świątynię wspólną dla wszystkich, z której wszyscy mieli czerpać garściami, a także tym, że chce w ten sposób pokazać miłość społeczeństwa do przemocy. GG wyznał, że gdyby nie był muzykiem, to najprawdopodobniej zostałby seryjnym zabójcą. Prawdopodobnie wierzył w życie pośmiertne i wielokrotnie próbował popełnić samobójstwo twierdząc, że „jego dusza jest zbyt duża, by być uwięzioną w ludzkim ciele”[potrzebny przypis].

GG Allin w kulturze | edytuj kod

Utwory GG Allina coverowały między innymi grupy The 69 Eyes, Faith No More, Dum Dum Girls oraz Watain[5]. Portret GG’ego namalowany przez Gacy’ego stał się okładką ścieżki dźwiękowej do dokumentu Hated: GG Allin And The Murder Junkies, który opowiada o życiu muzyka[3].

Dyskografia[9][10] | edytuj kod

Wydane pośmiertnie:

Przypisy | edytuj kod

  1. a b c d e Steve Huey: Biography – G.G. Allin (ang.). [dostęp 2013-02-27].
  2. a b c GG Allin – Odkryj muzykę, koncerty, statystyki & zdjęcia w Last.fm (pol.). [dostęp 2013-02-27].
  3. a b c d e f g h i j k l m n o p q muzyka.wp.pl: „Ostatni prawdziwy król rock’n’rolla” – GG Allin: Uosobienie rocka ekstremalnego (pol.). 2012-10-24. [dostęp 2013-02-27].
  4. a b filmweb.pl: GG Allin (pol.). [dostęp 2013-02-27].
  5. a b Paweł Waliński: GABINET MUZYCZNYCH OSOBLIWOŚCI: Załóż sektę (pol.). 2011-09-01. [dostęp 2013-02-27].
  6. GG Allin’s Grave Desecrated with Flowers, Candles, The Hard Times, 30 marca 2017 [dostęp 2020-07-28]  (ang.).
  7. filmweb.pl: GG Allin – ciekawostki (pol.). [dostęp 2013-02-27].
  8. Mish Way: Best Punk Moments In Talk Show History (ang.). [dostęp 2015-07-12].
  9. sprint-of-metal.com: GG Allin: Cała dyskografia albumów (pol.). [dostęp 2013-02-27].
  10. sprint-of-rock.com: GG Allin: Cała dyskografia (pol.). [dostęp 2013-02-27].

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "GG Allin" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy