Gambit hetmański


Gambit hetmański w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Gambit hetmański (D06-D69)

Gambit hetmański jest jednym z otwarć szachowych. Powstaje po posunięciach:

  1. d4 d5
  2. c4

Jest jednym z najczęściej wybieranych debiutów w grupie debiutów zamkniętych. Białe poświęcają piona w zamian za opanowanie centrum szachownicy. Czarne mogą ofiarę przyjąć bądź odrzucić.

Pierwsze wzmianki o gambicie hetmańskim można spotkać już w roku 1497 u Luisa Luceny. Debiut ten zyskał wielką popularność pod koniec XIX wieku, dzięki sukcesom Johannesa Zukertorta w Londynie w roku 1883 oraz Harry'ego Pillsbury w Hastings w roku 1885. Największy wkład w rozwój teorii gambitu hetmańskiego mieli Wilhelm Steinitz, Siegbert Tarrasch oraz Akiba Rubinstein. Szczyt popularności gambitu hetmańskiego przypadł na lata dwudzieste i trzydzieste XX wieku, jednakże i dziś jest on chętnie stosowany przez najsilniejszych arcymistrzów świata.

Rozróżniamy dwa główne warianty gambitu hetmańskiego:

  • gambit nieprzyjęty
  1. d4 d5
  2. c4 e6
  • gambit przyjęty
  1. d4 d5
  2. c4 d:c4

Zamiast tych dwóch podstawowych kontynuacji, w wyjściowej pozycji gambitu hetmańskiego czarne mają do wyboru inne posunięcia:

2...c6obrona słowiańska 2...Sc6obrona Czigorina 2...e5kontrgambit Albina 2...Sf6obrona Marshalla 2...Gf5obrona bałtycka 2...c5obrona austriacka

W szachowej encyklopedii debiutów gambit hetmański oznaczony jest kodami od D06 do D69.

Wybrana literatura | edytuj kod

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Kontrola autorytatywna (otwarcie szachowe):
Na podstawie artykułu: "Gambit hetmański" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy