Gawriił Trojepolski


Gawriił Trojepolski w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Gawriił Nikołajewicz Trojepolski (ros. Гавриил Николаевич Троепольский, ur. 16 listopada?/29 listopada 1905 we wsi Nowo-Spasskoje na Jełani, gubernia tambowska, obecnie Nowospasowka w obwodzie woroneskim, zm. 30 czerwca 1995 w Woroneżu) – radziecki i rosyjski prozaik, publicysta, satyryk i dramaturg. Zadebiutował w 1937 roku opowiadaniem Dieduszka. Jego główną domeną była proza o tematyce wiejskiej, satyryczne szkice oraz reportaże. Rozgłos zyskał dzięki lirycznej powieści Biały Bim Czarne Ucho. Laureat Nagrody Państwowej ZSRR z 1975 roku.

Spis treści

Wybrana twórczość | edytuj kod

Zbiory reportaży | edytuj kod

  • Iz zapisok agronoma (1954),
  • Nad stromym jarem (1954, wyd. polskie 1955)
  • W szuwarach (1961, wyd. polskie 1966)

Powieści | edytuj kod

  • Kariera Karluka (1958, wyd, polskie 1960)
  • Czernoziom (tom 1-2, 1958-1961)
  • Biały Bim Czarne Ucho (1971, wyd. polskie 1976)

Sztuki teatralne | edytuj kod

  • Postojalcy (1971)

Bibliografia | edytuj kod

  • "Pisarze świata. Słownik encyklopedyczny", PWN, 1999
Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Gawriił Trojepolski" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy