Gentile z Matelica


Gentile z Matelica w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Gentile z Matelica[1] (ur. w 1290 w Matelice, zm. 5 września 1340 w Taurusie) − włoski kapłan franciszkanin, misjonarz, męczennik, błogosławiony Kościoła rzymskokatolickiego.

Pochodził z włoskiej rodziny szlacheckiej z Mateliki w Marchii Ankońskiej. Po wstąpieniu do Zakonu Braci Mniejszych, spędził jakiś czas na La Vernie w Toskanii, w pustelni franciszkańskiej. Następnie wyjechał na misje do Egiptu. Po nauczeniu się języka arabskiego i innych wschodnich języków, pracował na Synaju, w Ziemi Świętej, w Persji oraz w Azji Mniejszej. Gentile pozyskiwał dla wiary chrześcijańskiej tak duże rzesze muzułmanów, iż zwrócił na siebie uwagę władz. Podczas głoszenia kazań w Górach Taurusu został pochwycony i ścięty za pomocą bułatu 5 września 1340. Część ciała męczennika sprowadził do Wenecji kupiec Nicolò Quirini. Czczone są w Bazylice Santa Maria Gloriosa w Wenecji. Kult zaaprobował w 1795 papież Pius VI. Wspomnienie obchodzone jest w dies natalis (5 września)[2].

Zobacz też | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. Lázaro Iriarte, Józef Salezy Kafel, Andrzej Józef Zębik, Krystyna Kuklińska: Historia franciszkanizmu. Kraków: Bracia Mniejsi Kapucyni, 1998, s. 559. ISBN 83-910410-0-X.
  2. Elisabetta Nardi: Beato Gentile da Matelica (wł.). www.santiebeati.it, 2001-10-17. [dostęp 2012-11-10].
Na podstawie artykułu: "Gentile z Matelica" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy