George Brett


George Brett w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

George Howard Brett (ur. 15 maja 1953) – amerykański baseballista, który występował na pozycji trzeciobazowego, pierwszobazowego i jako designated hitter przez 21 sezonów w Kansas City Royals. Jest jednym z czterech zawodników w historii Major League Baseball (obok Willie Maysa, Hanka Aarona i Stana Musiala), który w karierze miał średnią uderzeń co najmniej 0,300, a także zdobył przynajmniej 300 home runów i zaliczył 3000 uderzeń[1].

Przebieg kariery | edytuj kod

Brett po ukończeniu szkoły średniej w 1971 roku przystąpił do draftu, w którym został wybrany w drugiej rundzie przez Kansas City Royals; początkowo występował w klubach farmerskich tego zespołu, między innymi w Omaha Royals, reprezentującym poziom Triple-A[2][3]. W MLB zadebiutował 2 sierpnia 1973 w meczu przeciwko Chicago White Sox, w którym zaliczył uderzenie[2][4]. W 1974 w głosowaniu do nagrody American League Rookie of the Year, zajął 3. miejsce[5]. W sezonie 1976 miał najlepszą w lidze średnią uderzeń 0,333, zaliczył najwięcej uderzeń (195) i triple'ów (13), a także po raz pierwszy w karierze wystąpił w Meczu Gwiazd[2].

W 1980 zwyciężył w lidze klasyfikacji pod względem średniej uderzeń (0,390), on-base percentage (0,454) oraz slugging percentage (0,664), został wybrany najbardziej wartościowym zawodnikiem i otrzymał nagrodę Silver Slugger Award[6][7]. W tym samym roku wystąpił w World Series, w których Royals ulegli Philadelphia Phillies 2–4[8].

W sezonie 1985 miał średnią uderzeń 0,335 (2 .wynik w lidze), najlepszy wskaźnik slugging percentage (0,450), a w głosowaniu do nagrody MVP American League, zajął 2. miejsce za Donem Mattingly z New York Yankees[9][10]. W tym samym roku wystąpił w World Series, w których Royals pokonali St. Louis Cardinals 4–3, a także zdobył Złotą Rękawicę[11][12]. Pod koniec kariery grał głównie na pozycji pierwszobazowego i jako designated hitter[2]. 30 września 1992 w spotkaniu z California Angels zaliczył 3000. uderzenie[13]. W 1999 został wybrany do Baseball Hall of Fame[14].

Nagrody i wyróżnienia | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. Hall of Famer and 13-time All-Star George Brett to serve as ambassador for 2012 Major League Baseball All-Star Summer (ang.). royals.com. [dostęp 30 marca 2013].
  2. a b c d e George Brett Statistics (ang.). baseball-reference.com. [dostęp 30 marca 2013].
  3. George Brett Minor Stats (ang.). baseball-reference.com. [dostęp 30 marca 2013].
  4. Royals - White Sox Box Score (ang.). baseball-reference.com. [dostęp 30 marca 2013].
  5. AL Rookie of the Year Voting (ang.). baseball-reference.com. [dostęp 30 marca 2013].
  6. a b 1980 AL MVP Voting (ang.). baseball-reference.com. [dostęp 30 marca 2013].
  7. a b Silver Slugger winners (ang.). baseball-reference.com. [dostęp 30 marca 2013].
  8. 1980 World Series (ang.). baseball-reference.com. [dostęp 30 marca 2013].
  9. 1985 American League Batting Leaders (ang.). baseball-reference.com. [dostęp 30 marca 2013].
  10. 1985 AL MVP Voting (ang.). baseball-reference.com. [dostęp 30 marca 2013].
  11. a b 1985 World Series (ang.). baseball-reference.com. [dostęp 30 marca 2013].
  12. a b Rawlings Gold Glove Award winners (ang.). mlb.com. [dostęp 30 marca 2013].
  13. George Brett - The 3000 Hit Club (ang.). baseballhalloffame.org. [dostęp 30 marca 2013].
  14. a b Brett, George (ang.). baseballhall.org. [dostęp 30 marca 2013].
  15. 1985 League Championship Series (ang.). baseball-reference.com. [dostęp 30 marca 2013].
  16. a b The Hutch Award, Lou Gehrig Award, Babe Ruth Award & Roberto Clemente Award Winners (ang.). baseball-reference.com. [dostęp 30 marca 2013].
  17. Royals Retired Numbers (ang.). royals.com. [dostęp 30 marca 2013].
Na podstawie artykułu: "George Brett" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy