Giennadij Ziuganow


Giennadij Ziuganow w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Giennadij Andriejewicz Ziuganow, ros. Геннадий Андреевич Зюганов (ur. 26 czerwca 1944 w Mymrinie) – rosyjski polityk i publicysta, doktor nauk filozoficznych. Od 1993 przewodniczący Komitetu Centralnego Komunistycznej Partii Federacji Rosyjskiej. I sekretarz Związku Partii Komunistycznych - Komunistycznej Partii Związku Radzieckiego (od 2001). Deputowany do Dumy Państwowej Federacji Rosyjskiej (od 1993), członek Zgromadzenia Parlamentarnego Rady Europy (od 1996). Kandydat na urząd prezydenta Rosji w 1996, 2000, 2008 i 2012.

Spis treści

Życiorys | edytuj kod

Ziuganow pochodził z rodziny, w której rodzice i dziadkowie byli nauczycielami. Po ukończeniu szkoły średniej, w 1961 zaczął uczyć fizyki w szkole. Rok później rozpoczął studia na Wydziale Fizyki i Matematyki Instytutu Pedagogicznego w Orle. W latach 1963-1966 służył w Armii Radzieckiej i w 1966 wstąpił do KPZR. W 1966 wrócił na uczelnię i w tym samym roku poślubił Nadieżdę. Ukończył studia w 1969 roku.

Od 1967 działał na różnych szczeblach organizacyjnych Komsomołu w obwodzie orłowskim, a w latach 1972-1974 był przewodniczącym obwodowej organizacji Komsomołu. W latach 1974-1983 działał w różnych komórkach obwodowej organizacji KPZR, między innymi w wydziale propagandy i agitacji. W latach 1978-1980 studiował na Akademii Nauk Społecznych przy KC KPZR na kierunku socjologia i na zakończenie doktoryzował się. W 1980 wrócił do Orła i został regionalnym szefem partii komunistycznej ds. ideologii. Funkcję tę sprawował do 1983 został instruktorem partyjnym w dziale agitacji i propagandy KC KPZR, a w latach 1989-1990 zastępcą szefa propagandy KC KPZR. Był przeciwnikiem reform Michaiła Gorbaczowa i pierwszego prezydenta Rosji Borysa Jelcyna. Po założeniu Komunistycznej Partii Rosji w 1990 (jako części składowej KPZR pod koniec jej istnienia) stał się jej czołowym ideologiem. Dążył do połączenia ideologii komunistycznej z rosyjskim nacjonalizmem[1].

Po 1990 Giennadij Ziuganow stanął na czele Komunistycznej Partii Federacji Rosyjskiej. W 1996 i 2000 startował bez powodzenia w wyborach prezydenckich. W 1996 uzyskał 24 211 686 głosów (32,0%) w I turze oraz 30 113 306 głosów (40,3%) w II turze. W 2000 zdobył 21 928 468 głosów, co stanowiło 29,21%, jednak i tym razem nie zdobył prezydentury. Także w parlamencie jego komunistyczna partia zaczęła tracić wpływy. W kolejnych wyborach prezydenckich w 2004 nie wystartował. W wyborach prezydenckich 2008 uzyskał drugi z kolei wynik – 17,72% (13 243 550 głosów). W wyborach prezydenckich 2012 uzyskał drugi z kolei wynik – 17,18% (12 318 353 głosów)

Giennadij Ziuganow odznaczony przez prezydenta Władimira Putina Orderem Aleksandra Newskiego, 2014

Ordery i odznaczenia | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. Włodzimierz Marciniak, Rozkradzione imperium: upadek Związku Sowieckiego i powstanie Federacji Rosyjskiej, Kraków 2001, s. 125.
  2. Указ Президента Российской Федерации от 23.06.2014 г. № 447, Президент России [dostęp 2019-05-26] .
  3. Группе депутатов Госдумы вручили медали Минобороны за законодательное содействие операции Вооруженных сил России в Сирии, kprf.ru [dostęp 2019-05-26] .

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Giennadij Ziuganow" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy