Gołomianka duża


Gołomianka duża w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Gołomianka duża[2][3][a] (Comephorus baikalensis) – gatunek drapieżnej, słodkowodnej ryby skorpenokształtnej z rodziny gołomiankowatych (Comephoridae).

Spis treści

Występowanie | edytuj kod

Gatunek endemiczny jeziora Bajkał na Syberii.

Cechy charakterystyczne | edytuj kod

Inne cechy | edytuj kod

  • Samice osiągają do 21 cm długości, choć zazwyczaj dorosłe samice mają 19,8 cm. Samce są mniejsze, średni wymiar to 13,4 cm.
  • Żyją do 8 lat.
  • Ciało samicy gołomianki dużej zawiera 40% tłuszczu.

Rozmnażanie | edytuj kod

  • Dojrzałość płciową osiągają w wieku 3 lat mając rozmiar blisko 160 mm, larwy przychodzą na świat w większości pod koniec lipca i w sierpniu. Po porodzie przeważnie dochodzi do masowego wymierania samic.

Ekologia | edytuj kod

Zamieszkuje wody dość głębokie i otwarte. W lecie przebywa w wodach znacznie głębszych (ponad 1600 do 300 m) niż w zimie (25–400 m). Oprócz zmienności strefy głębokościowej w zależności od pory roku, obserwuje się także wyraźne migracje dobowe, np. zimą zasiedlają nocą płytsze strefy niż w dzień. Młode odżywiają się prawie wyłącznie drobnymi widłonogami z gatunku Epischura baicalensis, natomiast dorosłe osobniki jedzą skorupiaki Macrohectopus branickii należące do rzędu obunogów, ale także larw obu gatunków gołomianki.

Gołomianka stanowi jeden z głównych (do 28%) składników diety foki bajkalskiej, a młode są ważnym pokarmem omula i innych ryb.

Użytkowanie przez człowieka | edytuj kod

Bez znaczenia, w przeszłości z padłych naturalnie ryb wytapiano tłuszcz w celach leczniczych, eksportowano go także do Chin.

Badacze | edytuj kod

Jednym z czołowych badaczy tego gatunku był Benedykt Dybowski. Był pierwszym naukowcem, który złowił i zbadał żywy egzemplarz gatunku. Odkrył on, że wbrew wcześniejszym poglądom gołomianka duża jest żyworodna, stwierdził też przyczynę masowej śmiertelności samic gołomianki (w trakcie porodu pękają ich powłoki brzuszne) oraz przeprowadził pierwsze obszerne badania nad trybem życia i strukturą populacji, których wyniki są aktualne do dziś[4]. Wyniki prac o gołomiance opublikował w pismach naukowych w Irkucku, ale także w Wiedniu i Pradze[5].

Przypisy | edytuj kod

  1. Comephorus baikalensis, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. Nikolski 1970 ↓, s. 437–438
  3. Załachowski 1992 ↓, s. 142
  4. Brzęk G., 1994: Benedykt Dybowski. Wyd. Polskie Towarzystwo Ludoznawcze, Wrocław, strona 272
  5. Brzęk G., 1994: Benedykt Dybowski. Wyd. Polskie Towarzystwo Ludoznawcze, Wrocław, strona 135

Uwagi | edytuj kod

  1. W Małym słowniku zoologicznym: Ryby (Wiedza Powszechna, Warszawa. 1973.) błędnie nazwana gołomianką małą.

Bibliografia | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Gołomianka duża" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy