Gończy bretoński


Gończy bretoński w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Gończy bretońskirasa psa, należąca do grupy psów gończych i posokowców, zaklasyfikowana do sekcji psów gończych. Podlega próbom pracy[1].

Spis treści

Rys historyczny | edytuj kod

Rasa powstała już w XIII wieku zyskując jednak szczyt popularności dopiero w wieku XIX.

Wygląd | edytuj kod

Głowa o wydłużonej kufie i wąskiej czaszce. Ogon długi. Nogi i stopy mocne.

Sierść jest bardzo sztywna, prosta i twarda. Niezbyt długa, jedynie na piersi nieco dłuższa.

Występuje w umaszczeniu od płowego do rudobrązowego.

Zachowanie i charakter | edytuj kod

Aktywny i odważny.

Użytkowość | edytuj kod

Pies wykorzystywany do polowań na wilki. Poluje w sforze.

Popularność | edytuj kod

Mało znany poza Francją.

Przypisy | edytuj kod

  1. Alain Fournier: Ilustrowana encyklopedia psów rasowych. s. 265.

Bibliografia | edytuj kod

  • David Alderton "Psy", Wiedza i życie, Warszawa 2006
  • Alain Fournier: Ilustrowana encyklopedia psów rasowych. Warszawa: Carta Blanca. Grupa Wydawnicza PWN, 2012. ISBN 978-83-7705-179-5.
Na podstawie artykułu: "Gończy bretoński" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy