Gończy lucerneński


Gończy lucerneński w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Gończy lucerneński – jedna z ras psów, należąca do grupy psów gończych i posokowców, zaklasyfikowana do sekcji psów gończych.

Spis treści

Krótki rys historyczny | edytuj kod

Rasa powstała w XVI wieku. Jest blisko spokrewniona z gończymi francuskimi.

Użytkowość | edytuj kod

Pies jest doskonałym tropicielem. Sprawdza się przy polowaniach na grubego zwierza. Złapanie świeżego tropu oznajmia wyraźnym szczekaniem.

Charakter i temperament | edytuj kod

Aktywny i przyjazny.

Wygląd | edytuj kod

Umaszczenie jest trójkolorowe z czarnymi dropiatymi znakami na białym tle, dzięki czemu pies wydaje się błękitny. Charakterystyczne są też czarne i palone znaczenia. Sierść krótka, gęsta i twarda. Czaszka wąska. Nos czarny i duży. Uszy są długie, pofałdowane i zwisające. Również ogon zawsze jest w dole. Klatka piersiowa głęboka. Stopy zaokrąglone.

Ciekawostka | edytuj kod

Istnieje krótkonoga odmiana tej rasy, tzw. luzerner neiderlaufhund. Ma on maksymalnie 42cm wzrostu.

Bibliografia | edytuj kod

David Alderton "Psy", Wiedza i życie, Warszawa 2006

Na podstawie artykułu: "Gończy lucerneński" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy