Gończy niemiecki


Gończy niemiecki w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Gończy niemiecki – jedna z ras psów, należąca do grupy psów gończych, posokowców i ras pokrewnych, zaklasyfikowana do sekcji psów gończych, w podsekcji małych psów gończych. Podlega próbom pracy[1].

Ogólna charakterystyka | edytuj kod

Niemiecki gończy jest rasą psa wyhodowaną do polowań na drobną zwierzynę, taką jak np. zające. Wzorzec został opracowany i ogłoszony w 1995 roku, pomimo tego, że rasa posiada swoją wcześniejszą historię.

Gończego niemieckiego charakteryzuje spokój, zrównoważenie oraz zapał do pracy na zróżnicowanym terenie łowieckim.

Sylwetka tego gończego jest proporcjonalna, o głowie długiej i suchej, stopie słabo zaznaczonym. Uszy są obwisłe, długie i płasko przylegające. Ogon jest długi i szblasto wywinięty.

Szata posiada włos krótki, przylegający i zwarty. Umaszczenie może być:

  • płowe
  • płowe z czarnym nalotem
  • płowe z czarnym lub ciemnoszarym czaprakiem.

Białe znaczenia występują na czole, grzbiecie nosa, piersiach, łapach oraz końcówce ogona.

Przypisy | edytuj kod

  1. a b Alain Fournier: Ilustrowana encyklopedia psów rasowych. s. 240.

Bibliografia | edytuj kod

  • Bruce Fogle: Wielka encyklopedia : Psy. Warszawa: MUZA SA, 1996. ISBN 83-7079-672-9.
  • Alain Fournier: Ilustrowana encyklopedia psów rasowych. Warszawa: Carta Blanca. Grupa Wydawnicza PWN, 2012. ISBN 978-83-7705-179-5.
  • Eva Maria Krämer: Rasy psów. Warszawa: Oficyna Wydawnicza MULTICO, 1998, s. 104. ISBN 83-7073-122-8.
  • Encyklopedia Larousse "Psy"
Na podstawie artykułu: "Gończy niemiecki" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy